140-footers (1893)

W ramach tego typu okręty różniły się wymiarami, nawet w odniesieniu do okrętów wybudowanych w jednej stoczni. Cechą wspólną było zastosowanie dziobnicy w kształcie "skorupy żółwia" ("turtleback") i ogólna długość 140 stóp. Różnice w wymiarach były związane z eksperymentami konstruktorów poszukujących jak najlepszych rozwiązań w budowie tego typu jednostek. Chaos panuje również w danych źródłowych, gdzie podawane wymiary różnią się znacznie w odniesieniu do różnych pozycji źródłowych. W tabeli danych taktyczno - technicznych podane są dane za "Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905", czasami występują jednak różnice w porównaniu do innych pozycji źródłowych.

Jeżeli chodzi o torpedowce zbudowane w stoczni Yarrow ("TB88", "TB89", "TB90") to ich wyporność normalna wynosiła 105 ts, długość pomiędzy pionami dla "TB88", "TB89": 43,28 m (142 ft 0 in); "TB90": 42,75 m (140 ft 3 in);, szerokość "TB88", "TB89": 4,50 m (14 ft 9 in); "TB90": 4,37 m (14 ft 4 in) natomiast zanurzenie wynosiło dla "TB88", "TB89": 2,29 m (7 ft 6 in); "TB90": 1,98 m (6 ft 6 in).  "TB88", "TB89" były podobne, natomiast "TB90" posiadał czterocylindrową maszynę parową i kotły wodnorurkowe, co zaowocowało niewielkimi różnicami w wymiarach. "British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War" podaje dla "TB89" inną długość pomiędzy pionami, ustalając ją na 43,43 m (142 ft 6 in). Ogólnie jeżeli chodzi o torpedowce z tej stoczni, to HMS "TB90" był określany jako nieudany (zapewne chodzi o siłownię). Jeżeli chodzi o modernizację tych jednostek, to na pierwszej dwójce kotły zostały wymienione na wodnorurkowe w 1905 roku, ale poza nowym kominem, wygląd "TB88" i "TB89" zmienił się niewiele. W 1907 roku zamontowano stengę na maszcie, a w 1908 roku wyposażenie do trałowania min. W 1910 roku usunięto dziobową wyrzutnie torped. "TB90" początkowo miał maszt z tyłu, a w 1907 roku zamontowano na nim stengę. W 1908 roku zamontowano drugi maszt z przodu przed kominem dziobowym, również ze stengą. W 1908 roku zamontowano wyposażenie do trałowania min z tyłu, a w 1910 roku usunięto dziobową wyrzutnie torped.

Torpedowce zbudowane w stoczni John I. Thornycroft & Company ("TB91", "TB92", "TB93") różniły się między sobą wymiarami. Różnice są podane w tabeli danych taktyczno - technicznych. Różnice w wymiarach były spowodowane tym iż każdy z tych trzech torpedowców miał nieco inny układ siłowni i rodzaj napędu. "TB91" miał nieco większą długość całkowitą gdyż zamontowano na nim śrubę napędową znacznie przesuniętą w kierunku rufy niż na bliźniaczym "TB92", na którym zamontowano ją w tradycyjny sposób. Ostatni z torpedowców z tej stoczni: "TB93", miał eksperymentalny napęd składający się z dwóch śrub (zastosowany po raz pierwszy w torpedowcach Royal Navy). W 1907 roku "TB93" otrzymał drugi maszt zamontowany przed przednim kominem, a oba maszty otrzymały stengi.

Okręty zbudowane w stoczni J. Samuel White ("TB94", "TB95", "TB96") były najbardziej homogeniczne, nie odbiegając od siebie wymiarami, ani rozwiązaniami technicznymi. Ich wyporność normalna wynosiła 130 ts, długość pomiędzy pionami 43,36 m (142 ft 3 in), szerokość 4,65 m (15 ft 3 in), natomiast zanurzenie 2,67 m (8 ft 9 in). W związku z wyposażeniem tych okrętów w kotły typu lokomotywowego, przeszły one modernizację i przebudowę ponad dekadę po oddaniu do służby. W jej ramach wymieniono kotły na typ wodnorurkowy. W 1909 roku zamontowano drugi maszt przed przednim kominem, a do obu dodano stengi, chociaż ta na masztach tylnych była krótka. W 1908 roku zamontowano w części rufowej sprzęt do trałowania min z, w 1909 roku usunięto dziobową wyrzutnię torped, a kominy zostały wyposażone w klatki.

Ostatni torpedowiec został zbudowany w stoczni Laird Brothers. HMS "TB97" miał wyporność normalną wynoszącą 130 ts, długość pomiędzy pionami 42,67 m (140 ft 0 in), szerokość 4,88 m (16 ft 0 in) i zanurzenie 2,29 m (7 ft 6 in). W odróżnieniu od pozostałych torpedowców tego typu początkowo posiadał tyko jeden komin. Nie ma danych, czy po wymianie kotła na wodnorurkowy w 1909 r. na okręcie pojawił się drugi komin.

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Wszystkie okręty tego typu pomimo różnic konstrukcyjnych były uzbrojone jednorodnie. Okręty te posiadały uzbrojenie składające się z 3 dział 47 mm (1,85 in) L/40 3-funtowych (3 pdr) Hotchkiss Mk I QF oraz 3 wyrzutni torped 450 mm (17,72 in). Użycie 18-calowych torped stanowiło największą różnicę w porównaniu do uzbrojenia wcześniejszych jednostek. Jedna z wyrzutni torpedowych znajdowała się na dziobie (wbudowana w kadłub), natomiast pozostałe dwie w części rufowej, na podwójnym, obrotowym stanowisku. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm.  Jedno działo 3-funtowe umieszczono na dziobie na platformie tuż za "skorupą żółwia", która również mogła być wykorzystywana do celów nawigacyjnych. Pozostałe dwa znajdowały się na burtach, na śródokręciu. Co do modernizacji uzbrojenia na tych okrętach jest opisana w sekcji związanej z kadłubem. Na większości okrętów w 1908 r. zamontowano wyposażenie do trałowania min, natomiast w latach 1919/1910 zdemontowano dziobową wyrzutnię torped.

