Comus (1878)

Wyporność okrętów liczyła 2380 ts oprócz HMS "CONSTANCE" której wyporność wynosiła 2590 ts, długość pomiędzy pionami 68,58 m (225 ft), szerokość 13,56 m (44 ft 6 in), zanurzenie 5,86 m (19 ft 3 in). Kadłuby okrętów były wykonane z metalu - kadłub stalowy z pokryciem drewnianym na stalowej ramie. Od stępki aż do górnego pokładu na metalowym podkładzie znajdowało się pokrycie składające się z dwóch 76 mm (3 in) warstw drewna. Pokrycie to sięgało 0,91 m (3 ft) powyżej linii wodnej. Wszystkie kadłuby miały pokrycie z blachy miedzianej i były wyposażone w stępki przeciwprzechyłowe. Pokrycie drewniane zostało użyte wyłącznie aby odseparować stalowy kadłub od miedzianego pokrycia aby zapobiec korozji elektrolitycznej. Zabezpieczenie części podwodnej składało się z sześciu przegród zabezpieczających burty do pokładu górnego, oraz kolejnych trzech do pokładu dolnego. Okręty te były dobrze przygotowane do dalekich rejsów, zadbano również o załogę: znacznie poprawiono wentylację okrętu, zainstalowano łazienkę, izbę chorych a nawet przystosowano jedno z pomieszczeń na bibliotekę. W przeciwieństwie do swoich drewnianych odpowiedników okręty tego typu miały niemal pionowe dziobnice. Korwety miały rufowe galerie, podobne do starszych fregat, ale porty były fałszywe. Okręty miały dwa pokłady, górny i dolny wraz z częściowymi pokładami na dziobie i na rufie. W rufowej nadbudówce znajdowało się miejsce dla dowódcy i oficerów, w dziobowej przestrzeń do przechowywania kabli i łańcuchów. Po dolnym pokładem składowano wodę, węgiel, proch i zapasy. W części środkowej znajdowały się silniki i kotłownia - nad nimi ciągnął się pokład pancerny.

Początkowo okręty były uzbrojone w podobne zestawy uzbrojenia. Działa 6-calowe Mk. II na HMS "COMUS" okazały się niesatysfakcjonujące i pozostałe okręty uzbrojono w kolejne wersje tych dział. Wszystkie działa MLR umieszczone były na lawetach ślizgowych wykonanych z żelaza. W późniejszych latach przeprowadzono modyfikację uzbrojenia na kilku jednostkach. W 1882 roku "CONSTANCE" wyposażono w wyrzutnię torpedową nowego wzoru, która używała sprężonego powietrza do wystrzeliwania torped. Była pierwszym okrętem Marynarki Królewskiej, wyposażonym w ten typ wyrzutni.

Pokład pancerny wykonany ze stali o grubości 38 mm (1,5 in) rozciągał się na śródokręciu na długości 30,48 m (100 ft) i chronił głównie maszynownie. Pokład pancerny znajdował się 0,91 m (3 ft) poniżej dolnego pokładu i przestrzeń między nimi mogła być wykorzystywana na przechowywanie węgla. Niektóre opracowania podają grubość pokładu pancernego na 12,7 mm (0,5 in). Maszynownia i kotłownia były od strony burt chronione dodatkowo przez bunkry z węglem.

Okręty zostały wyposażony w poziome maszyny parowe z normalnie prowadzonymi korbowodami podwójnego rozprężania różnych producentów (patrz tabela). Maszyny wyprodukowane przez Elders miały jeden cylinder wysokiego ciśnienia o średnicy 1,17 m (46 in) i dwa niskiego o średnicy 1,63 m (64 in) (wszystkie o skoku 0,84 m (33 in)) - pozostałe posiadały po dwa cylindry niskiego o średnicy 1,63 m (64 in) i wysokiego ciśnienia o średnicy 0,91 m (36 in) (skok wynosił 0,76 m (30 in)). Wszystkie okręty oprócz HMS "CARYSFORT" i "CONSTANCE" były wyposażone w podnoszone śruby. Pierwsze sześć okrętów (zbudowanych w Elders) było wyposażonych w ożaglowanie typu pełnorejowego, pozostałe w ożaglowanie typu bark.

