Powerful (1895)

Wyporność projektowa okrętów wynosiła 14 200 ts, normalna 14 700 ts, a głęboka 15 700 ts. Długość między prostopadłymi wynosiła 152,4 m (500 ft), długość na linii wodnej 158,49 m (518 ft 4½ in), długość całkowita 163,98 m (538 ft), szerokość 21,64 m (71 ft), zanurzenie wynosiło od 8,19 m (26 ft 10½ in) do 8,86 m (29 ft), średnie 8,23 m (27 ft). Masa pustego kadłuba wynosiła 5750 ts. Znacznie zwiększona wyporność okrętów w porównaniu do typu "EDGAR" została "zużyta" głównie na mocniejsze i zajmujące znacznie większą powierzchnię maszyny napędowe. Były pierwszymi czterokominowymi krążownikami w Royal Navy. Same kominy tuż po oddaniu i do pierwszych testach zostały wydłużone o 3,05 m (10 ft) aby poprawić cyrkulację powietrza w kotłach. Oprócz czterech wąskich kominów, sylwetkę okrętów kształtowały dwa maszty rurowe z marsami (po dwa na każdym maszcie) i stanowiskami reflektorów. Przed fokmasztem zlokalizowano główną bryłę nadbudówki z pancernym stanowiskiem dowodzenia, pomostem, sterówką, kabiną nawigacyjną itp. Druga, mniejsza nadbudówka mieszcząca pomost rufowy znajdowała się za grotmasztem. Całości obrazu dopełniały liczne nawiewniki oraz ustawione wzdłuż burt żurawiki dla łodzi okrętowych. Dziób posiadał wzmocnienie w formie taranu, a rufa miała galeryjkę. Duża długość okrętów powodowała że kadłuby miały duży promień cyrkulacji jednak były bardzo dobrymi parowcami, głównie w związku z wysoką wolną burtą. Ponieważ były przeznaczone do służby za granicą, ich stalowe kadłuby były osłonięte drewnem, aby zapobiec zanieczyszczeniu biologicznemu. Kadłub okrętu został podzielony na 236 wodoszczelnych przedziałów. Największe i najdłuższe z nich, o łącznej długości 73,15 m (240 ft), to przedziały siłowni. Powyżej pokładu pancernego znajdowały się jeszcze trzy pokłady. To sprawiało, że kadłub był pojemny wewnętrznie i miał wysoką wolną burtę. Wyporność projektowa okrętów wynosiła 14 200 ton, normalna 14 700 ton, a głęboka 15 700 ton. Przy pełnej wyporności "TERRIBLE" miał wysokość metacentryczną wynoszącą 0,61 m (2 ft), podczas gdy "POWERFUL" 0,81 m (2,65 ft). W początkowym okresie służby krążowniki otrzymały malowanie "wiktoriańskie". Oznaczało to czarny kadłub, żółte kominy oraz białe nadbudówki i wieże artyleryjskie. Od 1903 roku jednostki nosiły szare malowanie, przy czym “TERRIBLE” miał jako znak rozpoznawczy pojedyncze białe pasy na pierwszym i ostatnim kominie.

Krążowniki dysponowały sześcioma reflektorami o średnicy lustra 508 mm, rozmieszczonymi w następujący sposób: po dwa na skrzydłach przedniego i tylnego pomostu oraz po jednym na platformie każdego z masztów. Początkowo do sygnalizacji służyły semafory zainstalowane na skrzydłach pomostów, ale w 1899 r. wymieniono je na pojedynczy semafor na fokmaszcie, który zdemontowano w 1907 lub 1908 r. W latach 1900-1901 okręty wyposażono w radiostacje WT (Wireless Telegraph) typu Mk 1. Na okrętowe środki pływające składały się: dwie pinasy parowe dł. 17,06 i 12,19 m, dwie pinasy dł. 12,80 m i 10,97 m, trzy kutry dł. 9,75 m, 9,14 m i 7,32 m, dwa gigi dł. 9,144 m i 7,31 m, parowy barkas dł. 12,19 m, łódź łącznikowa dł. 4,87 m, welbot dł. 7,62 m, skiff dł. 4,87 m oraz łódź wiosłowa dł. 9,75 m. Łączna masa całego wyposażenia wynosiła 830 ton. Etatowo załoga krążowników winna liczyć po 894 ludzi. Tak duża załoga jak na okręt tej klasy wynikała między innymi z potrzeby zapewnienia adekwatnej obsługi (szczególnie palaczy) dla licznych kotłów. Co ciekawe podczas służby załogi były nieco mniejsze – choć zazwyczaj odnotowuje się odwrotną tendencję – bowiem wynosiły nieznacznie ponad 850 ludzi. Jako transportowiec wojska (patrz służba) "TERRIBLE" obsadzała 318 osobowa załoga.

