Zaprojektowane w 1865 r. przez Edwarda Reed'a kanonierki I klasy typu "PLOVER" były ostatnimi małymi okrętami Royal Navy w całości (również jeżeli chodzi o ramę wewnętrzną) wykonanymi z drewna.
Kanonierki typu "CORMORANT" (czasami nazywane również typem "ECLIPSE") obejmowały kanonierki I klasy zbudowane w latach 1860 - 1867. Konstrukcyjnie były próbą budowy okrętów o silniejszym uzbrojeniu, co wymagało zwiększenia rozmiarów i zamontowania silników o lepszych parametrach.
Ostatnie drewniane kanonierki zaprojektowane i wybudowane dla Royal Navy. Kanonierki tego typu bazowały na zmodyfikowanym i poprawionym projekcie kanonierek typu "DAPPER".
Typ "PHILOMEL" (lub wg. innego nazewnictwa "RANGER") obejmował drewnianokadłubowe kanonierki śrubowe II klasy (wg. angielskiej nomenklatury należące do klasy "gunvessel"), zbudowane w 3 seriach w latach 1859 - 1867. Konstrukcyjnie te kanonierki stanowiły modernizację (obejmującą powiększenie kadłuba) projektu jednostek typu "ALGERINE".
Drewniane kanonierki śrubowe typu "ALGERINE" były wzorowane na typie "ALBACORE". Zostały zaprojektowane przez Surveyor Department ze szczególnym uwzględnieniem planowanego miejsca służby na obszarach o znikomym zaopatrzeniu w paliwo i prowiant. Kanonierki tego typu zostały zaprojektowane przez sir Baldwina Walkera i należały do generacji okrętów budowanych w pośpiechu podczas wojny krymskiej. Były to niewielkie jednostki o napędzie parowo-żaglowym, które miały operować na płytkich wodach przybrzeżnych (np. na Bałtyku lub Morzu Czarnym), gdzie duże liniowce nie mogły wpłynąć.
Drewniane kanonierki śrubowe typu "CLOWN" były wzorowane na typie "CHEERFUL", jednak ze zmianami zwiększającymi autonomiczność i z powiększeniem powierzchni ożaglowania. Zostały zaprojektowane przez Sir Baldwina Walkera w odpowiedzi na potrzeby wojny krymskiej (1853–1856). Brytyjska Admiralicja potrzebowała dużej liczby tanich, małych jednostek o płytkim zanurzeniu, które mogłyby operować na przybrzeżnych wodach Morza Bałtyckiego (podczas ataku na rosyjskie forty) oraz na Morzu Czarnym.
Drewniane kanonierki śrubowe typu "DAPPER" zostały zbudowane w celu użycia ich w czasie wojny między Imperium Rosyjskim, a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Z tego też powodu bywają czasami nazywane kanonierkami "krymskimi". Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera i zaaprobowane do budowy 6 października 1854 r.
Drewniane kanonierki śrubowe typu "CHEERFUL" były częścią ogromnego programu budowy okrętów podjętego przez Royal Navy w trakcie wojny krymskiej (1853–1856). Były to jednostki budowane w pośpiechu, przeznaczone do działań na płytkich wodach przybrzeżnych, zwłaszcza na Bałtyku i Morzu Azowskim.. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera w 1855 r.
Drewniane kanonierki śrubowe typu "ALBACORE" należały liczącej 98 jednostek serii okrętów typu tzw. kanonierek "krymskich", zbudowanych w celu użycia ich w czasie wojny między Imperium Rosyjskim, a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera i zaaprobowane do budowy 18 kwietnia 1855 r.
Drewnianokadłubowe kanonierki śrubowe II klasy (wg. angielskiej nomenklatury należące do klasy "gunvessel") typu "ARROW" (początkowo klasyfikowane jako okręty łącznikowe), zostały zaprojekotwane w Surveyor Department i zbudowane w stoczniach C. J. Mare & Co., Leamouth i R. & H. Green, Blackwall.
Kanonierki śrubowe typu "GLEANER" (nazywane niekiedy typem "PELTER") zostały zamówione w ramach tzw. "Great Armament", czyli programu rozbudowy floty niewielkich jednostek Royal Navy w trakcie wojny Imperium Rosyjskiego a Imperium Osmańskiego i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Z tego też powodu bywają czasami nazywane kanonierkami "krymskimi".
Kanonierka śrubowa II klasy zaprojektowana z kadłubem wykonanym z drewna. Była jedną z pierwszych kanonierek zaprojektowanych z wykorzystaniem napędu śrubowego. Została zaprojektowana przez Sir Williama Symondsa.
