Devastation (1871)

Wyporność HMS "DEVASTATION" wynosiła 9387 ts, natomiast HMS "THUNDERER" 9390 ts. Długość między pionami wynosiła 86,87 m (285 ft 0 in), długość całkowita 93,57 m (307 ft 0 in), szerokość 18,90 m (62 ft 0 in), zanurzenie HMS "DEVASTATION" liczyło 8,38 m (27 ft 6 in), natomiast HMS "THUNDERER" 8,23 m (27 ft 0 in). Budowa kadłuba zasadniczo bazowała na monitorach typu "CERBERUS", jednakże została odpowiednio zmodyfikowana tak, aby okręt mógł bez problemów żeglować na pełnym morzu. Po katastrofie HMS "CAPTAIN" zdecydowano się zmodyfikować projekt dodając nieopancerzoną strukturę o tej samej wysokości co centralna palisada. Miała ona zwiększyć stabilność okrętu, jednak nie uzyskała ona aprobaty Sir. Reed'a, gdyż uważał on że będzie wrażliwa na ogień artyleryjski. Mimo to zabudowane struktury okazały się bardzo korzystne dla załogi, gdyż znacznie zwiększały powierzchnię mieszkalną i użytkową, dając możliwość instalacji dodatkowego wyposażenia poprawiającego służbę na okręcie jak np. latryny. Wolna burta miała wysokość na śródokręciu 3,28 m (10,75 ft), na dziobie 2,59 m (8,5 ft) i 1,22 m (4 ft) na rufie. Okręty posiadały 68 przedziałów wodoszczelnych w kadłubie i 36 w burtach i podwójnym dnie. Okręty były dobrymi platformami dla dział i dobrymi parowcami. Podlegały mniejszym przechyłom i były bardziej stabilne od wielu tradycyjnych okrętów pancernych. Mogły prowadzić ogień nawet przy złej pogodzie natomiast jedyną niedogodnością było ograniczenie szybkości przy wysokich falach z racji zalewania pokładów.

Okręty wyposażone były również w taran. HMS "THUNDERER" posiadał również początkowo dwa maszty używane jako sygnałowe i obserwacyjne. Dziobowy maszt sygnałowy, umieszczony tuż za mostkiem został zdjęty podczas modernizacji w latach 1890 - 1892. W 1871 r. przetestowano na małym 2,7 m (9 ft) modelu stabilność konstrukcji w basenie z wodą. W jakiś czas później powtórzono test dla większego - 5,5 m (18 ft) modelu. Już po zwodowaniu HMS "DEVASTATION" przeprowadzono główne testy stabilności. 400 ludzi biegających od burty do burty 18 razy wygenerowało 7-stopniowy przechył. Podczas prób morskich na pełnym morzu przy falach wysokości 6-8 m zanotowano maksymalne przechyły o wartości 14°.

Działa 305 mm (12 in) MLR (HMS "DEVASTATION") oraz 318 mm (12,5 in) MLR (HMS "THUNDERER") zostały zamontowane po dwa w wieżach chronionych od przodu pancerzem o grubości 356 mm (14 in), natomiast na bokach 305 mm (10 in). Przednia wieża na HMS "THUNDERER" była pierwszą w Royal Navy która posiadała hydrauliczny system ładowania, natomiast na HMS "DEVASTATION" wyposażonym w tradycyjny system ładowania nadal potrzeba była 22-osobowa załoga w przeciwieństwie do 10-osobowej na jego bliźniaku. Wieże miały 280 stopniowy zakres prowadzenia ognia. W 1879 roku zmodyfikowano uzbrojenie na HMS "DEVASTATION", natomiast na HMS "THUNDERER" podobnej modernizacji dokonano dwa lata później. Poważniejsza przebudowa i modernizacja została przeprowadzona w latach 1890/92 na obu okrętach. Wymieniono główne uzbrojenie na nowsze, dodano m.in. działa szybkostrzelne.

Opancerzenie burt składało się z dwóch pasów o łącznej wysokości 2,90 m, sięgających od pokładu głównego aż do 1,68 m (5,5 ft) poniżej linii wodnej. Pas górny sięgający od wieży dziobowej do rufowej miał grubość 305 mm (12 in) na śródokręciu i zmniejszał się do 229 mm (9 in) w kierunku rufy. Pas dolny ciągnący się przez całą długość kadłuba miał grubość 254 mm (10 in) na śródokręciu i 216 mm (8,5 in) na końcach. Cytadela była ochraniana na wysokości wież pancerzem o grubości 305 mm (12 in), natomiast na śródokręciu grubość wynosiła 254 mm (10 in). Pas pancerny był zamknięty pokładem o grubości 76 mm (3 in) natomiast palisada była pokryta pokładem o grubości 51 mm (2 in). Stanowisko dowodzenia znajdowało się pomiędzy kominami. Magazyny amunicyjne chronione były przez przegrody o grubości 152 mm (6 in) z przodu i 127 mm (5 in) z tyłu. Przednia nadbudówka mostka nie była opancerzona, by zrównoważyć wagę na dziobie.

HMS "DEVASTATION" był wyposażone w dwie 2-cylindrowe, poziome maszyny parowe tłokiem rurowym pojedynczego rozprężania firmy John Penn & Son natomiast HMS "THUNDERER" w dwie 2-cylindrowe, poziome maszyny parowe z normalnie prowadzonymi korbowodami pojedynczego rozprężania fimry Humphreys & Tennant. Moc uzyskiwana z maszyny HMS "DEVASTATION" wynosiła 6640 ihp co pozwalało na osiąganie 13,84 węzła, natomiast moc uzyskiwana z maszyny HMS "THUNDERER" wynosiła 6270 ihp co pozwalało na osiąganie 13,4 węzła. Cylindry na HMS "DEVASTATION" miały średnicę 2,03 m (80 in), natomiast skok wynosił 0,99 m (39 in), na HMS "THUNDERER" cylindry miały średnicę 1,96 m (77 in), natomiast skok tłoków wynosił 1,07 m (42 in). Parę o ciśnieniu 30 psi zapewniało 8 kotłów typu kufrowego. W trakcie przebudowy w latach 1890/92 wymieniono w obu okrętach maszyny na pionowe maszyny o podwieszanych cylindrach potrójnego rozprężania oraz na kotły typu cylindrycznego. Osiągały moc 7000 ihp i pozwalały na osiąganie prędkości 14 węzłów. Zwiększył się również prawie dwukrotnie zasięg okrętów.

ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)

ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)