Kanonierki śrubowe

Lista kanonierek o napędzie śrubowym różnych typów, pochodzących z różnych flot i okresów czasowych, uszeregowanych w kolejności alfabetycznej.

  • Albacore (1855)

    HMS MagnetDrewniane kanonierki śrubowe typu "ALBACORE" należały liczącej 98 jednostek serii okrętów typu tzw. kanonierek "krymskich", zbudowanych w celu użycia ich w czasie wojny między Imperium Rosyjskim, a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera i zaaprobowane do budowy 18 kwietnia 1855 r.

  • Albacore (1883)

    Typ "ALBACORE" został zaprojektowany przez Nathaniela Barnaby’ego, dyrektora ds. konstrukcji morskich Admiralicji. Okręty miały konstrukcję kompozytową, co oznaczało, że żelazna stępka, wręgi oraz stewy (dziobowa i rufowa) były wykonane z żelaza, podczas gdy poszycie kadłuba wykonano z drewna. Stanowiły nieco większą wersję typów "FORESTER" i "BANTERER", które je poprzedzały. Były pionierami w zastosowaniu nowoczesnych dział odtylcowych jako głównego uzbrojenia, pozostając jednocześnie ostatnimi kanonierkami, w których broń montowano na lawetach trawersowych.

  • Algerine (1857)

    HMS LevenDrewniane kanonierki śrubowe typu "ALGERINE" były wzorowane na typie "ALBACORE". Zostały zaprojektowane przez Surveyor Department ze szczególnym uwzględnieniem planowanego miejsca służby na obszarach o znikomym zaopatrzeniu w paliwo i prowiant. Kanonierki tego typu zostały zaprojektowane przez sir Baldwina Walkera i należały do generacji okrętów budowanych w pośpiechu podczas wojny krymskiej. Były to niewielkie jednostki o napędzie parowo-żaglowym, które miały operować na płytkich wodach przybrzeżnych (np. na Bałtyku lub Morzu Czarnym), gdzie duże liniowce nie mogły wpłynąć.

  • Algerine (1880)

    HMS AlgerineOstatnie kompozytowe (o mieszanej, drewniano - żelaznej konstrukcji) większe kanonierki (wg. brytyjskiej nomenklatury klasy "gunvessel") wcielone do służby w Royal Navy. Wybudowane później kanonierki typów "MARINER" i "DOLPHIN", były już na tyle duże, że zostały przeklasyfikowane na slupy. 

  • Ant (1873)

    HMS GadflyKanonierki typu "ANT" były pierwszą serią jednostek klasy zapoczątkowanej przez prototypowe kanonierki przybrzeżne HMS "STAUNCH" i HMS "PLUCKY". W liczącej 24 jednostki serii cztery jednostki należały do podklasy "GADFLY", która choć konstrukcyjnie identyczna, to jednak została zbudowana kilka lat po pozostałych okrętach typu "ANT" i administracyjnie została oddzielona od reszty.

  • Arab (1874)

    HMS ArabDwie kanonierki o mieszanej (żelazno - drewnianej), kompozytowej budowie zaprojektowane przez Nathaniela Barnaby'ego w 1873 r. i zbudowane w stoczni Robert Napier and Sons, Govan, Glasgow. 

  • Ariel (1873)

    HMS FoamNa typ "ARIEL" składało się dziewięć 4-działowych kanonierek kompozytowych, zbudowanych w latach 1871 - 1873. Były pierwszymi okrętami klasy "gunboat" w Royal Navy zbudowanymi metodą mieszaną (kompozytową), to znaczy z żelaznym kilem, dziobem i rufą, żelaznym wewnętrznym szkieletem, oraz deskowaniem i poszyciem wykonanym z drewna.

  • Arrow (1854)

    HMS WranglerDrewnianokadłubowe kanonierki śrubowe II klasy (wg. angielskiej nomenklatury należące do klasy "gunvessel") typu "ARROW" (początkowo klasyfikowane jako okręty łącznikowe), zostały zaprojektowane w Surveyor Department i zbudowane w stoczniach C. J. Mare & Co., Leamouth i R. & H. Green, Blackwall.

  • Banterer (1880)

    HMS RavenZaprojektowane w 1878 r. przez Nathaniela Barnaby'ego kanonierki kompozytowe typu "BARTENER" stanowiły kontynuację wcześniejszego typu "FORESTER". Były do swoich poprzedników bardzo podobne pod względem konstrukcji, różnił je kształt dziobu i nieco większa wyporność.

  • Beacon (1867)

    HMS BeaconPierwsze w Royal Navy niewielkie okręty zaprojektowane z wykorzystaniem konstrukcji kompozytowej, czyli z wewnętrzną ramą z żelaza i pokryciem drewnianym. Te kanonierki zostały zaprojektowane przez Edwarda Reed'a, który zaplanował wykorzystać podczas ich budowy silniki parowe wykorzystywane wcześniej w starszych kanonierkach, budowanych w dużej liczbie w czasie wojny krymskiej. 

  • Bouncer (1881)

    HMS BouncerDwie kanonierki typu "BOUNCER" były jednymi z ostatnich kanonierek typu Rendela. Były również jednymi z ostatnich żelaznych kanonierek zbudowanych dla Royal Navy, nie licząc tych okrętów które zostały zbudowane dla kolonii.

  • Bramble (1886)

    Typ "BRAMBLE" został zaprojektowany przez Williama White’a. Były to kanonierki, których projekt oparto na poprzednich kanonierkach kompozytowych typu "ALBACORE", zdecydowano się jednak na zaprojektowanie jednostek większych, silniej uzbrojonych i o większej autonomiczności.

  • Bramble (1898)

    Staowe kanonierki śrubowe I klasy typu "BRAMBLE" należały do okrętów wojennych używanych przez Royal Navy od lat 90. XIX wieku do lat 20. XX wieku. Cztery jednostki tej serii wyróżniały się jako ostateczne stadium rozwoju wiktoriańskiej tradycji budowy kanonierek oraz jako jeden z ostatnich typów okrętów wojennych zaprojektowanych do poruszania się pod żaglami.

  • Britomart (1860)

    HMS CherubOstatnie drewniane kanonierki zaprojektowane i wybudowane dla Royal Navy. Kanonierki tego typu bazowały na zmodyfikowanym i poprawionym projekcie kanonierek typu "DAPPER".

  • Cheerful (1855)

    Brak zdjęciaDrewniane kanonierki śrubowe typu "CHEERFUL" były częścią ogromnego programu budowy okrętów podjętego przez Royal Navy w trakcie wojny krymskiej (1853–1856). Były to jednostki budowane w pośpiechu, przeznaczone do działań na płytkich wodach przybrzeżnych, zwłaszcza na Bałtyku i Morzu Azowskim.. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera w 1855 r. 

Strona 1 z 3