Znani dowódcy (przydziały)

17.08.1876	Rozpoczęcie budowy okrętu w stoczni J. Elder & Co., Glasgow pod numerem 208.
26.09.1878	Wodowanie okrętu.
09.1880	Ukończenie budowy okrętu.
15.09.1880	Wcielenie okrętu do służby w Sheerness. Okręt został przydzielony do Flying Squadron.
16.10.1880 - 02.07.1882	Okręt wyruszył 16 października ze Spithead w rejs dookoła świata wraz z Flying Squadron. Udał się najpierw przez Vigo w Hiszpanii do Madery, a następnie przez Saint Vincent do Monte Video, a następnie do Falklandów, a następnie przez południowy Atlantyk do Kapsztadu i do Australii, zwiedzając Melbourne, Sydney i Brisbane. Po opuszczeniu Australii w sierpniu 1881 r. udał się na Fidżi, a następnie do Japonii, odwiedzając Yokohamę i Simonoseki. Następnie podróżował po Chinach, odwiedzając różne porty, docierając do Hongkongu tuż przed świętami 1881 r. Podróż powrotna zabrała go przez Singapur, Sunda Straits i z powrotem do Kapsztadu, zanim udał się na Atlantyk ns Św. Helenę, Św. Wincentego i Gibraltar, do którego dotarł 2 lipca 1882 r. Podróż zespołu została pokazana na mapce.
17.07.1882	W związku z eskalacją kryzysu w Egipcie okręt został skierowany do tworzącej się eskadry na Morzu Śródziemnym. 17 lipca zacumował w Limassol na Cyprze.
20.07.1882	Okręt dołączył do brytyjskiego dywizjonu w Aleksandrii 20 lipca. HMS "CARYSFORT" natychmiast udał się do Port Said, przewożąc amunicję do innych brytyjskich okrętów: HMS "PENELOPE" i HMS "COQUETTE". potem, do 27 lipca przebywał w Ismailia, gdzie jego oddziały Marines przygotowywały się do współdziałania z Naval Brigade. Na początku sierpnia Marines z okrętu ćwiczyli na lądzie z działami polowymi, Gatlingami i karabinami maszynowymi Nordenfeldt. 20 sierpnia wraz z marynarzami z HMS "NORTHUMBERLAND", przy wsparciu dział okrętowych zajęli Ismailia. Później tego samego dnia artylerzyści z okrętu ostrzeliwali z dział 64-funtowych stację kolejową w Nefiche, korygując oień za pomocą teleskopów z topu masztów. Prowadzenie ognia trwało cały dzień, zaś następnego dnia rano dwie kompanie Marines zajęły Nefiche.
24.08.1882	W dniu 24 sierpnia na wodę została spuszczona pinasa z okrętu, wyposażona w 9-funtową armatę. Kierowali nią Lieut. Montgomerie, oraz Midshipman Sir Charles Cust. Kolejnych 30 marynarzy pod dowództwem Lieut. E. S. Jones pełniło służbę na brzegu nieopodal Ismailia. 10 września Lieut. G. C. Langley, oficer z HMS "CARYSFORT", 37 ludzi i Gatling wyruszyli na ląd, aby służyć w Brygadzie Marynarki Wojennej przy głównej armii Wolseley'a. Ten kontyngent posuwał się na lewym skrzydle armii brytyjskiej, podczas przemieszczania wzdłuż kanału słodkowodnego i odegrał sporą rolę w klęsce egipskiej armii 13 września w Tel-el-Kebir. Kontyngent wrócił na okręt 16 września. Inna grupa marynarzy z okrętu: 20 żeglarzy i 20 Marines pod dowództwem Lieut. Royds - wylądowała w dniu 18 marca jako część siły rozlokowanej w celu ochrony kanału. Okręt wreszcie wypłynął z Ismailia 25 września do Suezu, zbierając Lieut. Royds i jego oddział 10 października.
01.1883	Okręt po dwóch miesiącach patroli w zatoce Suez lub pobytu na kotwicowisku w porcie udał się na Maltę w styczniu 1883 r., a jego udział w operacji egipskiej zakończył się.
1883	Będąc częśćią Floty Śródziemnomorskiej HMS "CARYSFORT" spędził następne lata m.in. na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego, na Adriatyku, na tureckim wybrzeżu, na Morzu Egejskim i (niekiedy) na wybrzeżu zachodnich Włoch i południowej Francji. W czasach "Pax Britannica" było niewiele akcji, a zwykła rutynowa służba obejmowała wizyty w głównych portach wschodniego wybrzeża Morza Śródziemnego - okręt odwiedził m.in. Pireus, Smyrnę, Rodos, Limassol, Zatokę Suda, Triest i wiele innych zaznaczając po prostu swoją obecność. Admirał dowodzący Mediterranean Fleet, książę Edynburga, miał wszystkie swoje okręty pomalowane na biało - mało praktyczny kolor do walki - po prostu by mieć pewność, że zostały "widziane". Te niewymagające rejsy po portach i wyspach