Torpedowce 160-stopowe ("160-footers") były jednymi z ostatnich "tradycyjnych" torpedowców I klasy zbudowanych dla Royal Navy. Łącznie 13 okrętów, zbudowanych w stoczniach Thornycroft i White w latach 1900 - 1905 było podzielonych na trzy podtypy, nieznacznie różniące się od siebie. Mimo tego, iż stanowiły znaczący krok naprzód w porównaniu do innych, wcześniejszych torpedowców zostały jednak zdeklasowane przez powstające w tym samym czasie niszczyciele.
Dziesięć torpedowców I klasy, należących do typu 140-stopowego "140-footers" zostało wybudowane w czterech stoczniach w latach 1892 - 1895. Zachowując to samo uzbrojenie różniły się między sobą zarówno wymiarami jak i zastosowanymi siłowniami. Zostały zamówione w tym samym czasie co pierwsze niszczyciele.
Był to ostatni okręt wojenny zbudowany dla Victorian Naval Forces. Ten torpedowiec I klasy został zaprojektowany i zbudowany w stoczni Yarrow and Co., Poplar, Londyn, konstrukcyjnie (jeżeli chodzi o budowę i wymiary kadłuba) był bardzo podobny do brytyjskiego torpedowca HMS "TB79".
Torpedowce I klasy, należące do typu 130-stopowego "130-footers", nazywanym również typem "TB82" (od pierwszego torpedowca w serii) zostały wybudowane w stoczni Yarrow, Poplar. Konstrukcyjnie bazowały na eksperymentalnym torpedowcu HMS "TB79", który również został zbudowany w stoczni Yarrow, jako pierwszy niewielki okręt wyposażony w maszyny parowe typu TE (potrójnego rozprężania).
Zamówione w 1887 r. przez India Office torpedowce zostały zbudowane w trzech stoczniach i konstrukcyjnie stanowiły modernizację torpedowców typu 125-stopowych "125-footers". Ostatecznie nie trafiły do Royal India Marine (RIM) i zostały przejęte przez Royal Navy w 1892 r.
Torpedowiec II klasy zbudowany przez stocznię J. Samuel White, Cowes dla marynarki wojennej australijskiego stanu Queensland. Konstrukcyjnie podobny do zbudowanego dla stanu Victoria torpedowca II klasy "GORDON".
Torpedowiec HMS "TB80" został zbudowany w stoczni Yarrow w ramach 1885-1886 Programme. Zgodnie z przyjętą w niektórych źródłach klasyfikacją (opartą na długości kadłuba) zaliczał się do typu 135-stopowego ("135-footers"). Był pierwszym brytyjskim torpedowcem wyposażonym w dziobnicę w kształcie tzw. "skorupy żółwia" ("turtleback").
Zwodowany w 1885 r. okręt, zbudowany jako prywatna inwestycja przez stocznię J. Samuel White, Cowes stanowił kolejne ogniwo w rozwoju torpedowców Royal Navy. Był znacznie większy, szybszy i silniej uzbrojony niż torpedowce typu 125-stopowego ("125-footers"), został zbudowany z założeniem stworzenia tzw. "przechwytywacza torpedowców" (ang. "torpedo boat catcher"), okrętu specjalnie zaprojektowanego do zwalczania innych torpedowców. Z biegiem czasu ta idea zaowocowała zaprojektowaniem i zbudowaniem pierwszych niszczycieli.
Kolejną wersją rozwojową torpedowców była wersja 125-stopowa "125-footers". Ta liczna seria torpedowców I klasy (łącznie 53 jednostki) została zbudowana w trzech stoczniach: Thornycroft, Yarrow i White. Podobnie jak w poprzednich typach, okręty wybudowane w każdej ze stoczni różniły się szczegółami wyposażenia i wymiarami, jednak były na tyle podobne do siebie, iż w literaturze przyjęło się je zaliczać do jednego typu.
Po sukcesie pierwszych torpedowców bazujących na prototypowym HMS "LIGHTNING" Admiralicja zdecydowała o zamówieniu kolejnych, według zmodyfikowanego projektu. Zostały zaangażowane dwie stocznie: John I. Thornycroft and Company oraz Yarrow & Company, Limited, w każdej z nich zamówiono dwa torpedowce, ogólnie bazujące na zbudowanym dla przez Thornycroft dla australijskiego stanu Wiktoria HMVS "CHILDERS".
