Childers (1883)

Długość maksymalna wynosiła 34,44 m (113 ft 0 in), długość pomiędzy pionami 34,04 m (111 ft 8 in), szerokość 3,81 m (12 ft 6 in) natomiast zanurzenie 1,68 m (5 ft 6 in). W "The Energiner" z 28 grudnia 1883 r. podane są nieco inne dane dotyczące zanurzenia okrętu - miało wynosić na dziobie 0,76 m (2 ft 6 in), natomiast na rufie 1,83 m (6 ft). Wyporność wynosiła 60,5 t. Okręt był niemal identyczny konstrukcyjnie z brytyjskimi torpedowcami I klasy typu "113-footers". Kadłub był podzielony na jedenaście przedziałów wodoszczelnych, wydzielonych przez osiem grodzi wodoszczelnych i dwie półgrodzie. Okręt miał zapewnioną pływalność przy zalanym jednym, dowolnym z przedziałów wodoszczelnych. Zainstalowano sześć wydajnych parowych eżektorów zęzowych. Dwa z nich były umieszczone zostały w przedziale kotłowni i były w stanie wypompować 40 ton wody na godzinę, przy ciśnieniu na kotle 75 psi. Oprócz eżektorów, zastosowano pompę zęzową, napędzaną z głównego silnika, oraz pompy ręczne przystosowane do pompowania zęzy z pokładu. Zapewniony jest oddzielny, pomocniczy silnik parowy, zasilający pompę cyrkulacyjną o wydajności 45 ton wody na godzinę, której odgałęzienia ssące znajdowały się w przedziałach kotłowni i maszynowni. Łącznie na tym małym okręcie zamontowano co najmniej 7 małych, pomocniczych silników parowych, oprócz głównego. Kadłub okrętu został wykonany z ocynkowanej stali typu Bessemer. Charakterystyczną cechą wyglądu okrętu było zastosowanie dwóch, umieszczonych obok siebie poprzecznie wąskich kominów. Dziób okrętu był typu "turtle-back", zawierał dwie wyrzutnie torped, których wyloty były ukryte pod pokrywą. Za częścią dziobową znajdował się kiosk, z którego oprócz sterowania okrętem można było również wystrzeliwać torpedy. 

Okręt mógł być sterowany z kiosku za pomocą parowej maszynki sterowej lub ręcznie, dodatkowo w rufowej części okrętu znajdowało się zapasowe stanowisko ręcznego sterowania z kołem. W przednim przedziale znajdowała się pompa sprężająca powietrze firmy Brotherhood, silnik i pompa znajdowały się na jednej płycie podstawy. Za pomocą tej maszyny powietrze było sprężane do ciśnienia 1500 funtów na cal kwadratowy - sprężone powietrze było używane w dziobowych wyrzutniach torped. W przednim przedziale znajdował się również generator elektryczności, składający się z silnika Brotherhood i dynama M. Gamme. Zasilał on przede wszystkim reflektor typu Mangin, za pomocą którego można było skutecznie doświetlić obiekty w odległości od 1¼ do 1¾ mili. Załoga składała się z 12 marynarzy (niektóre źródła podają 18 marynarzy).

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Zgodnie z informacjami źródłowymi podstawowe uzbrojenie okrętu składało się z dwóch dziobowych wyrzutni torped 356 mm (14 in) Whitehead z zapasem 4 torped. Zapasowe torpedy przechowywane były pod podłogą dziobowego przedziału, z którego mogły być załadowane do wyrzutni. Same wyrzutnie były zasilane sprężonym powietrzem przez kompresor (silnik i pompę) firmy Brotherhood. Uzbrojenie strzeleckie składało się z dwóch działek 1-funtowych Hotchkiss, umieszczonych na burtach po obu stronach kiosku. Według niektórych danych okręt był wyposażony również w cztery burtowe zrzutnie torped, najprawdopodobniej z możliwością demontażu.

Napęd torpedowca stanowiła 2-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszanych podwójnego rozprężania o mocy 679 ihp (na próbach). Średnice cylindrów wynosiły 36,83 cm (14½ in) i 62,23 cm (24½ in), natomiast skok wynosił 38,1 cm (15 in). Kocioł parowy typu lokomotywowego zapewniał parę o ciśnieniu 130 psi. Całkowita powierzchnia grzewcza kotła wynosiła 1119 stóp kwadratowych, z czego 1032 stopy kwadratowe przypadało na rurki parowe, a 87 stóp kwadratowych znajdowało się w palenisku. Powierzchnia rusztu wynosiła 30 stóp kwadratowych, natomiast powierzchnia przekroju rurki wynosi 4,74 stopy kwadratowe. Śruba napędowa była jednym z patentów Thornycroft'a: miała trzy łopaty i była wykonana z kutej stali. Jej średnica wynosiła 1,70 m (5 ft 7 in), gdy okręt znajdował się w spoczynku koniec jednego ostrza znajdował się znacznie ponad powierzchnią wody, ale nawet przy bardzo niskiej prędkości okręt osadzał się wystarczająco mocno na rufie, aby natychmiast zanurzyć śrubę. Prędkość projektowa wynosiła 18 węzłów. W praktyce okazała się większa, gdyż podczas prób okręt osiągnął prędkość 19,116 węzła przy mocy 679 ihp. Zapas paliwa wynosił 10 ton węgla co pozwalało na przebycie dystansu 1000 mil morskich przy prędkości 11 węzłów.