130-footers (1889)

Wyporność wynosiła 85 ts, długość pomiędzy pionami 39,67 m (130 ft 2 in), szerokość 4,11 m (13 ft 6 in) natomiast zanurzenie wynosiło 1,68 m (5 ft 6 in). W porównaniu do prototypowego HMS "TB79" okręty te były nieco większe. Od samego początku były projektowane pod wykorzystanie maszyn parowych typu TE (potrójnego rozprężania). Kadłub podzielono na sekcje, poczynając od dziobu gdzie umieszczono przestrzeń przeznaczoną na zakwaterowanie załogi, a tuż za tym pomieszczeniem znajdowała się mała przestrzeń zawierająca kuchnię, instalację elektryczną i niewielki magazyn zapasów. W następnym przedziale znajdowała się kolejno kotłownia oraz maszynownia. W maszynowni, oprócz napędowego silnika parowego potrójnego rozprężania, znajdowały się dwa silniki do sprężania powietrza do użycia torped, silnik do napędu wentylatora, który wtłaczał powietrze pod ciśnieniem palenisk, a także silnik do zasilania kondensatora powierzchniowego oraz silnik do zasilania maszynki sterowej. Dalej w kierunku rufy dochodzimy do pomieszczenia kabinowego, w którym zapewniono miejsca do spania dla dwóch inżynierów, a także magazyn amunicyjny. Następnie znajdowała się kabina dla oficerów, a dalej spiżarnia do użytku oficerów. Mechanizm sterujący był zamontowany w dwóch miejscach, jedno stanowisko znajdowało się w wieży dowodzenia (miała zastosowanie głównie w warunkach bojowych) a drugie z tyłu, na pokładzie, przed którym umieszczona była ruchoma mosiężna osłona dla ochrony sternika.

Starano się zniwelować niezbyt dobre właściwości manewrowe wcześniejszych torpedowców typu "125-footers" ze stoczni Yarrow, jednak nie do końca się to udało. Jeśli chodzi o manewrowość tych łodzi, można wspomnieć, że mogły one skręcać w lewo lub w prawo w obrębie okręgu, którego promień był tylko nieznacznie większy od długości jednostki. Czas potrzebny na wykonanie skrętów w pełnym biegu wynosił średnio 75 sekund. Ster został zaprojektowany w taki sposób, że przy pełnym skręcie przeciwdziałał naturalnemu przechyłowi torpedowca, utrzymując w ten sposób stabilną platformę i jednocześnie unikając ryzyka wywrócenia. Główną różnicą pomiędzy HMS "TB79" a nowymi torpedowcami było zastosowanie dziobnicy w kształcie tzw. "skorupy żółwia" ("turtleback"), podobnie jak w torpedowcu HMS "TB80". Kształt dziobnicy miał początkowo tyleż samo zwolenników jak i przeciwników. Zdecydowane poprawienie właściwości morskich zarówno przy dużych jak i mniejszych prędkościach oraz różnym stanie morza były niewątpliwymi zaletami, jednak zwiększony ciężar, tendencja do "nurkowania", czy wbijania się w fale (co powodowało zalewanie pomostu nawigacyjnego) oraz wymuszona zmiana rozmieszczenia wyrzutni torped były argumentami przeciwko. Jednakże "skorupa żółwia" przyjęła się w Royal Navy, gdyż zalety znacznie przewyższyły wady. Taka konstrukcja dziobnicy była później stosowana na wielu torpedowcach i niszczycielach. Inną z różnic było zastosowanie dwóch kominów, jednak umieszczonych jeden za drugim w linii wzdłużnej okrętu. Co do konstrukcji tych torpedowców, to od samego początku były krytykowane za zbyt lekką budowę kadłuba wykonanego z ocynkowanej stali. Niektóre źródła podają, iż już po oddaniu do służby okręty te szybko kierowano do doku, w celu wzmocnienia wiązań konstrukcyjnych jak i samego kadłuba.

Po manerwach w 1889 r. zaproponowano szereg zmian konstrukcyjnych dla torpedowców 130-stopowych, z których kilka zrealizowano. Zamontowano dodatkowy dźwig do przemieszczania torped, zaś same wyrzutnie torpedowe na rufie zostały nieco przeprojektowane (głównie chodziło o niesymetryczne rozmieszczenie wsporników). Mostek ogniowy pieca został wykonany z zwykłych cegieł ogniotrwałych zamiast używanych dotychczas płyt. Zamontowano metalowe osłony dla iluminatorów pokładowych zaś obudowę nad głowicą steru zamontowano w sposób umożliwiający łatwy demontaż w miarę potrzeby. Na niektórych okrętach zamontowano częściową grodzicę na dolnym pokładzie w celu zwiększenia wytrzymałości. Zwiększona została liczba miejsc do spania dla oficerów, natomiast wsporniki włazu do maszynowni wykonano ze stali.

Po wymianie kotłów na wodnorurkowe te sześć torpedowców otrzymało dwa okrągłe kominy na linii środkowej, reflektor został przesunięty do przodu na powiększoną strukturę mostka, a maszt został przesunięty do przodu, przed przedni komin. W 1910 roku "TB82" i "TB86" miały reflektor przywrócony na śródokręciu, a montaż działa przywrócony z przodu, chociaż na innej strukturze.