Torpedowce II klasy typu "TB99" powstały w stoczni John I. Thornycroft & Company. Były wyposażone w dziobowe wyrzutnie torped i były zbudowane w oparciu o zmodernizowane plany torpedowców II klasy typu "TB76".
Torpedowiec II klasy zbudowany przez stocznię John I. Thornycroft & Co., Chiswick dla marynarki wojennej australijskiego stanu Queensland. Konstrukcyjnie był niemal identyczny ze zbudowanymi dla Nowej Zelandii torpedowcami typu "DEFENDER".
Torpedowce II klasy zbudowane w 1884 r. w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick dla Victorian Naval Forces, a w późniejszym czasie, już po powstaniu Australii jako państwa, przekazane Commonwealth Naval Forces i ostatecznie Royal Australian Navy.
Jedyny torpedowiec zbudowany dla Marynarki Wojennej Tasmanii, australijskiej południowo-wschodniej kolonii. Oficjanie ten okręt nigdy nie został nazwany, przyjęło się jednak nazywać go od numeru stoczniowego Thornycroft.
Torpedowce II klasy typu "DEFENDER" zostały zbudowane w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick w 1883 r. i dostarczone w dwóch partiach do Nowej Zelandii, gdzie stały się częścią podlegającej Royal Navy kolonialnej marynarki wojennej.
Torpedowiec I klasy zbudowany w 1883 r. w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick dla Victorian Naval Forces, konstrukcyjnie niemal identyczny z brytyjskimi torpedowcami I klasy typu "113-footers".
Zaprojektowane i wybudowane w stoczni J. Samuel White torpedowce II klasy typu "WTB1" w przeciwieństwie do wcześniejszych jednostek tej klasy posiadały kadłub wykonany z drewna.
Torpedowce 160-stopowe ("160-footers") były jednymi z ostatnich "tradycyjnych" torpedowców I klasy zbudowanych dla Royal Navy. Łącznie 13 okrętów, zbudowanych w stoczniach Thornycroft i White w latach 1900 - 1905 było podzielonych na trzy podtypy, nieznacznie różniące się od siebie. Mimo tego, iż stanowiły znaczący krok naprzód w porównaniu do innych, wcześniejszych torpedowców zostały jednak zdeklasowane przez powstające w tym samym czasie niszczyciele.
Dziesięć torpedowców I klasy, należących do typu 140-stopowego "140-footers" zostało wybudowane w czterech stoczniach w latach 1892 - 1895. Zachowując to samo uzbrojenie różniły się między sobą zarówno wymiarami jak i zastosowanymi siłowniami. Zostały zamówione w tym samym czasie co pierwsze niszczyciele.
Był to ostatni okręt wojenny zbudowany dla Victorian Naval Forces. Ten torpedowiec I klasy został zaprojektowany i zbudowany w stoczni Yarrow and Co., Poplar, Londyn, konstrukcyjnie (jeżeli chodzi o budowę i wymiary kadłuba) był bardzo podobny do brytyjskiego torpedowca HMS "TB79".
Torpedowce II klasy zaprojektowane i zbudowane w stoczni Yarrow. Ostatnie okręty tej klasy wcielone do Royal Navy.
Torpedowce I klasy, należące do typu 130-stopowego "130-footers", nazywanym również typem "TB82" (od pierwszego torpedowca w serii) zostały wybudowane w stoczni Yarrow, Poplar. Konstrukcyjnie bazowały na eksperymentalnym torpedowcu HMS "TB79", który również został zbudowany w stoczni Yarrow, jako pierwszy niewielki okręt wyposażony w maszyny parowe typu TE (potrójnego rozprężania).
Zamówione w 1887 r. przez India Office torpedowce zostały zbudowane w trzech stoczniach i konstrukcyjnie stanowiły modernizację torpedowców typu 125-stopowych "125-footers". Ostatecznie nie trafiły do Royal India Marine (RIM) i zostały przejęte przez Royal Navy w 1892 r. 
Jedne z ostatnich torpedowców II klasy zbudowanych dla Royal Navy. Zostały zaprojektowane i zbudowane w stoczni Yarrow w 1888 r.
