W ramach 1896 – 1897 Naval Estimates dla Royal Navy zbudowano 20 niszczycieli 30-węzłowych. Trzy z tych jednostek, niszczyciele typu "GIPSY" (nazywanego czasami typem "OSPREY") zbudowano w stoczni Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan, Glasgow.
Niszczyciele tego typu zostały zbudowane w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Hebburn-on-Tyne, w ramach 1896 – 1897 Naval Estimates. Ogólnie były uważane za okręty o znakomitych właściwościach morskich i były lubiane przez dowódców i załogi.
Kolejnymi niszczycielami należącymi do serii 30-węzłowców ("30-knotters") były dwa okręty zbudowane w stoczni William Doxford and Sons Pallion, Sunderland. Były to jedne z pierwszych niszczycieli zbudowanych w ramach 1896 – 1897 Naval Estimates.
Kolejne zamówienie na niszczyciele należące do typu 30-węzłowców ("30-knotters") spłynęło do stoczni Thornycroft w ramach 1895 - 1896 Orders. Okręty typu "ANGLER" konstrukcyjnie były powtórzeniem projektu typu "DESPERATE".
Te niszczyciele typu należały do typu 30-węzłowców ("30 -knotters"). Zostały zbudowane w stoczni J & G Thompson, Clydebank w ramach programu rozbudowy floty 1895-1896 Naval Estimates. Bazowały na wcześniejszych niszczycielach zbudowanych w tej stoczni - okrętach typu "ROCKET".
W stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow-on-Tyne powstały kolejne niszczyciele należące do 30-węzłowców ("30-knotters"). W ramach 1895–1896 Programme zbudowano w tej stoczni niszczyciele typu "STAR". Generalnie miały one opinie doskonałych jednostek, jednych z najlepszych niszczycieli wczesnych serii.
Niszczyciele typu "EARNEST" należały do typu 30-węzłowców ("30-knotters") i zostały zbudowane przez stocznię Laird, Son & Co., Birkenhead. Były wzorowane na udanym typie "QUAIL". Jak wszystkie czterokominowe niszczyciele wczesnych serii zostały zakwalifikowane po pewnym czasie do typu "B".
Trzy niszczyciele należące do zbiorczego typu 30-węzłowców ("30-knotters"), budowane początkowo przez Barrow Shipbuilders, a po sprzedaniu firmy przez Vickers, Sons and Maxim, Barrow-in-Furness. Jak większość 30-węzłowców te okręty zostały zamówione w ramach 1895–1896 Naval Estimates.
Jedne z pierwszych niszczycieli należących do serii tzw. 30-węzłowców. Zostały zbudowane w ramach programu 1894 - 95 Orders w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick. Stanowiły rozwinięcie wcześniejszych konstrukcji tej stoczni z uwzględnieniem kontraktowej prędkości wynoszącej 30 węzłów.
Jednym z dwóch beneficjentów pierwszych zamówień na nowe niszczyciele 30-węzłowe w ramach 1894 - 1895 Programme była stocznia Laird Brothers, Birkenhead. Niszczyciele z tej stoczni charakteryzowały się czterema kominami i w późniejszym okresie, jak wszystkie czterokominowe niszczyciele wczesnych serii zostały zakwalifikowane do typu "B".
Mało doświadczona w budowie niewielkich jednostek torpedowych stocznia Thames Iron Works, Blackwall, Londyn pokusiła się o zbudowanie swojego przedstawiciela 27-węzłowców, jednego z łącznie 36 niszczycieli wybudowanych w 14 stoczniach.
Znana z budowy cięższych okrętów stocznia Armstrong Mitchell & Co., Elswick, Tyne and Wear była kolejnym beneficjentem programu rozbudowy floty 1893-94 Follow Up Order. Zbudowano w niej dwa niszczyciele typu "SWORDFISH", jednak były trapione problemami konstrukcyjnymi, związanymi z wibracjami i brakiem stateczności.
Kolejne niszczyciele z serii 27-węzłowców ("27-knotters") należące do uzupełniającego programu 1893-94 Follow Up Order zbudowano w stoczni Hawthorn Leslie, Hebburn. Wyróżniały się trzykominową sylwetką i mocną budową.
Stocznia Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan była kolejnym podmiotem zaangażowanym przez Admiralicję w zaprojektowanie i wybudowanie nowych niszczycieli w ramach uzupełniającego programu 1893-94 Follow Up Order. To właśnie tam zbudowano trzy niszczyciele typu "HANDY".
