Swordfish (1895)

Wyporność pełna okrętów liczyła 355 ts. Długość całkowita wynosiła 62,26 m (204 ft 3 in), szerokość 5,79 m (19 ft 0 in) natomiast zanurzenie 2,36 m (7 ft 9 in). Kadłub okrętów był wykonany ze stali. Pod względem wyglądu okręty tego typu charakteryzowały się zastosowaniem trzech kominów, z których środkowy odprowadzał spaliny z dwóch kotłów i był nieco grubszy, podobnie jak w kilku innych podtypach niszczycieli typu "A". Podobnie jak większość wczesnych niszczycieli miały zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy. Ogólnie niszczyciele wybudowane w stoczni Armstrong (który w tamtym czasie był największym dostawcą broni w Wielkiej Brytanii) nie uznawano za zbytnio udane. Przede wszystkim okręty te miały problem ze stabilnością. Po testach przechyłowych które odbyły się w 1903 r. zdecydowano o ograniczeniu wyrzutni torped jedynie do jednej sztuki. Podczas przygotowywania zamówień na niszczyciele z programu na lata 1897 - 98 Armstrong nie został zaproszony do przetargu.

Okręty podobnie jak niszczyciele poprzednich typów z zamówień uzupełniających były uzbrojone 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręty były wyposażone w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach. Jedno z nich znajdowało się pomiędzy kominami, drugie za ostatnim kominem w stronę rufy. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm. W kilku dostępnych opracowaniach znalazło się twierdzenie że po 1902 r. większość "27-węzłowców" została przezbrojona, zdjęto z nich dwa stanowiska dział 6-funtowych ze śródokręcia i jedną wyrzutnie torped. W pewnym stopniu potwierdzają to dostępne fotografie. W 1903 r. w związku z problemami ze stabilnością zdjęto z obu okrętów po jednej wyrzutni torped. 

Okręty nie posiadały opancerzenia. Jedyną ochroną były zasobnie węglowe umieszczone na burtach.

Okręty zostały wyposażone w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Parę o ciśnieniu 200 psi zapewniało 8 kotłów wodnorurkowych firmy Yarrow. Były one umieszczone parami w czterech kotłowniach. Z racji tego okręty posiadały trzy kominy, środkowy komin odprowadzający spaliny z dwóch kotłowni był nieco grubszy. Moc generowana przez maszyny została określona konstrukcyjnie na 4500 ihp, natomiast prędkość konstrukcyjną tradycyjnie dla niszczycieli typu "A" zakontraktowano na 27 węzłów. Maszyny miały jeden cylinder wysokiego ciśnienia o średnicy 0,48 m (18¾ in), jeden pośredni o średnicy 0,69 m (27¼ in) oraz dwa niskiego ciśnienia o średnicy 0,71 m (28 in). Skok wynosił 0,46 m (18 in). Ilość węgla została maksymalnie określona na 70 ton, jednak nigdy nie przekraczano 50 ton. Na próbach, które odbyły sie dopiero w 1896 r. podczas trzygodzinnego przebiegu HMS "SWORDFISH" przy mocy 4384 ihp osiągnął prędkość 26,071 węzła przy 395 obrotach na minutę. Nieosiągnięcie prędkości było spowodowane tym, iż okręt wcześniej miał problemy z wibracjami na jednym z wałów i próby usunięcia usterki przeciągnęły się tak mocno, iż kadłub zdążył obrosnąć i okręt nie był w stanie osiągnąć wymaganych 27 węzłów. Dopiero po oczyszczeniu kadłuba i usunięcia usterek okręt podczas trzygodzinnego przebiegu osiągnął 27,117 węzła przy mocy 4750 ihp i 398,7 obrotów na minutę. HMS "SPITFIRE" w trakcie takiego samego testu przy mocy 4527 ihp osiągnął prędkość 27,461 węzła prz 399 obrotach na minutę. W 1909 r. testy na niszczycielu HMS "SWORDFISH" wykazały znaczny spadek maksymalnej prędkości. Był on w stanie rozwinąć jedynie 18,5 węzła.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)