Barham (1889)

Wyporność pełna nowych okrętów wynosiła 1830 ts, długość pomiędzy pionami wynosiła 85,34 m (280 ft 0 in), szerokość okrętów liczyła 10,67 m (35 ft 0 in) natomiast zanurzenie lekkie wynosiło 4,04 m (13 ft 3 in). Generalnie okręty były niemal identyczne konstrukcyjnie jak krążowniki torpedowe typu "BARRACOUTA", z podobnym rozmieszczeniem pomieszczeń i kształtem kadłuba, jednak były od nich dłuższe o ponad 18 m (60 ft), aby możliwe dało się zamontować maszyny o większej mocy. Miały również inną sylwetkę od swoich poprzedników, z dwoma szeroko rozstawionymi kominami. Przed zmianą kotłów w latach 1898 - 1899 okręty miały po trzy maszty, później zredukowano ilość do dwóch.

Uzbrojenia i aranżacja uzbrojenia były identyczne jak w typie "BARRACOUTA". Początkowo okręty były wyposażone w 6 dział 119 mm (4,7 in) 47 cwt QF, 4 działa 3-funtowe (3 pdr) QF, 2 kartaczownice (mitraliezy) i 2 wyrzutnie torped 356 mm (14 in). Działa 4,7-calowe zostały rozmieszczone po dwa na dziobowych i rufowych stanowiskach oraz na platformach na śródokręciu (na burtach, jednak na niższym pokładzie). Działa 3-funtowe znajdowały się na pokładzie gónym, po dwa na dziobie i na rufie. Były umieszczone w taki sposób iż mogły prowadzić ogień przez ambrazury.

Opancerzenie na tych krążownikach było identycznie rozplanowane jak na krążownikach typu "BARRACOUTA". Zdecydowano się zastosować pełny pokład pancerny, podobny do tego który zastosowano w typie "MEDEA". Pokład pancerny ciągnął się przez całą długość kadłuba, w części płaskiej mając grubość 25 mm (1 in) i 51 mm (2 in) na skosach, w kierunku rufy jednolicąc grubość skosów i pokładu do 25 mm (1 in). Na burtach tradycyjnie zamontowano zasobnie węglowe stanowiące dodatkową ochronę.

Krążowniki tego typu wyposażono w dwie 3-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania firmy R. & W. Hawthorn, podobnie (pomijając producenta) jak w typie "BARRACOUTA". Jednak zdecydowano o zmianie kotłów tradycyjnych na typ lokomotywowy. Kotły te zostały tak skonstruowane aby osiągać bardzo wysokie parametry pary w trybie forsownym, co przekładało się na wysoką moc osiąganą przez maszyny (6000 ihp) oraz prędkość 19,5 węzła. W praktyce okazało się iż był to chybiony pomysł i po wielu dotkliwych i bardzo kosztownych w naprawie awariach kotłów zdecydowano o nieprzekraczaniu podczas użytkowania okrętów mocy normalnej i prędkości ok 16 węzłów. W latach 1898 - 1899 oba okręty przeszły wymianę felernych kotłów na wodnorurkowe firmy Thornycroft. Po wymianie okręty osiągały prędkość 18 węzłów przy mocy 4700 ihp. Maszynownia na tych krążownikach została umieszczona na wysokości śródokręcia, pomiędzy dwoma kotłowniami. Z racji tego okręty zyskały charakterystyczną sylwetkę, z dwoma daleko odsuniętymi od siebie kominami.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)