TB39 (1889)

Okręty te były zdecydowanie największe spośród torpedowców II klasy w Royal Navy. Ich wyporność sięgała 16,5 ts, długość wynosiła 18,29 m (60 ft 0 in), natomiast szerokość 2,82 m (9 ft 3 in). Nie ma danych na temat zanurzenia. Okręty były wyposażone w jeden wąski komin, natomiast ich ogólny wygląd nie odbiegał od wcześniejszych torpedowców II klasy. Kadłuby tych torpedowców zostały wykonane ze stali.

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Uzbrojenie tych okrętów składało się z jednego karabinu maszynowego (kartaczownicy) Nordenfeldt'a oraz dwóch burtowych zrzutni torped 356 mm (14 in) Whitehead. Początkowo okręty miały mieć możliwość demontażu uzbrojenia torpedowego i montowanie zamiast niego dodatkowego uzbrojenia artyleryjskiego, tak jak postąpiono podczas projektowania torpedowców I klasy typu "125-footers". Jednak ostatecznie zrezygnowano z takiego rozwiązania.

Okręty były wyposażone (podobnie jak torpedowce typu "TB49") w 3-cylindrową pionową maszynę parową o cylindrach podwieszanych portójnego rozprężania o mocy 240 ihp. Średnicy cylindrów wynosiły odpowiednio 0,20 m (8 in), 0,30 m (12 in) i 0,44 m (17,5 in), natomiast ich skok wynosił 0,23 m (9 in). Parę dostarczał kocioł typu lokomotywowego. Okręty osiągały prędkość 16,5 węzła.

Znani dowódcy i przydziały