Uzbrojenie składało się z 2 działa 234 mm (9,2 in) RBL, 12 dział 152 mm (6 in) QF, 16 dział 12-funtowych (12 pdr) QF, 12 dział 3-funtowych (3 pdr) oraz 4 wyrzutnie torped 457 mm (18 in). Wyrzutnie torpedowe znajdowały się poniżej linii wodnej. Główne uzbrojenie stanowiły dwa działa kalibru 234 mm (9,2 in) umieszczone w pojedynczych wieżach na pokładzie dziobowym i rufowym. Każda lufa posiadała zapas 105 pocisków. Obrót wież i zmiana kąta podniesienia dział odbywały się za pomocą mechanizmów o napędzie elektrycznym (przewidziano również awaryjny napęd ręczny). Również windy amunicyjne posiadały napęd elektryczny. Urządzenia te okazały się funkcjonalne i niezawodne technicznie. Windy amunicyjne pokonywały dystans z komory amunicyjnej do wieży w ciągu zaledwie 10 sekund. Pierwszy raz w przypadku krążowników działa główne zyskały pełną ochronę. Działa 234 mm zostały umieszczone w opancerzonych wieżach - po jednym na dziobie i na rufie. Pancerz czołowy i boczny wież artylerii głównego kalibru posiadał grubość 152 mm (6 in), płyta tylna 102 mm (4 in) zaś dach 25 mm (1 in). Pancerz o grubości 152 mm (6 in) ochraniał barbety, lecz były one dość ograniczone pod względem rozmiarów gdyż miały tylko 0,813 m (2 ft 8 in) wysokości. Barbety zawierały w swoim wnętrzu mechanizmy obrotu wież i sięgały tylko nieznacznie poniżej poziomu pokładu. Dochodzące do barbet szyby wind amunicyjnych miały pancerz grubości 152 mm (6 in) powyżej pokładu pancernego, który malał do 76 mm (3 in) poniżej jego poziomu. Amunicja była dostarczana w opancerzonych tubach o grubości ścianek 51 mm (2 in).

Uzbrojenie średniego kalibru, stanowiące zasadnicze wyposażenie okrętów, składało się z dwunastu szybkostrzelnych armat kalibru 152 mm (6 in). Każde działo posiadało zapas 200 pocisków. Działa 152 mm (6 in) znajdowały się w kazamatach, w tym w podwójnych na dziobie i na rufie (to rozwiązanie zostało po raz pierwszy zastosowane w brytyjskich krążownikach). Pozostałe działa 152 mm znajdowały się w pojedynczych kazamatach na śródokręciu. Kazamaty artylerii średniego kalibru również osłaniało 152 mm (6 in) pancerza. W latach 1902-04 uzbrojenie okrętów zostało istotnie wzmocnione. Dodano wszystkim kazamatom burtowym drugi poziom, zwiększając tym samym liczbę dział kalibru 152 mm do szesnastu, jednak bez dodatkowego zapasu amunicji.

Oprócz uzbrojenia dużego i średniego kalibru okręty wyposażone były również w artylerię lekką i broń małokalibrową. Wzdłuż burt oraz w kazamatach na dziobie i rufie zainstalowano łącznie 16 armat kalibru 76,2 mm (12-funtowych). Komory amunicyjne każdego działa mieściły po 300 pocisków. Na marsach zamontowano dwanaście działek kalibru 47 mm (3-funtowych). Dla każdego działka przewidziano zapas 500 pocisków. Dodatkowo na pokładzie znajdowały się dwa działa 12-funtowe (12 pdr) 8 cwt, jako działa desantowe. Okręty posiadały również dwa karabiny maszynowe Maxim. Uzbrojenie podwodne składało się z czterech kadłubowych wyrzutni torped kalibru 457 mm (18 in) (po dwie z każdej burty). Łączna masa całego uzbrojenia wynosiła 790 ton. W późniejszych latach na okrętach zamontowano przyrządy i urządzenia kierowania ogniem oraz stopniowo demontowano działa 3-funtowe (wiadomo jednak, że w 1912 roku krążownik "POWERFUL" wciąż posiadał sześć takich działek) i wyrzutnie torped.