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Okręty te posiadały uzbrojenie składające się z 3 dział 47 mm (1,85 in) L/40 3-funtowych (3 pdr) Hotchkiss Mk I QF oraz 3 wyrzutni torped 356 mm (14 in). Jedna z wyrzutni torpedowych znajdowała się na dziobie (wbudowana w kadłub pod kątem 6°), natomiast pozostałe dwie w części rufowej, na podwójnym (obie rury były umieszczone nie równolegle, a pod kątem 5° od siebie), obrotowym stanowisku. Jedno działo 3-funtowe umieszczono na dziobie na platformie tuż za "skorupą żółwia", która również mogła być wykorzystywana do celów nawigacyjnych. Pozostałe dwa znajdowały się na burtach, na śródokręciu. Podobnie jak przy torpedowcu HMS "TB80", początkowo w projektach przewidywano różne konfiguracje: od tzw. "division torpedo boat" z uzbrojeniem składającym się z 5 wyrzutni torped (w tym jednej dziobowej) oraz jednego działa 3-funtowego na dziobie plus dwa karabiny maszynowe lub działa 3-funtowe na rufie lub zamianie w ostatecznym projekcie dwóch dział 3-funtowych na karabiny maszynowe Nordenfelt. Jednakże po 1888 r. zarzucono przystosowywanie okrętów do różnych zestawów uzbrojenia, gdyż uznano to za niepraktyczne i ostatecznie w tym typie okręty ukończono wyłącznie w jednej konfiguracji, bez możliwości modernizacji. Na niektórych zdjęciach widać, iż z okrętów zdemontowano dziobową wyrzutnię torped. Nie jest jasne kiedy dokonano takiego zabiegu, oraz jak wiele jednostek tego typu zostało pozbawionych tej wyrzutni. Wiadomo jednak iż okręty przeszły dwie poważne modernizacje: jedną związaną ze wzmocnieniem zbyt słabej konstrukcji kadłuba i drugą związaną z wymianą kotłów. Zapewne podczas jednej z tych modernizacji usunięto dziobową wyrzutnię.

Te torpedowce, podobnie jak prototypowy HMS "TB79" napędzała 3-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Cylindry w zastosowanym w tych jednostkach silnikach miały kolejno 0,37 m (14½ in), 0,53 m (21 in) i 0,81 m (32 in) średnicy i 0,41 m (16 in) skoku. Parę dostarczał kompaktowy kocioł typu lokomotywowego o wydajności 160 psi. Szczególną cechą nowych torpedowców było przyjęcie systemu opracowanego w firmie Yarrow, polegającego na umieszczeniu pieca lub komory paleniskowej kotła w całkowicie wodoszczelnej obudowie. W tym systemie całe powietrze potrzebne do procesu spalania przechodziło przez obudowę, a następnie w dół do pieca. Efektem tego było przeciwdziałanie wygaszeniu ognia w przypadku nagłego zalania kotłowni. Stwierdzono, że gdy komora kotłowni była wypełniona wodą, moc pary jest wystarczająco utrzymywana, aby jednostka mogła przebyć pięćdziesiąt mil bez wchodzenia palacza do komory paleniskowej. Projektowana moc sięgała 1800 ihp, a prędkość 23 węzły. Zgodnie z zapisami w "The Engineer" z 20 września 1889 r., wszystkie sześć torpedowców zostało oficjalnie przetestowanych przez władze Admiralicji, a próba prędkości polegająca na biegu trwającym trzy godziny, bez żadnych przerw, z ładunkiem 20 ton wykazała prędkości wahające się od 22½ do 23 węzłów. Rzeczywiste prędkości poszczególnych torpedowców wyniosły odpowiednio "TB82": 22,53 węzła, "TB83": 22,57 węzła, "TB84": 22,64 węzła, "TB85": 22,62 węzła, "TB86": 22,59 węzła, "TB87": 23,03 węzła, co obrazuje jak podobne wyniki uzyskano we wszystkich jednostkach. Porównując te okręty do budowanych poprzednio torpedowców typu "125-footers" warto zauważyć, że wcześniejsze jednostki były określone wymaganiami utrzymania prędkości 19 węzłów przez dwie godziny, przy obciążeniu 10 ton, podczas gdy torpedowce typu "130-footers" osiągają od 3½ do 4 węzłów więcej podczas biegu trwającego trzy godziny, z ładunkiem o 10 ton większym. Te wyniki obrazują szybki postęp, jaki dokonano w budowie torpedowców w ciągu ostatnich trzech lat. Po wymianie kotłów na wodnorurkowe która została przeprowadzona odpowiednio dla "TB87" w 1900 roku, "TB82" i "TB86" w latach 1902/3, "TB83" i "TB85" w 1905 roku oraz "TB84" w 1907 roku, te sześć torpedowców otrzymało dwa okrągłe kominy na linii środkowej, reflektor został przesunięty do przodu na powiększoną strukturę mostka, a maszt został przesunięty do przodu, przed przedni komin. 

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)