Rocket (1894)

Wyporność pełna okrętów liczyła 325 ts. Długość całkowita wynosiła 62,10 m (203 ft 9 in), szerokość 5,94 m (19 ft 6 in) natomiast zanurzenie 2,06 m (6 ft 9 in). Kadłub okrętów był wykonany ze stali. Pod względem wyglądu okręty tego typu charakteryzowały się zastosowaniem trzech kominów, z których środkowy odprowadzał spaliny z dwóch kotłów i był nieco grubszy, podobnie jak w typie "SUNFISH". Podobnie jak większość wczesnych niszczycieli miały zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy. 

Okręty podobnie jak niszczyciele poprzednich typów z zamówień uzupełniających były uzbrojone 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręty były wyposażone w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach. Jedno z nich znajdowało się pomiędzy kominami, drugie za ostatnim kominem w stronę rufy. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm. W kilku dostępnych opracowaniach znalazło się twierdzenie że po 1902 r. większość "27-węzłowców" została przezbrojona, zdjęto z nich dwa stanowiska dział 6-funtowych ze śródokręcia i jedną wyrzutnie torped. W pewnym stopniu potwierdzają to dostępne fotografie.

Okręty nie posiadały opancerzenia. Jedyną ochroną były zasobnie węglowe umieszczone na burtach.

Okręty zostały wyposażone w dwie 3-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Parę zapewniało 4 kotły wodnorurkowe firmy Normand. Były one umieszczone parami w dwóch kotłowniach. Z racji tego okręty posiadały trzy kominy, środkowy komin odprowadzający spaliny z dwóch kotłów był nieco grubszy. Moc generowana przez maszyny została określona konstrukcyjnie na 4100 ihp, natomiast prędkość konstrukcyjną tradycyjnie dla niszczycieli typu "A" zakontraktowano na 27 węzłów. Na próbach na mili pomiarowej HMS "ROCKET" osiągnął przy mocy 4123 ihp prędkość 27,570 węzła przy 398,1 obrotów na minutę. HMS "SHARK" podczas trzygodzinnego przebiegu osiągnął średnio 27,470 węzła przy mocy 4188 ihp i 398,8 obrotach na minutę, natomiast HMS "SURLY" podczas takiego samego testu przy mocy 4175 ihp osiągnął średnią prędkość 27,590 węzła przy 397,1 obrotów na minutę. Podczas przebiegu na mili pomiarowej osiągnął z kolei 28,5 węzła. 

Chociaż "ROCKET" został dostarczony później niż przewidywano w kontrakcie, nadal był jednym z najszybciej zbudowanych niszczycieli 27-węzłowych zamówionych w ramach programu budowy okrętów 1893–94 Programme, a projekt został uznany przez Admiralicję za zadowalający, chociaż w marcu 1896 roku ukazał się artykuł w gazecie "The Times",w którym zauważono, iż kotły na niszczycielu były podatne na przenikanie wody do silnika przy prędkościach powyżej 14 węzłów, a tażke że jego maszyny zepsuły się pięć razy i że prawdopodobnie zostanie zluzowany z obowiązków w eskadrze, gdy tylko pojawi się okręt który może do zastąpić. Problem z silnikami tej konkretnej jednostki był poważny, gdyż przenikanie wody do pary było bardzo niebezpiecznym zjawiskiem. Mogło być spowodowane zanieczyszczeniami w wodzie, lub po prostu zbyt wysokim jej poziomem. To zjawisko było o tyle szkodliwy dla zaworów i tłoków, ponieważ wpływało negatywnie na smarowanie, a także może być niebezpieczne, ponieważ woda gromadząca się w cylindrach nie jest ściśliwa i jeśli zostanie uwięziona, może spowodować pęknięcie głowicy cylindra lub tłoka.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)