Brytyjskie kanonierki klasy "gunboat"

Lista typów brytyjskich kanonierek klasy "gunboat", uszeregowanych w kolejności alfabetycznej.

  • Albacore (1855)

    HMS MagnetDrewniane kanonierki śrubowe typu "ALBACORE" należały liczącej 98 jednostek serii okrętów typu tzw. kanonierek "krymskich", zbudowanych w celu użycia ich w czasie wojny między Imperium Rosyjskim, a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera i zaaprobowane do budowy 18 kwietnia 1855 r.

  • Albacore (1883)

    Typ "ALBACORE" został zaprojektowany przez Nathaniela Barnaby’ego, dyrektora ds. konstrukcji morskich Admiralicji. Okręty miały konstrukcję kompozytową, co oznaczało, że żelazna stępka, wręgi oraz stewy (dziobowa i rufowa) były wykonane z żelaza, podczas gdy poszycie kadłuba wykonano z drewna. Stanowiły nieco większą wersję typów "FORESTER" i "BANTERER", które je poprzedzały. Były pionierami w zastosowaniu nowoczesnych dział odtylcowych jako głównego uzbrojenia, pozostając jednocześnie ostatnimi kanonierkami, w których broń montowano na lawetach trawersowych.

  • Algerine (1857)

    HMS JanusDrewniane kanonierki śrubowe typu "ALGERINE" były wzorowane na typie "ALBACORE". Zostały zaprojektowane przez Surveyor Department ze szczególnym uwzględnieniem planowanego miejsca służby na obszarach o znikomym zaopatrzeniu w paliwo i prowiant. Kanonierki tego typu zostały zaprojektowane przez sir Baldwina Walkera i należały do generacji okrętów budowanych w pośpiechu podczas wojny krymskiej. Były to niewielkie jednostki o napędzie parowo-żaglowym, które miały operować na płytkich wodach przybrzeżnych (np. na Bałtyku lub Morzu Czarnym), gdzie duże liniowce nie mogły wpłynąć.

  • Ant (1873)

    HMS GadflyKanonierki typu "ANT" były pierwszą serią jednostek klasy zapoczątkowanej przez prototypowe kanonierki przybrzeżne HMS "STAUNCH" i HMS "PLUCKY". W liczącej 24 jednostki serii cztery jednostki należały do podklasy "GADFLY", która choć konstrukcyjnie identyczna, to jednak została zbudowana kilka lat po pozostałych okrętach typu "ANT" i administracyjnie została oddzielona od reszty.

  • Ariel (1873)

    HMS FoamNa typ "ARIEL" składało się dziewięć 4-działowych kanonierek kompozytowych, zbudowanych w latach 1871 - 1873. Były pierwszymi okrętami klasy "gunboat" w Royal Navy zbudowanymi metodą mieszaną (kompozytową), to znaczy z żelaznym kilem, dziobem i rufą, żelaznym wewnętrznym szkieletem, oraz deskowaniem i poszyciem wykonanym z drewna.

  • Banterer (1880)

    HMS RavenZaprojektowane w 1878 r. przez Nathaniela Barnaby'ego kanonierki kompozytowe typu "BARTENER" stanowiły kontynuację wcześniejszego typu "FORESTER". Były do swoich poprzedników bardzo podobne pod względem konstrukcji, różnił je kształt dziobu i nieco większa wyporność.

  • Bouncer (1881)

    HMS BouncerDwie kanonierki typu "BOUNCER" były jednymi z ostatnich kanonierek typu Rendela. Były również jednymi z ostatnich żelaznych kanonierek zbudowanych dla Royal Navy, nie licząc tych okrętów które zostały zbudowane dla kolonii.

  • Bramble (1886)

    Typ "BRAMBLE" został zaprojektowany przez Williama White’a. Były to kanonierki, których projekt oparto na poprzednich kanonierkach kompozytowych typu "ALBACORE", zdecydowano się jednak na zaprojektowanie jednostek większych, silniej uzbrojonych i o większej autonomiczności.

  • Britomart (1860)

    HMS CherubOstatnie drewniane kanonierki zaprojektowane i wybudowane dla Royal Navy. Kanonierki tego typu bazowały na zmodyfikowanym i poprawionym projekcie kanonierek typu "DAPPER".

  • Cheerful (1855)

    Brak zdjęciaDrewniane kanonierki śrubowe typu "CHEERFUL" były częścią ogromnego programu budowy okrętów podjętego przez Royal Navy w trakcie wojny krymskiej (1853–1856). Były to jednostki budowane w pośpiechu, przeznaczone do działań na płytkich wodach przybrzeżnych, zwłaszcza na Bałtyku i Morzu Azowskim.. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera w 1855 r. 

  • Clown (1856)

    HMS JanusDrewniane kanonierki śrubowe typu "CLOWN" były wzorowane na typie "CHEERFUL", jednak ze zmianami zwiększającymi autonomiczność i z powiększeniem powierzchni ożaglowania. Zostały zaprojektowane przez Sir Baldwina Walkera w odpowiedzi na potrzeby wojny krymskiej (1853–1856). Brytyjska Admiralicja potrzebowała dużej liczby tanich, małych jednostek o płytkim zanurzeniu, które mogłyby operować na przybrzeżnych wodach Morza Bałtyckiego (podczas ataku na rosyjskie forty) oraz na Morzu Czarnym.

  • Dapper (1855)

    HMS DapperDrewniane kanonierki śrubowe typu "DAPPER" zostały zbudowane w celu użycia ich w czasie wojny między Imperium Rosyjskim, a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Z tego też powodu bywają czasami nazywane kanonierkami "krymskimi". Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera i zaaprobowane do budowy 6 października 1854 r.

  • Drudge (1887)

    HMS DrudgeKanonierka HMS "DRUDGE", podobnie jak nieco wcześniej zwodowana kanonierka HMS "HANDY", została przejęta przez Royal Navy w celu testowania nowych armat zanim zostaną zamontowane na większych okrętach. Była to ostatnia klasyczna w swej konstrukcji kanonierka projektu Rendela.

  • Forester (1877)

    HMS ForesterLiczący 12 jednostek typ "FORESTER" został zaprojektowany przez Nathaniela Barnaby'ego, Głównego Konstruktora (Chief Constructor) Royal Navy w 1873 r. Te kompozytowe kanonierki śrubowe stanowiły rozwinięcie 4-działowego typu "ARIEL".

  • Gleaner (1854)

    HMS RubyKanonierki śrubowe typu "GLEANER" (nazywane niekiedy typem "PELTER") zostały zamówione w ramach tzw. "Great Armament", czyli programu rozbudowy floty niewielkich jednostek Royal Navy w trakcie wojny Imperium Rosyjskiego a Imperium Osmańskiego i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Z tego też powodu bywają czasami nazywane kanonierkami "krymskimi".

Strona 1 z 2