Albatross (1898)

Wyporność pełna okrętu liczyła 490 ts, długość całkowita 70,94 m (232 ft 9 in), szerokość 6,48 m (21 ft 3 in) natomiast zanurzenie wynosiło od 2,11 m (6 ft 11 in) do 2,77 m (9 ft 1 in). Co do wymiarów, to w dostępnych mi źródłach występują niewielkie różnice. Są zawarte w tabeli danych taktyczno - technicznych. Kadłub okrętów był wykonany ze stali. Zastosowano układ trzykominowy, z tym że w porównaniu z większością trzykominowych niszczycieli 30-węzowych kominy na HMS "ALBATROSS" miały mniej więcej jednakową szerokość. Jak większość wczesnych niszczycieli miał zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy. Za platformą działa 12-funtowego znajdował się maszt, natomiast wyrzutnie torpedowe znajdowały się za ostatnim kominem, blisko siebie.

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Okręt był uzbrojony w 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręt był wyposażony ponadto w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach,. Oba stanowiska znajdowały się w części rufowej, za kominami. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm.

Okręt został wyposażony w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania umieszczone za kotłami, napędzające każda po jednej śrubie (czasami spotyka się również informację o trzech maszynach i trzech śrubach, jednak rysunki dostępne w źródłach temu przeczą). Maszyny te miały dwa cylindry niskiego ciśnienia, co generowało mniejsze drgania całego urządzenia. Parę zapewniały cztery kotły wyprodukowane przez Thornycroft, które były umieszczone w dwóch oddzielnych kotłowniach. Okręty posiadały trzy kominy, z których środkowy odprowadzał spaliny z dwóch kotłów. Kotły generowały parę o ciśnieniu 240 psi. Założenia kontraktowe obliczone na 33 węzły okazały się zbyt optymistyczne. Problemem okazała się technologia. W kotłach opalanych węglem wzrost parametrów pary był ograniczony przez zdolność (wydajność) człowieka do zasilania palnika pieca w paliwo, a ta była ograniczona. Tak więc, w przypadku palników węglowych, większa moc oznaczała więcej kotłów. Sytuacja radykalnie zmieniła się po przyjęciu paliwa olejowego, nie tylko dlatego, że ropa produkuje więcej ciepła na funt, ale ponieważ ilość paliwa podawanego do każdego kotła może wzrosnąć bez ograniczeń jakimi podlegały kotły opalane węglem. Według danych zawartych w "British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War" HMS "ALBATROSS" podczas testów 1 marca 1900 r. przy 390 t. wyporności osiągnął 31,507 węzła przy 380.16 obrotach na minutę i mocy 7788 ihp w czasie 1 godziny i 55 minut. Średnio okręt osiągnął 31,483 węzła przy 7691 ihp. Był to najlepszy wynik jaki udało się osiągnąć. W opracowaniu "Британские эсминцы. История эволюции. 1892—1953" również można znaleźć informacje na temat osiągów tego niszczyciela podczas prób. Według danych okręt przy mocy 7788 ihp i 380,16 obrotach na minutę osiągnął prędkość 31,552 węzła, zużywając 2,26 funta węgla na ihp na godzinę. Wyporność podczas testu wynosiła 382,7 ts. Dane te pokrywają się w większości z przytoczonymi wcześniej danymi.