Opisy krążowników pancernopokładowych wszelkich typów służących w Royal Navy, ich dane taktyczno-techniczne, uzbrojenie i wyposażenie oraz przebieg służby.
Okręty typu "TOPAZE" (z racji nadawania nazw nawiązujących do kamieni szlachetnych, ten typ był również określany jako "GEM") były ostatnimi i największymi krążownikami III klasy zbudowanymi dla Royal Navy. Generalnie były podobne do poprzedników, jednak niosły więcej dział, były szybsze, miały bardziej przemyślane opancerzenie i znacznie poprawioną dzielność morską.
Typ "CHALLENGER" był niemal identyczny z typem krążowników II klasy typu "HIGHFLYER". Jednakże krążowniki tego typu stanowiły swoisty eksperyment w zakresie wyposażenia okrętów w wydajniejsze maszyny napędowe oraz kotły wodnorurkowe różnych producentów.
Krążowniki pancernopokładowe II klasy typu "HIGHFLYER" konstrukcyjnie wywodziły się od typu "ECLIPSE", jednak zdecydowano się na wzmocnienie uzbrojenia i mocy maszyn parowych. Krążowniki te zostały zamówione w ramach Programu Rozbudowy Floty Programme 1896/97.
Krążowniki typu "PELORUS" były generalnie bardzo podobne pod względem wyglądu i ogólnej budowy kadłuba do krążowników III klasy typu "PEARL", były jednak nieco mniejsze (pod względem wyporności) oraz miały uzbrojenie główne złożone z dział o mniejszym kalibrze. Konstruktorzy zdecydowali się również na całkiem inne podejście do osiągania wysokich prędkości i forsownego trybu pracy maszyn niż w poprzednim typie.
Krążowniki II klasy typu "ARROGANT" zostały zaprojektowane nieco inaczej niż poprzednie typy krążowników, głównie z powodu zmiany założeń operacyjnych dla tego rodzaju okrętów. Z racji planowanego wykorzystania ich w strukturach eskadr liniowych podczas walki sił głównych zostały nieco inaczej zaprojektowane aby podołać nowym zadaniom.
Te okręty stanowiły pomniejszoną wersję krążowników typu "POWERFUL", o zmniejszonej prędkości i cieńszym pancerzem, zaoszczędzając w ten sposób 3000 ts wyporności i ok. 100 000 funtów na jednym okręcie.
Okręty te zaprojektowano w odpowiedzi na doniesienia o rosyjskich krążownikach "ROSSIYA" i "RURIK". W momencie zbudowania były największymi krążownikami i jednocześnie najdłuższymi okrętami wojennymi w Royal Navy. Były pierwszymi dużymi brytyjskimi okrętami wojennymi wyposażonymi w kotły wodnorurkowe.
Krążowniki II klasy typu "ECLIPSE" stanowiły wersję rozwojową krążowników pancernopokładowych typu "ASTRAEA", z cięższym uzbrojeniem i większymi wymiarami.
Na typ "ASTRAEA" składało się osiem krążowników pancernopokładowych wybudowanych dla Royal Navy zgodnie z 1989 Naval Defence Act. Konstrukcyjnie były bardzo podobne do krążowników typu "APOLLO", jednak o zwiększonej o 1000 ts wyporności, nieco mocniejszym uzbrojeniu i lepiej zaplanowanym i grubszym opancerzeniu.
Typ "APOLLO" był to liczny, liczący 21 jednostek typ krążowników pancernopokładowych II klasy zbudowanych na podstawie Naval Defence Act z 1889 r. Konstrukcyjnie był oparty o powiększony projekt krążowników pancernopokładowych typu "MEDEA", z uzbrojeniem składającym się wyłącznie z dział szybkostrzelnych (QF).
Zaplanowane w Naval Defence Act 1889 krążowniki pancernopokładowe typu "EDGAR" były pomniejszonymi wersjami krążowników typu "BLAKE", z zachowaniem takiego samego opancerzenia i aranżacji uzbrojenia.
Krążowniki III klasy typu "PEARL" zostały zbudowane wg zmodyfikowanych planów krążowników typu "MEDEA" i podobnie jak one początkowo były klasyfikowane jako krążowniki II klasy. Po swoich poprzednikach zachowały wymiary i opancerzenie, jednak miały słabsze maszyny i uzbrojenie złożone z dział o mniejszym kalibrze.
