Kanonierki śrubowe

Lista kanonierek o napędzie śrubowym różnych typów, pochodzących z różnych flot i okresów czasowych, uszeregowanych w kolejności alfabetycznej.

  • Albacore (1855)

    HMS MagnetDrewniane kanonierki śrubowe typu "ALBACORE" należały liczącej 98 jednostek serii okrętów typu tzw. kanonierek "krymskich", zbudowanych w celu użycia ich w czasie wojny między Imperium Rosyjskim, a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera i zaaprobowane do budowy 18 kwietnia 1855 r.

  • Albacore (1883)

    Typ "ALBACORE" został zaprojektowany przez Nathaniela Barnaby’ego, dyrektora ds. konstrukcji morskich Admiralicji. Okręty miały konstrukcję kompozytową, co oznaczało, że żelazna stępka, wręgi oraz stewy (dziobowa i rufowa) były wykonane z żelaza, podczas gdy poszycie kadłuba wykonano z drewna. Stanowiły nieco większą wersję typów "FORESTER" i "BANTERER", które je poprzedzały. Były pionierami w zastosowaniu nowoczesnych dział odtylcowych jako głównego uzbrojenia, pozostając jednocześnie ostatnimi kanonierkami, w których broń montowano na lawetach trawersowych.

  • Algerine (1857)

    HMS JanusDrewniane kanonierki śrubowe typu "ALGERINE" były wzorowane na typie "ALBACORE". Zostały zaprojektowane przez Surveyor Department ze szczególnym uwzględnieniem planowanego miejsca służby na obszarach o znikomym zaopatrzeniu w paliwo i prowiant. Kanonierki tego typu zostały zaprojektowane przez sir Baldwina Walkera i należały do generacji okrętów budowanych w pośpiechu podczas wojny krymskiej. Były to niewielkie jednostki o napędzie parowo-żaglowym, które miały operować na płytkich wodach przybrzeżnych (np. na Bałtyku lub Morzu Czarnym), gdzie duże liniowce nie mogły wpłynąć.

  • Algerine (1880)

    HMS AlgerineOstatnie kompozytowe (o mieszanej, drewniano - żelaznej konstrukcji) większe kanonierki (wg. brytyjskiej nomenklatury klasy "gunvessel") wcielone do służby w Royal Navy. Wybudowane później kanonierki typów "MARINER" i "DOLPHIN", były już na tyle duże, że zostały przeklasyfikowane na slupy. 

  • Ant (1873)

    HMS GadflyKanonierki typu "ANT" były pierwszą serią jednostek klasy zapoczątkowanej przez prototypowe kanonierki przybrzeżne HMS "STAUNCH" i HMS "PLUCKY". W liczącej 24 jednostki serii cztery jednostki należały do podklasy "GADFLY", która choć konstrukcyjnie identyczna, to jednak została zbudowana kilka lat po pozostałych okrętach typu "ANT" i administracyjnie została oddzielona od reszty.

  • Arab (1874)

    HMS ArabDwie kanonierki o mieszanej (żelazno - drewnianej), kompozytowej budowie zaprojektowane przez Nathaniela Barnaby'ego w 1873 r. i zbudowane w stoczni Robert Napier and Sons, Govan, Glasgow. 

  • Ariel (1873)

    HMS FoamNa typ "ARIEL" składało się dziewięć 4-działowych kanonierek kompozytowych, zbudowanych w latach 1871 - 1873. Były pierwszymi okrętami klasy "gunboat" w Royal Navy zbudowanymi metodą mieszaną (kompozytową), to znaczy z żelaznym kilem, dziobem i rufą, żelaznym wewnętrznym szkieletem, oraz deskowaniem i poszyciem wykonanym z drewna.

  • Arrow (1854)

    HMS WranglerDrewnianokadłubowe kanonierki śrubowe II klasy (wg. angielskiej nomenklatury należące do klasy "gunvessel") typu "ARROW" (początkowo klasyfikowane jako okręty łącznikowe), zostały zaprojekotwane w Surveyor Department i zbudowane w stoczniach C. J. Mare & Co., Leamouth i R. & H. Green, Blackwall.

  • Banterer (1880)

    HMS RavenZaprojektowane w 1878 r. przez Nathaniela Barnaby'ego kanonierki kompozytowe typu "BARTENER" stanowiły kontynuację wcześniejszego typu "FORESTER". Były do swoich poprzedników bardzo podobne pod względem konstrukcji, różnił je kształt dziobu i nieco większa wyporność.

  • Beacon (1867)

    HMS BeaconPierwsze w Royal Navy niewielkie okręty zaprojektowane z wykorzystaniem konstrukcji kompozytowej, czyli z wewnętrzną ramą z żelaza i pokryciem drewnianym. Te kanonierki zostały zaprojektowane przez Edwarda Reed'a, który zaplanował wykorzystać podczas ich budowy silniki parowe wykorzystywane wcześniej w starszych kanonierkach, budowanych w dużej liczbie w czasie wojny krymskiej. 

  • Bouncer (1881)

    HMS BouncerDwie kanonierki typu "BOUNCER" były jednymi z ostatnich kanonierek typu Rendela. Były również jednymi z ostatnich żelaznych kanonierek zbudowanych dla Royal Navy, nie licząc tych okrętów które zostały zbudowane dla kolonii.

  • Bramble (1886)

    Typ "BRAMBLE" został zaprojektowany przez Williama White’a. Były to kanonierki, których projekt oparto na poprzednich kanonierkach kompozytowych typu "ALBACORE", zdecydowano się jednak na zaprojektowanie jednostek większych, silniej uzbrojonych i o większej autonomiczności.

  • Britomart (1860)

    HMS CherubOstatnie drewniane kanonierki zaprojektowane i wybudowane dla Royal Navy. Kanonierki tego typu bazowały na zmodyfikowanym i poprawionym projekcie kanonierek typu "DAPPER".

  • Cheerful (1855)

    Brak zdjęciaDrewniane kanonierki śrubowe typu "CHEERFUL" były częścią ogromnego programu budowy okrętów podjętego przez Royal Navy w trakcie wojny krymskiej (1853–1856). Były to jednostki budowane w pośpiechu, przeznaczone do działań na płytkich wodach przybrzeżnych, zwłaszcza na Bałtyku i Morzu Azowskim.. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera w 1855 r. 

  • Clown (1856)

    HMS JanusDrewniane kanonierki śrubowe typu "CLOWN" były wzorowane na typie "CHEERFUL", jednak ze zmianami zwiększającymi autonomiczność i z powiększeniem powierzchni ożaglowania. Zostały zaprojektowane przez Sir Baldwina Walkera w odpowiedzi na potrzeby wojny krymskiej (1853–1856). Brytyjska Admiralicja potrzebowała dużej liczby tanich, małych jednostek o płytkim zanurzeniu, które mogłyby operować na przybrzeżnych wodach Morza Bałtyckiego (podczas ataku na rosyjskie forty) oraz na Morzu Czarnym.

Strona 1 z 3