Dwa niszczyciele typu "FERVENT" zostały zbudowane w stoczni Hanna, Donald & Wilson, Paisley. Generalnie okazały się najmniej udanymi 27-węzłowcami, a problemy z napędem spowodowały iż jedynie warunkowo zostały wcielone do służby i to po modernizacji i zmianie kotłów.
Dwa niszczyciele zbudowane w stoczni Earle's Shipbuilding, Hull, również należące do tzw. "27-węzłowców". Od 1912 r. podobnie jak "26-węzłowce" zostały zakwalifikowane do typu "A". W odróżnieniu od innych stoczni, okręty zbudowane w Earle charakteryzowało zastosowanie kotłów firmy Yarrow i czterokominowej sylwetki.
Kolejne zamówienia na niszczyciele 27-węzłowe, które wydała Admiralicja w ramach 1893-94 Follow Up Order spłynęło do różnych stoczni. Liczący trzy jednostki typ "JANUS" został zaprojektowany i wybudowany w stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow.
Admiralicja w ramach dywersyfikacji zamówień zdecydowała się o złożenie dyspozycji na budowę kolejnych niszczycieli typu 27-węzłowego ("27-knotters") w różnych stoczniach. Dwa niszczyciele typu "HARDY" zostały zamówione w stoczni William Doxford & Sons w Sunderland.
Kolejne trzy niszczyciele należące do serii 27-węzłowców wybudowano w stoczni Naval Construction & Armament Company, Barrow-in-Furness (późniejszym Vickers). Charakteryzowały się trójkominową sylwetką i masztem umieszczonym pomiędzy mostkiem, a pierwszym kominem.
Trzy niszczyciele należące do serii 27-węzłowców, wybudowane w stoczni J & G Thomson, Clydebank charakteryzowały się trójkominową sylwetką i imponująco szybkim czasem budowy.
Niszczyciele typu "CONFLICT" zostały zakontraktowane w stoczni J. Samuel White, East Cowes, Isle of Wight. W związku z problemami z osiągnięciem wymaganych 27 węzłów, okręty późno weszły do służby, a sama stocznia nie uzyskała później już kontraktów na budowę nowocześniejszych odmian niszczycieli.
W ramach 1896 – 1897 Naval Estimates dla Royal Navy zbudowano 20 niszczycieli 30-węzłowych. Trzy z tych jednostek, niszczyciele typu "GIPSY" (nazywanego czasami typem "OSPREY") zbudowano w stoczni Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan, Glasgow.
Niszczyciele tego typu zostały zbudowane w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Hebburn-on-Tyne, w ramach 1896 – 1897 Naval Estimates. Ogólnie były uważane za okręty o znakomitych właściwościach morskich i były lubiane przez dowódców i załogi.
Kolejnymi niszczycielami należącymi do serii 30-węzłowców ("30-knotters") były dwa okręty zbudowane w stoczni William Doxford and Sons Pallion, Sunderland. Były to jedne z pierwszych niszczycieli zbudowanych w ramach 1896 – 1897 Naval Estimates.
Kolejne zamówienie na niszczyciele należące do typu 30-węzłowców ("30-knotters") spłynęło do stoczni Thornycroft w ramach 1895 - 1896 Orders. Okręty typu "ANGLER" konstrukcyjnie były powtórzeniem projektu typu "DESPERATE".
Te niszczyciele typu należały do typu 30-węzłowców ("30 -knotters"). Zostały zbudowane w stoczni J & G Thompson, Clydebank w ramach programu rozbudowy floty 1895-1896 Naval Estimates. Bazowały na wcześniejszych niszczycielach zbudowanych w tej stoczni - okrętach typu "ROCKET".
W stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow-on-Tyne powstały kolejne niszczyciele należące do 30-węzłowców ("30-knotters"). W ramach 1895–1896 Programme zbudowano w tej stoczni niszczyciele typu "STAR". Generalnie miały one opinie doskonałych jednostek, jednych z najlepszych niszczycieli wczesnych serii.
Niszczyciele typu "EARNEST" należały do typu 30-węzłowców ("30-knotters") i zostały zbudowane przez stocznię Laird, Son & Co., Birkenhead. Były wzorowane na udanym typie "QUAIL". Jak wszystkie czterokominowe niszczyciele wczesnych serii zostały zakwalifikowane po pewnym czasie do typu "B".