Opancerzenie zorganizowano nieco inaczej niż we wcześniejszych krążownikach. Miały dodatkowy pokład pancerny ciągnący się przez całą długość okrętów, jednakże ze sporą rynną wokół kominów i włazów maszynowni. Korona głównego pokładu pancernego była 1,07 m (3 ft 6 in) powyżej linii wodnej, zaś ich dolny brzeg znajdował się 1,98 m (6 ft 6 in) poniżej linii wodnej. Miał grubość 101,6 mm (4 in) nad maszynownią, przechodząc w wąską sekcję w okolicach korony o grubości 65,5 mm (2,5 in) - należy podkreślić, że wbrew oficjalnie podawanym informacją grubość pancerza nigdzie nie sięgała 152 mm (6 in). Nad magazynami grubość wynosiła 102 mm (4 in), natomiast w kierunku dziobu i rufy grubość wynosiła odpowiednio 51 mm (2 in) i 76 mm (3 in). Najlepiej opancerzone na całym okręcie było główne stanowisko dowodzenia, które chronił pancerz o grubości 305 mm (12 in), natomiast przewód komunikacyjny osłaniało 178 mm (7 in) pancerza. Pokład pancerny, opancerzenie głównego stanowiska dowodzenia oraz wież artylerii głównego kalibru wykonano ze stali typu Harvey, natomiast pozostałe elementy pancerza były ze stali miękkiej. Łączny ciężar opancerzenia wynosił 2110 ton. Niezatapialność okrętów zapewniał wewnętrzny podział kadłuba na przedziały wodoszczelne oraz podwójne dno przechodzące w podwójne poszycie burt sięgające pokładu pancernego. Duże nadzieje pokładano również w zasobniach węglowych, które w przypadku braku pancerza burtowego miały zapewnić ochronę boczną. Według ówczesnych obliczeń, warstwa węgla o grubości 0,61 m (2 ft) odpowiadała 25,4 (1 in) mm pancerza. Ponadto stwierdzono, że przy całkowitym napełnieniu bunkra paliwowego węgiel zajmuje 80% jego objętości. Tak więc w przypadku zalania zasobni węglowej ilość przyjętej wody i wynikające z tego niebezpieczeństwo dla pływalności okrętu były niewielkie. Nawet pusty bunkier paliwowy zapewniał pewien stopień ochrony wnętrza kadłuba.

Okręty były wyposażone w dwie 4-cylindrowe, pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszonych potrójnego rozprężania, które celem zwiększenia żywotności zespołu napędowego zainstalowano w dwóch odrębnych przedziałach. Obliczeniowo moc szczytowa maszyn wynosiła 25 000 ihp, a moc stała 18 000 ihp. Obydwa okręty były już gotowe do prób maszynowych w 1896 r., jednak mnogość problemów jakie wyniknęły w trakcie testów skutecznie opóźniły oddanie okrętów do służby. Wynik prób HMS "POWERFUL" przeprowadzonych 14 października 1898 r. przedstawiał się następująco: maszyny okrętu rozwinęły moc 18 645 ihp (bez forsowania, przy naturalnym ciągu powietrza), co pozwoliło na osiągnięcie prędkości 20,56 w, 21,2 w i 20,87 w (dokonano trzech pomiarów). Natomiast podczas prób "TERRIBLE" osiągnął prędkość 20,96 węzłów przy mocy maszyn 18 493 KM. Maszyny pracowały za pośrednictwem dwóch wałów napędowych na śruby o średnicy 5,94 m (19 ft 6 in). W służbie maszyny wykazały się zadowalającym stopniem niezawodności (poważniejsze awarie zaczęły się dopiero pod koniec aktywnej służby jednostek) i stosunkowo niskim poziomem wibracji. Ciężar maszyn wynosił 2300 ton, a wałów i śrub 192,72 ton. Parę dla maszyn dostarczało czterdzieści osiem kotłów wodnorurkowych typu Belleville o ciśnieniu 210 psi oraz całkowitej powierzchni grzewczej 20 665,44 m² (222 448 sq ft) rozmieszczonych w ośmiu kotłowniach. Były to pierwsze duże okręty wyposażone w ten typ kotła. Związane z tym problemy nieco odbiły się na sprawności obu okrętów - problemy z nowym napędem rozwiązywano dopiero na podstawie eksploatacji istniejących konstrukcji. Ciężar kotłów wynosił 1162,05 ton, a wody kotłowej przy normalnym poziomie 50 ton. Prawidłowy obieg wody w instalacji napędowej zapewniało łącznie czternaście pomp: po trzy w każdej z dwóch maszynowni, a pozostałe w kotłowniach. Zapas paliwa wynosił maksymalnie 3100 ton węgla (zwykle bunkrowano 1500 ton) oraz 400 ton paliwa płynnego. Zasięg jednostek określano na 7000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 14 węzłów.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)