Siłownie w tych torpedowcach były bardzo zróżnicowane. W zależności od stoczni, a nawet w obrębie jednostek wybudowanych w jednej stoczni występowały różnice związane z eksperymentowaniem z nowymi rodzajami kotłów, maszyn parowych oraz systemu bezpośredniego napędu (śruby). Wymagania konstrukcyjne zakładały osiągnięcie i utrzymanie prędkości 23 węzłów przez co najmniej 3 godziny.

Stocznia Yarrow ("TB 88", "TB 89", "TB 90") zastosowała dwa rozwiązania. W torpedowcach "TB88" i "TB89" zastosowano 3-cylindrową pionową maszynę parową o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania, kotły parowe typu lokomotywowego oraz 1 śrubę. Moc maszyny parowej określono na 1850 ihp, zaś prędkość na 23,5 węzła. Podczas prób "TB89" przy mocy 1761 ihp i wyporności 128 ts osiągnął prędkość 22,99 węzła. Zasięg określono na 1500 mil morskich przy prędkości 10 węzłów. W latach 1904 - 1905 okręty te zostały wyposażone w nowe kotły typu wodnorurkowego. Na "TB90" zastosowano eksperymentalną maszynę parową potrójnego rozprężania o czterech cylindrach i eksperymentalne kotły (najprawdopodobniej dwa) typu wodnorurkowego. Moc maszyny określono na 1500 ihp, natomiast prędkość na 23 węzły. Ogólnie napęd zgodnie z zapisami w danych źródłowych nie został uznany za udany. W rzeczywistości w związku z nieco mniejszą mocą okręt stracił około pół węzła prędkości, jednak zmniejszyły się wibracje oraz konsumpcja paliwa. Na pierwszej dwójce kotły zostały wymienione na wodnorurkowe w 1905 roku.

Jeżeli chodzi o torpedowce ze stoczni John I. Thornycroft & Company ("TB91", "TB92", "TB93") to każdy z nich miał nieco inny układ napędu. Na "TB91" zamontowano śrubę napędową znacznie przesuniętą w kierunku rufy (przez to był o dwie stopy dłuższy) niż na bliźniaczym "TB92", na którym zamontowano ją w tradycyjny sposób. Ostatni z torpedowców z tej stoczni: "TB93", miał eksperymentalny napęd składający się z dwóch śrub (zastosowany po raz pierwszy w torpedowcach Royal Navy). Pod względem napędowym wszystkie te torpedowce okazały się bardzo udane. Na pierwszej dwójce zastosowana 4-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania oraz kotły wodnorurkowe projektowo generowały moc 2350 ihp i prędkość 24,5 węzła. Znalazło to potwierdzenie w próbach morskich. "TB91" osiągnął przy mocy 2485 ihp i wyporności 129 ts 23,71 węzła. Jeszcze lepszy rezultat osiągnął "TB92", który podczas próby w czerwcu 1894 r. osiągnął przy mocy 2351 ihp prędkość maksymalną 24,51 węzła (średnią w czasie 3 godzin 24,12 węzła). Na ostatnim "TB93" zastosowano układ z dwoma śrubami, napędzanymi eksperymentalnymi, 4-cylindrowymi pionowymi maszynami parowymi o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania oraz kotłami wodnorurkowymi. Ten torpedowiec w porównaniu do swoich bliźniaków miał również nieco szersze kominy. Zakładano moc 2200 ihp i prędkość 23,5 węzła. Podczas prób 11 grudnia 1893 r. (lub 14 grudnia) torpedowiec osiągnął przy mocy 2093,06 ihp prędkość 23,847 węzła. Ciśnienie pary wynosiło 225 psi, natomiast liczba obrotów na minutę sięgnęła 472. W ciągu testu trzygodzinnego osiągnął średnią prędkość 23,5 węzła przy 467 obrotach na minutę. Jeżeli chodzi o zasięg to "TB91" osiągał 1780 mil morskich przy prędkości 10 węzłów. 

Torpedowce ze stoczni J. Samuel White ("TB94", "TB95", "TB96") były najbardziej jednorodne jeżeli chodzi na napęd. Wszystkie były wyposażone w 3-cylindrową pionową maszynę parową o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania firmy Maudslay, Sons and Field, kotły parowe typu lokomotywowego i 1 śrubę. Moc sięgała 2000 ihp, natomiast prędkość 23 węzłów. Po 1905 r. na tych trzech torpedowców wymieniono kotły na typ wodnorurkowy. "TB94" podczas testów sierpniu 1894 r. osiągnął 23,257 węzła. 

HMS "TB97" ze stoczni Laird był wyposażony w 3-cylindrową pionową maszynę parową o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania, 1 kocioł typu lokomotywowego generujący parę o ciśnieniu 171 psi i 1 śrubę. Początkowo miał w odróżnieniu od swoich bliźniaków jeden komin. Podczas prób osiągnął przy mocy 1688 ihp prędkość 23,7 węzła. Ciśnienie w czasie prób sięgnęło 170 psi, natomiast liczba obrotów na minutę 363. W 1909 r. na okręcie wymieniono kocioł na typ wodnorurkowy. Nie ma danych, czy po wymianie kotła na okręcie pojawił się drugi komin.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)