Torpedowiec II klasy zbudowany przez stocznię J. Samuel White, Cowes dla marynarki wojennej australijskiego stanu Queensland. Konstrukcyjnie podobny do zbudowanego dla stanu Victoria torpedowca II klasy "GORDON".
Torpedowiec HMS "TB80" został zbudowany w stoczni Yarrow w ramach 1885-1886 Programme. Zgodnie z przyjętą w niektórych źródłach klasyfikacją (opartą na długości kadłuba) zaliczał się do typu 135-stopowego ("135-footers"). Był pierwszym brytyjskim torpedowcem wyposażonym w dziobnicę w kształcie tzw. "skorupy żółwia" ("turtleback").
Torpedowiec II klasy zbudowany przez stocznię J. Samuel White, Cowes dla marynarki wojennej australijskiego stanu Victoria.
Zwodowany w 1885 r. okręt, zbudowany jako prywatna inwestycja przez stocznię J. Samuel White, Cowes stanowił kolejne ogniwo w rozwoju torpedowców Royal Navy. Był znacznie większy, szybszy i silniej uzbrojony niż torpedowce typu 125-stopowego ("125-footers"), został zbudowany z założeniem stworzenia tzw. "przechwytywacza torpedowców" (ang. "torpedo boat catcher"), okrętu specjalnie zaprojektowanego do zwalczania innych torpedowców. Z biegiem czasu ta idea zaowocowała zaprojektowaniem i zbudowaniem pierwszych niszczycieli.
Kolejną wersją rozwojową torpedowców była wersja 125-stopowa "125-footers". Ta liczna seria torpedowców I klasy (łącznie 53 jednostki) została zbudowana w trzech stoczniach: Thornycroft, Yarrow i White. Podobnie jak w poprzednich typach, okręty wybudowane w każdej ze stoczni różniły się szczegółami wyposażenia i wymiarami, jednak były na tyle podobne do siebie, iż w literaturze przyjęło się je zaliczać do jednego typu.
Po sukcesie pierwszych torpedowców bazujących na prototypowym HMS "LIGHTNING" Admiralicja zdecydowała o zamówieniu kolejnych, według zmodyfikowanego projektu. Zostały zaangażowane dwie stocznie: John I. Thornycroft and Company oraz Yarrow & Company, Limited, w każdej z nich zamówiono dwa torpedowce, ogólnie bazujące na zbudowanym dla przez Thornycroft dla australijskiego stanu Wiktoria HMVS "CHILDERS".
Torpedowce II klasy typu "TB99" powstały w stoczni John I. Thornycroft & Company. Były wyposażone w dziobowe wyrzutnie torped i były zbudowane w oparciu o zmodernizowane plany torpedowców II klasy typu "TB76".
Torpedowiec II klasy zbudowany przez stocznię John I. Thornycroft & Co., Chiswick dla marynarki wojennej australijskiego stanu Queensland. Konstrukcyjnie był niemal identyczny ze zbudowanymi dla Nowej Zelandii torpedowcami typu "DEFENDER".
Torpedowce II klasy zbudowane w 1884 r. w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick dla Victorian Naval Forces, a w późniejszym czasie, już po powstaniu Australii jako państwa, przekazane Commonwealth Naval Forces i ostatecznie Royal Australian Navy.
Jedyny torpedowiec zbudowany dla Marynarki Wojennej Tasmanii, australijskiej południowo-wschodniej kolonii. Oficjanie ten okręt nigdy nie został nazwany, przyjęło się jednak nazywać go od numeru stoczniowego Thornycroft.
Torpedowce II klasy typu "DEFENDER" zostały zbudowane w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick w 1883 r. i dostarczone w dwóch partiach do Nowej Zelandii, gdzie stały się częścią podlegającej Royal Navy kolonialnej marynarki wojennej.
Torpedowiec I klasy zbudowany w 1883 r. w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick dla Victorian Naval Forces, konstrukcyjnie niemal identyczny z brytyjskimi torpedowcami I klasy typu "113-footers".
Zaprojektowane i wybudowane w stoczni J. Samuel White torpedowce II klasy typu "WTB1" w przeciwieństwie do wcześniejszych jednostek tej klasy posiadały kadłub wykonany z drewna.