Te krążowniki I klasy zostały zaprojektowane przez Williama White'a i ustanowiły standard dla krążowników pancernopokładowych budowanych w Wielkiej Brytanii na ponad dekadę.
Krążowniki III klasy (krążowniki torpedowe) typu "BARHAM" bazowały na projekcie krążowników typu "BARRACOUTA", jednak od samego początku projektowano je do wykorzystania w zespołach floty liniowej, a nie do służby w dalekich koloniach. Z racji tego wyposażono je w urządzenia napędowe umożliwiające osiąganie dużych prędkości.
Krążowniki III klasy typu "BARRACOUTA" zostały zaprojektowane do pełnienia służby na dalekich wodach brytyjskich kolonii, gdzie miejsca możliwego dokowania są mocno ograniczone. Z racji hipotetycznej służby na ciepłych morzach wszystkie okręty były wyposażone w pokrycie kadłuba wykonane z drewna i miedzi.
Krążowniki pancernopokładowe typu "MEDEA" zostały zbudowane do służby na dalekich wodach. Trzy z nich miały kadłuby pokryte warstwą drewna i miedzi, aby ochronic kadłub przed porastaniem. Początkowo były w Royal Navy klasyfikowane jako krążowniki II klasy, jednak w trakcie budowy zostały przeklasyfiokowane na krążowniki klasy III.
Krążowniki pancernopokładowe typu "MERSEY" zapoczątkowały okres stabilizacji w projektowaniu krążowników II klasy dla Royal Navy. Konstrukcyjnie były podobne do wcześniejszych krążowników typu "LEANDER" jednak po raz pierwszy zastosowano pokład pancerny ciągnący się przez całą długość okrętu.
Okręty typu "LEANDER" początkowo były klasyfikowane jako awiza, jednak w czasie budowy okręty zostały przeklasyfikowane na krążowniki II klasy. Pod względem konstrukcyjnym okręty te były podobne do awiza HMS "MERCURY", jednak dodano pokład pancerny, chroniący witalne części okrętów.
Okręty typu "TOPAZE" (z racji nadawania nazw nawiązujących do kamieni szlachetnych, ten typ był również określany jako "GEM") były ostatnimi i największymi krążownikami III klasy zbudowanymi dla Royal Navy. Generalnie były podobne do poprzedników, jednak niosły więcej dział, były szybsze, miały bardziej przemyślane opancerzenie i znacznie poprawioną dzielność morską.
Typ "CHALLENGER" był niemal identyczny z typem krążowników II klasy typu "HIGHFLYER". Jednakże krążowniki tego typu stanowiły swoisty eksperyment w zakresie wyposażenia okrętów w wydajniejsze maszyny napędowe oraz kotły wodnorurkowe różnych producentów.
Krążowniki pancernopokładowe II klasy typu "HIGHFLYER" konstrukcyjnie wywodziły się od typu "ECLIPSE", jednak zdecydowano się na wzmocnienie uzbrojenia i mocy maszyn parowych. Krążowniki te zostały zamówione w ramach Programu Rozbudowy Floty Programme 1896/97.
Krążowniki typu "PELORUS" były generalnie bardzo podobne pod względem wyglądu i ogólnej budowy kadłuba do krążowników III klasy typu "PEARL", były jednak nieco mniejsze (pod względem wyporności) oraz miały uzbrojenie główne złożone z dział o mniejszym kalibrze. Konstruktorzy zdecydowali się również na całkiem inne podejście do osiągania wysokich prędkości i forsownego trybu pracy maszyn niż w poprzednim typie.
Krążowniki II klasy typu "ARROGANT" zostały zaprojektowane nieco inaczej niż poprzednie typy krążowników, głównie z powodu zmiany założeń operacyjnych dla tego rodzaju okrętów. Z racji planowanego wykorzystania ich w strukturach eskadr liniowych podczas walki sił głównych zostały nieco inaczej zaprojektowane aby podołać nowym zadaniom.