Trzy niszczyciele należące do zbiorczego typu 30-węzłowców ("30-knotters"), budowane początkowo przez Barrow Shipbuilders, a po sprzedaniu firmy przez Vickers, Sons and Maxim, Barrow-in-Furness. Jak większość 30-węzłowców te okręty zostały zamówione w ramach 1895–1896 Naval Estimates.
Jedne z pierwszych niszczycieli należących do serii tzw. 30-węzłowców. Zostały zbudowane w ramach programu 1894 - 95 Orders w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick. Stanowiły rozwinięcie wcześniejszych konstrukcji tej stoczni z uwzględnieniem kontraktowej prędkości wynoszącej 30 węzłów.
Jednym z dwóch beneficjentów pierwszych zamówień na nowe niszczyciele 30-węzłowe w ramach 1894 - 1895 Programme była stocznia Laird Brothers, Birkenhead. Niszczyciele z tej stoczni charakteryzowały się czterema kominami i w późniejszym okresie, jak wszystkie czterokominowe niszczyciele wczesnych serii zostały zakwalifikowane do typu "B".
Mało doświadczona w budowie niewielkich jednostek torpedowych stocznia Thames Iron Works, Blackwall, Londyn pokusiła się o zbudowanie swojego przedstawiciela 27-węzłowców, jednego z łącznie 36 niszczycieli wybudowanych w 14 stoczniach.
Znana z budowy cięższych okrętów stocznia Armstrong Mitchell & Co., Elswick, Tyne and Wear była kolejnym beneficjentem programu rozbudowy floty 1893-94 Follow Up Order. Zbudowano w niej dwa niszczyciele typu "SWORDFISH", jednak były trapione problemami konstrukcyjnymi, związanymi z wibracjami i brakiem stateczności.
Kolejne niszczyciele z serii 27-węzłowców ("27-knotters") należące do uzupełniającego programu 1893-94 Follow Up Order zbudowano w stoczni Hawthorn Leslie, Hebburn. Wyróżniały się trzykominową sylwetką i mocną budową.
Stocznia Fairfield Shipbuilding and Engineering Company, Govan była kolejnym podmiotem zaangażowanym przez Admiralicję w zaprojektowanie i wybudowanie nowych niszczycieli w ramach uzupełniającego programu 1893-94 Follow Up Order. To właśnie tam zbudowano trzy niszczyciele typu "HANDY".
Dwa niszczyciele typu "FERVENT" zostały zbudowane w stoczni Hanna, Donald & Wilson, Paisley. Generalnie okazały się najmniej udanymi 27-węzłowcami, a problemy z napędem spowodowały iż jedynie warunkowo zostały wcielone do służby i to po modernizacji i zmianie kotłów.
Dwa niszczyciele zbudowane w stoczni Earle's Shipbuilding, Hull, również należące do tzw. "27-węzłowców". Od 1912 r. podobnie jak "26-węzłowce" zostały zakwalifikowane do typu "A". W odróżnieniu od innych stoczni, okręty zbudowane w Earle charakteryzowało zastosowanie kotłów firmy Yarrow i czterokominowej sylwetki.
Kolejne zamówienia na niszczyciele 27-węzłowe, które wydała Admiralicja w ramach 1893-94 Follow Up Order spłynęło do różnych stoczni. Liczący trzy jednostki typ "JANUS" został zaprojektowany i wybudowany w stoczni Palmers Shipbuilding and Iron Company, Jarrow.
Admiralicja w ramach dywersyfikacji zamówień zdecydowała się o złożenie dyspozycji na budowę kolejnych niszczycieli typu 27-węzłowego ("27-knotters") w różnych stoczniach. Dwa niszczyciele typu "HARDY" zostały zamówione w stoczni William Doxford & Sons w Sunderland.
Kolejne trzy niszczyciele należące do serii 27-węzłowców wybudowano w stoczni Naval Construction & Armament Company, Barrow-in-Furness (późniejszym Vickers). Charakteryzowały się trójkominową sylwetką i masztem umieszczonym pomiędzy mostkiem, a pierwszym kominem.
Trzy niszczyciele należące do serii 27-węzłowców, wybudowane w stoczni J & G Thomson, Clydebank charakteryzowały się trójkominową sylwetką i imponująco szybkim czasem budowy.
Niszczyciele typu "CONFLICT" zostały zakontraktowane w stoczni J. Samuel White, East Cowes, Isle of Wight. W związku z problemami z osiągnięciem wymaganych 27 węzłów, okręty późno weszły do służby, a sama stocznia nie uzyskała później już kontraktów na budowę nowocześniejszych odmian niszczycieli.