Morza Śródziemnego miały na celu wykazanie stałej obecności brytyjskiej w regionie. Jednak podobnie jak inne okręty floty śródziemnomorskiej, przyjemne rejsy HMS "CARYSFORT" były czasami przerwane przez wezwanie aktywnej służby. W 1884 r. i ponownie w 1885 r. został on skierowany do Suakina na sudańskim wybrzeżu Morza Czerwonego, aby uczestniczyć w operacjach przeciwko plemion Osman Digna. Te operacje w tym, co nazywa się "najgorętszym miejscem na ziemi" były częścią niechętnej odpowiedzi rządu Gladstone na powstanie Mahdistanu w Sudanie. W tym samym czasie nie było zainteresowania brytyjskiego samym Sudanem, ale poważne powstanie wojskowe zostało uznane za bezpośrednie zagrożenie dla Egiptu, a tym samym potencjalnie dla brytyjskiej kontroli nad Kanałem Sueskim. Stąd walki we wschodnim Sudanie w 1884 r., wysłanie generała Gordona do Chartumu, aby zmusić rząd egipski do wystawienia garnizonów wzdłuż Nilu i kontynuowanie operacji wokół Suakina nad Morzem Czerwonym w 1885 r.
10.02.1884	Okręt dołączył do brytyjskiego dywizjonu w porcie Suakina 10 lutego 1884 roku. Od razu zaczęła się operacja wojskowa, lądowanie Marines (113 w dniu 14 lutego) i marynarzy do prac na wybrzeżu trwały przez wiele dni . Załoga pomagała również rozładowywać i składować zapasy i materiały eksploatacyjne. Sam HMS "CARYSFORT" działał tymczasem aktywnie w obronie portu, ostrzeliwując grupy wroga gromadzące się zbyt blisko linii obrony, a także zaangażował się w operacje nieopodal Trinkitat. W czasie "odblokowania Tokaru", 29 lutego, operacji lądowej w celu ratowania zagrożonego garnizonu egipskiego w Tokarze, z okrętu zeszły obsługi działek Gatlinga wraz ze sprzętem, aby służyć w Brygadzie Marynarki Wojennej. Ci marynarze walczyli w bitwie o El Teb 29 lutego. Straty wśród załogi HMS "CARYSFORT" były lekkie - tylko jeden oficer i dwóch rannych, ale popularny oficer, Royds, zmarł na skutek ran. Niektórzy marynarze również byli obecni w Tamaai 13 marca. Załoga HMS "CARYSFORT" odpoczęła w połowie marca, kiedy ponownie przybył Na Maltę i pozostał tam lub na wybrzeżu Egiptu do 5 sierpnia. Kiedyś wrócił do Suakina w sierpniu, załoga wznowiła obowiązki na brzegu, pracując nad portem w czasie, gdy wróg atakował na zewnętrzne stanowiska obronne. HMS "CARYSFORT" i HMS "ALBACORE" często ostrzeliwały wrogie koncentracje wojsk. "CARYSFORT" pozostawał w Suakin do listopada, mając coraz więcej chorych ze względu na wyczerpanie gorącem i na dolegliwości, takie jak urazy oczu spowodowane piaskiem i pyłem. Od czasu do czasu wyruszał z portu na krótkie rejsy u wybrzeży, aby odświeżyć statek i uciec od dokuczliwego gorąca. Okręt miał 37 mężczyzn na liście chorych 23 sierpnia. 11 listopada statek powrócił na Maltę.
1884 - 1885	Po fiasku wyprawy Gordona w zimie 1884-1885 r. rząd brytyjski postanowił ponownie zająć się Suakin, mając na celu budowę lekkiej kolei (przez Lucas i Airda) z portu w kierunku na Berber, na Nilu, aby ułatwić transport żołnierzy do Chartumu. "CARYSFORT" wziął udział w operacji opuszczając Maltę i przybywając do do portu w Suakinie 1 marca 1885 r. jako część nowych sił wysłanych do tego obszaru, razem z HMS "SPHINX", HMS "CONDOR", HMS "COQUETTE", HMS "CYGNET", HMS "DOLPHIN" i HMS "STARLING". Mała grupa Marines z kartaczownicami (12 żołnierzy) wzięła udział w bitwie pod Tofrek 22 marca i wykazała się szczególną skutecznością. 7 sierpnia okręt zostawił Suakin na dobre i wrócił na Maltę.
06.11.1885 - 1890	Carysfort przybył na Maltę przez Wyspy Jońskie 6 listopada 1885 r. W ramach służby w składzie Mediterranean Fleet wznowiono nieregularne rejsy po Morzu Egejskim, Adriatyku i wybrzeżu Turcji, często odwiedzano Rodos, Kretę i Cypr oraz na mniejsze wyspy na Morzu Egejskim i Dodekanie.
01.01.1891 - 12.02.1891	Okręt wreszcie wyruszył do domu, docierając do Devonport 12 lutego.
03.1891 - 12.1899	Okręt został przydzielony do Reserve Fleet.
15.12.1899	Okręt został sprzedany na złom dla King, Garston.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)