Te okręty stanowiły pomniejszoną wersję krążowników typu "POWERFUL", o zmniejszonej prędkości i cieńszym pancerzem, zaoszczędzając w ten sposób 3000 ts wyporności i ok. 100 000 funtów na jednym okręcie.
Okręty te zaprojektowano w odpowiedzi na doniesienia o rosyjskich krążownikach "ROSSIYA" i "RURIK". W momencie zbudowania były największymi krążownikami i jednocześnie najdłuższymi okrętami wojennymi w Royal Navy. Były pierwszymi dużymi brytyjskimi okrętami wojennymi wyposażonymi w kotły wodnorurkowe.
Krążowniki II klasy typu "ECLIPSE" stanowiły wersję rozwojową krążowników pancernopokładowych typu "ASTRAEA", z cięższym uzbrojeniem i większymi wymiarami.
Na typ "ASTRAEA" składało się osiem krążowników pancernopokładowych wybudowanych dla Royal Navy zgodnie z 1989 Naval Defence Act. Konstrukcyjnie były bardzo podobne do krążowników typu "APOLLO", jednak o zwiększonej o 1000 ts wyporności, nieco mocniejszym uzbrojeniu i lepiej zaplanowanym i grubszym opancerzeniu.
Typ "APOLLO" był to liczny, liczący 21 jednostek typ krążowników pancernopokładowych II klasy zbudowanych na podstawie Naval Defence Act z 1889 r. Konstrukcyjnie był oparty o powiększony projekt krążowników pancernopokładowych typu "MEDEA", z uzbrojeniem składającym się wyłącznie z dział szybkostrzelnych (QF).
Zaplanowane w Naval Defence Act 1889 krążowniki pancernopokładowe typu "EDGAR" były pomniejszonymi wersjami krążowników typu "BLAKE", z zachowaniem takiego samego opancerzenia i aranżacji uzbrojenia.
Krążowniki III klasy typu "PEARL" zostały zbudowane wg zmodyfikowanych planów krążowników typu "MEDEA" i podobnie jak one początkowo były klasyfikowane jako krążowniki II klasy. Po swoich poprzednikach zachowały wymiary i opancerzenie, jednak miały słabsze maszyny i uzbrojenie złożone z dział o mniejszym kalibrze.
Te krążowniki I klasy zostały zaprojektowane przez Williama White'a i ustanowiły standard dla krążowników pancernopokładowych budowanych w Wielkiej Brytanii na ponad dekadę.
Krążowniki III klasy (krążowniki torpedowe) typu "BARHAM" bazowały na projekcie krążowników typu "BARRACOUTA", jednak od samego początku projektowano je do wykorzystania w zespołach floty liniowej, a nie do służby w dalekich koloniach. Z racji tego wyposażono je w urządzenia napędowe umożliwiające osiąganie dużych prędkości.
Krążowniki III klasy typu "BARRACOUTA" zostały zaprojektowane do pełnienia służby na dalekich wodach brytyjskich kolonii, gdzie miejsca możliwego dokowania są mocno ograniczone. Z racji hipotetycznej służby na ciepłych morzach wszystkie okręty były wyposażone w pokrycie kadłuba wykonane z drewna i miedzi.
Krążowniki pancernopokładowe typu "MEDEA" zostały zbudowane do służby na dalekich wodach. Trzy z nich miały kadłuby pokryte warstwą drewna i miedzi, aby ochronic kadłub przed porastaniem. Początkowo były w Royal Navy klasyfikowane jako krążowniki II klasy, jednak w trakcie budowy zostały przeklasyfiokowane na krążowniki klasy III.
Krążowniki pancernopokładowe typu "MERSEY" zapoczątkowały okres stabilizacji w projektowaniu krążowników II klasy dla Royal Navy. Konstrukcyjnie były podobne do wcześniejszych krążowników typu "LEANDER" jednak po raz pierwszy zastosowano pokład pancerny ciągnący się przez całą długość okrętu.
Okręty typu "LEANDER" początkowo były klasyfikowane jako awiza, jednak w czasie budowy okręty zostały przeklasyfikowane na krążowniki II klasy. Pod względem konstrukcyjnym okręty te były podobne do awiza HMS "MERCURY", jednak dodano pokład pancerny, chroniący witalne części okrętów.