TB49 (1888)

Wyporność tych okrętów nieco różniła się od siebie."TB49" miał 15 ts natomiast jego bliźniak miał 15,5 ts. "TB49" miał długość pomiędzy pionami 18,14 m (59 ft 6 in), szerokość 2,51 m (8 ft 3 in) i zanurzenie wynoszące 0,81 m (3 ft 0 in). Jego bliźniak, HMS "TB50", był nieco większy. Miał długość pomiędzy pionami 18,29 m (60 ft 0 in) i szerokość 2,59 m (8 ft 6 in). Okręty były wyposażone w jeden wąski komin, natomiast ich ogólny wygląd nie odbiegał od wcześniejszych torpedowców II klasy. Okręty miały nieco inną budowę kadłuba (przekrój), miały również stosunkowo małą falę dziobową, osiągniętą poprzez umieszczenie największego przekroju dalej w tył, niż byłoby to zrobione, gdyby prędkość była jedynym priorytetem.

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Uzbrojenie tych okrętów składało się z jednego karabinu maszynowego (kartaczownicy) Nordenfeldt'a oraz jednej wyrzutni torped 356 mm (14 in) Whitehead, umieszczonej na rufie okrętów. Początkowo okręty miały mieć możliwość demontażu uzbrojenia torpedowego i montowanie zamiast niego dodatkowego uzbrojenia artyleryjskiego, tak jak postąpiono podczas projektowania torpedowców I klasy typu "125-footers". Jednak ostatecznie zrezygnowano z takiego rozwiązania.

Oba okręty były wyposażone w 3-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych portójnego rozprężania o mocy 200 ihp. Średnicy cylindrów wynosiły odpowiednio 0,20 m (8 in), 0,30 m (12 in) i 0,44 m (17,5 in), natomiast ich skok wynosił 0,23 m (9 in). Parę dostarczał kocioł typu lokomotywowego. 27 kwietnia 1888 r. został wydany raport oceniający te jednostki. Osiągnęły prędkość nieco ponad 17 węzłów podczas oficjalnego próby z 4 tonami na pokładzie. Przy próbach bez obciążenia, mierzona w czasie sześciu przebiegów na mili pomiarowej wynosiła 18½ węzła. Uważano ten wynik za bardzo dobry jak na tak małą jednostkę, ale prędkość 17,031 węzła podczas czterogodzinnej próby z 4 tonami na pokładzie była uważana za jeszcze bardziej niezwykłą. Okręty te okazały się również niezwykle zwrotne.