Barracouta (1889)

Wyporność pełna nowych okrętów wynosiła 1580 ts, długość pomiędzy pionami wynosiła 67,06 m (220 ft 0 in), długość całkowita 71,02 m (233 ft 0 in), szerokość okrętów liczyła 10,67 m (35 ft 0 in) natomiast zanurzenie średnie wynosiło 4,60 m (15 ft 0 in). Generalnie okręty były podobnie zaprojektowane jak krążowniki torpedowe typu "ARCHER", z podobnym rozmieszczeniem pomieszczeń i kształtem kadłuba, jednak obniżono nieco wolną burtę na śródokręciu, co spowodowało iż w porównaniu do poprzednich typów właśnie w tym odcinku kadłuba okręty te były bardzo "mokre". Obniżenie burty na śródokręciu spowodowało również optyczne uwydatnienie części dziobowe i rufowej kadłuba. Kadłuby okrętów zostały pokryte warstwą drewna i miedzi, gdyź planowan je wykorzystywać głównie w gorących klimatach. Cechą charakterystyczną tych okrętów było wyposażenie ich w dwa kominy umieszczone obok siebie, bardzo często i z różnych kątów wyglądających jak jeden.

Początkowo były wyposażone w 6 dział 119 mm (4,7 in) 47 cwt QF, 4 działa 3-funtowe (3 pdr) QF, 2 kartaczownice (mitraliezy) i 2 wyrzutnie torped 356 mm (14 in). Działa 4,7-calowe zastosowane po raz pierwszy na krążownikach, była to nowa konstrukcja o zwiększonej szybkostrzelności. Zostały rozmieszczone podobnie jak działa 6-calowe na krążownikach typu "ARCHER", po dwa na dziobowych i rufowych stanowiskach oraz na platformach na śródokręciu (na burtach jednak na niższym pokładzie). Działa 3-funtowe znajdowały się na pokładzie górnym, po dwa na dziobie i na rufie. Były umieszczone w taki sposób iż mogły prowadzić ogień przez ambrazury.

Z racji oszczędności wagowych związanych z zastosowaniem nowego typu maszyn parowych na okrętach tego typu mimo zdecydowanie mniejszych rozmiarów zdecydowano się zastosować pełny pokład pancerny, podobny do tego który zastosowano w typie "MEDEA". Pokład pancerny ciągnął się przez całą długość kadłuba, w części płaskiej mając grubość 25 mm (1 in) i 51 mm (2 in) na skosach, w kierunku rufy jednolicąc grubość skosów i pokładu do 25 mm (1 in). Na burtach tradycyjnie zamontowano zasobnie węglowe stanowiące dodatkową ochronę.

Krążowniki tego typu były po raz pierwszy w Royal Navy wyposażono w nowe, 3-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Były one znacznie lżejsze niż wcześniej stosowane przy zachowaniu podobnego poziomu generowanej mocy. W trybie normalnym maszyny powinny osiągać 1750 ihp (dla pierwszych dwóch 1900 ihp), natomiast w trybie forsownym 3000 ihp. Przekładało się to na projektową prędkość 15 i 16,5 węzła. Problemem na dwóch pierwszych okrętach okazały się początkowo kotły wyprodukowane przez Earle, które sprawiały problemy więc w latach 1898 - 1902 na "BLONDE" i "BLANCHE" dokonano ich wymiany na nowe wyprodukowane przez stocznię Laird. W związku z wymianą kotłów, na HMS "BLONDE" dokonano również zamiany dwóch kominów na pojedynczy. Na HMS "BARROSA" i HMS "BARRACOUTA" zamontowano maszyny i kotły firmy Palmers, które nie sprawiały podobnych problemów i nie wymieniono ich aż do końca służby tych dwóch okrętów.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)