6-działowa kanonierka śrubowa I klasy zaprojektowana przez John'a Finchama. Miała kadłub wykonany z drewna i była jedną z pierwszych kanonierek zaprojektowanych z wykorzystaniem napędu śrubowego.
Zaprojektowane w 1865 r. przez Edwarda Reed'a kanonierki I klasy typu "PLOVER" były ostatnimi małymi okrętami Royal Navy w całości (również jeżeli chodzi o ramę wewnętrzną) wykonanymi z drewna. 
Kanonierki typu "CORMORANT" (czasami nazywane również typem "ECLIPSE") obejmowały kanonierki I klasy zbudowane w latach 1860 - 1867. Konstrukcyjnie były próbą budowy okrętów o silniejszym uzbrojeniu, co wymagało zwiększenia rozmiarów i zamontowania silników o lepszych parametrach.
Ostatnie drewniane kanonierki zaprojektowane i wybudowane dla Royal Navy. Kanonierki tego typu bazowały na zmodyfikowanym i poprawionym projekcie kanonierek typu "DAPPER".
Typ "PHILOMEL" (lub wg. innego nazewnictwa "RANGER") obejmował drewnianokadłubowe kanonierki śrubowe II klasy (wg. angielskiej nomenklatury należące do klasy "gunvessel"), zbudowane w 3 seriach w latach 1859 - 1867. Konstrukcyjnie te kanonierki stanowiły modernizację (obejmującą powiększenie kadłuba) projektu jednostek typu "ALGERINE".
Drewniane kanonierki śrubowe typu "ALGERINE" były wzorowane na typie "ALBACORE". Zostały zaprojektowane przez Surveyor Department ze szczególnym uwzględnieniem planowanego miejsca służby na obszarach o znikomym zaopatrzeniu w paliwo i prowiant. Kanonierki tego typu zostały zaprojektowane przez sir Baldwina Walkera i należały do generacji okrętów budowanych w pośpiechu podczas wojny krymskiej. Były to niewielkie jednostki o napędzie parowo-żaglowym, które miały operować na płytkich wodach przybrzeżnych (np. na Bałtyku lub Morzu Czarnym), gdzie duże liniowce nie mogły wpłynąć.
Drewniane kanonierki śrubowe typu "DAPPER" zostały zbudowane w celu użycia ich w czasie wojny między Imperium Rosyjskim, a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Z tego też powodu bywają czasami nazywane kanonierkami "krymskimi". Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera i zaaprobowane do budowy 6 października 1854 r.
Drewniane kanonierki śrubowe typu "CHEERFUL" były częścią ogromnego programu budowy okrętów podjętego przez Royal Navy w trakcie wojny krymskiej (1853–1856). Były to jednostki budowane w pośpiechu, przeznaczone do działań na płytkich wodach przybrzeżnych, zwłaszcza na Bałtyku i Morzu Azowskim.. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera w 1855 r. 
Drewniane kanonierki śrubowe typu "ALBACORE" należały liczącej 98 jednostek serii okrętów typu tzw. kanonierek "krymskich", zbudowanych w celu użycia ich w czasie wojny między Imperium Rosyjskim, a Imperium Osmańskim i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Zostały zaprojektowane przez W. H. Walkera i zaaprobowane do budowy 18 kwietnia 1855 r.
Drewnianokadłubowe kanonierki śrubowe II klasy (wg. angielskiej nomenklatury należące do klasy "gunvessel") typu "ARROW" (początkowo klasyfikowane jako okręty łącznikowe), zostały zaprojekotwane w Surveyor Department i zbudowane w stoczniach C. J. Mare & Co., Leamouth i R. & H. Green, Blackwall.
Kanonierki śrubowe typu "GLEANER" (nazywane niekiedy typem "PELTER") zostały zamówione w ramach tzw. "Great Armament", czyli programu rozbudowy floty niewielkich jednostek Royal Navy w trakcie wojny Imperium Rosyjskiego a Imperium Osmańskiego i jego sprzymierzeńcami, tj. Wielką Brytanią, Francją i Królestwem Sardynii w latach 1853 - 1856. Z tego też powodu bywają czasami nazywane kanonierkami "krymskimi".
Kanonierka śrubowa II klasy zaprojektowana z kadłubem wykonanym z drewna. Była jedną z pierwszych kanonierek zaprojektowanych z wykorzystaniem napędu śrubowego. Została zaprojektowana przez Sir Williama Symondsa.
6-działowa kanonierka śrubowa I klasy zaprojektowana przez John'a Finchama. Miała kadłub wykonany z drewna i była jedną z pierwszych kanonierek zaprojektowanych z wykorzystaniem napędu śrubowego.