Dryad (1893)

Szczegóły
Kategoria: Kanonierki torpedowe
HMS DryadKanonierki torpedowe typu "DRYAD" (czasami spotyka się też nazwę "HALCYON" jako określenie typu) były ostatnimi kanonierkami torpedowymi wcielonymi do Royal Navy. Nieco większe i lepiej uzbrojone od swoich poprzedników, kanonierek typu "ALARM",  powielały niestety również wszystkie ich wady, ze szczególnym naciskiem na zbyt małą prędkość. Zbudowane w tym samym czasie co pierwsze niszczyciele, szybko zostały zdeklasowane przez swoich mniejszych i szybszych kuzynów.
Kraj: Wielka Brytania
klasa: kanonierka śrubowa, kanonierka torpedowa

Specyfikacja
Nazwa okrętu Stocznia Położenie stępki Wodowanie Ukończenie budowy Los okrętu
DRYAD Chatham DYd 15.04.1893 22.11.1893 21.07.1894 Sprzedany w 1920 r.
HALCYON Devonport DYd 02.01.1893 06.04.1894 16.05.1895 Sprzedany w 1919 r.
HARRIER Devonport DYd 21.01.1893 20.02.1894 08.07.1896 Sprzedany w 1920 r.
HAZARD Pembroke DYd 01.12.1892 17.02.1894 24.07.1895 Zatonął w 1918 r.
HUSSAR Devonport DYd 03.04.1893 03.07.1894 03.12.1896 Sprzedany w 1920 r.

Dane taktyczno-techniczne

Wymiary:

Wyporność 1070 ts
Długość całkowita 80,01 m (262 ft 6 in)
Długość pomiędzy pionami 76,20 m (250 ft 0 in)
Szerokość 9,30 m (30 ft 6 in)
Zanurzenie konstrukcyjne 3,20 m (10 ft 6 in)
Zanurzenie średnie 3,51 m (11 ft 6 in)
Zanurzenie maksymalne 3,96 m (13 ft 0 in)

Napęd:

Maszyny Dwie 3-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania; 2 kotły lokomotywowe;  2 śruby
Moc indykowana  w trybie forsownym: 3500 ihp ("HALCYON": 6000 ihp)
Prędkość w trybie forsownym: 18,2 węzła ("HALCYON": 20 węzłów)
Paliwo 100 - 160 ton węgla
Zasięg brak danych

Opancerzenie:

Brak  

Uzbrojenie:

Początkowe 2 działa 119 mm (4,7 in) 45-funtowe (45 pdr) 2 t. QF; 4 działa 6-funtowe (6 pdr) QF; 1 kartaczownica Nordenfelt (5-lufowa); 5 wyrzutni torped 457 mm (18 in) 
Początkowe - "HUSSAR" 1 działo 119 mm (4,7 in) 45-funtowe (45 pdr) 2 t. QF; 2 działa 12-funtowe (12 pdr) QF; 1 działo 6-funtowe (6 pdr) QF; 5 wyrzutni torped 457 mm (18 in)

Ludzie:

Załoga 120 oficerów i marynarzy

Projekt

Kanonierki tego typu (nazywanego czasami również typem "HALCYON") zostały zamówione w ramach 1889 Naval Defence Act. Również zostały zaprojektowane przez Williama White'a. Zdecydował on, iż nowy projekt będzie uwzględniał nieco zmian, które odnosiły się do zauważonych w trakcie użytkowania poprzedników niedociągnięć. Podwyższono rufową część kadłuba, przez co zyskano miejsce dla nieco większej ilości oficerów (ostatnie manewry wykazały, obecna ich liczba jest niewystarczająca co powodowało nadmierne obciążenie obowiązkami. Odbiło się to na liczbie załogi która nieco wzrosła. Mostek dziobowy i rufowy łączył rufę i dziobówkę oraz zapewniał dostęp do maszynowni na śródokręciu. White zauważył, że większa długość i podniesiona rufa poprawi zachowanie okrętów na morzu, ale ostatecznie uznano iż poprzednie kanonierki torpedowe typu "SHARPSHOOTER" i "GRASSHOPPER" wykazują się wystarczającą dzielnością morską, nawet większą niż po nich oczekiwano. Uzbrojenie nie odbiegało od tego, które zastosowano w poprzednim typie, jednak zwiększono kaliber wyrzutni torpedowych do 18 cali. White zmodyfikował również napęd, zachowując jednak moc osiąganą przez maszyny parowe na tym samym poziomie co w typie "ALARM". 

Po położeniu stępki pod HMS "HALCYON" Board rozważył przeprojektowanie pozostałych. Controller Captain "Jacky" Fisher faworyzował wymianę zarówno dział 4,7-cala jak i czterech 3-funtowych na nowe działa 12-funtowe, w które planowano uzbroić nowe niszczyciele. Mogły one wystrzelić o wiele więcej pocisków na minutę niż działa 4,7-calowe, co stanowiło niebagatelny argument biorąc pod uwagę walkę z wrogimi torpedowcami. White jednak wykazał że zapas pocisków na działo przy obecnym planie uzbrojenia wynosił 300 na działo 4,7 cala, natomiast przy zastosowaniu 6 dział 12-funtowych okręty mogły zabrać jedynie po 150 pocisków na jedno działo, co niestety okazało się o wiele za mało, zaś zwiększenie zapasu amunicji pochłonęłoby całą dostępną przestrzeń i byłoby niebezpieczne dla samych okrętów. Należało również brać pod uwagę to, iż okręty nie miały wykonywać jedynie fukcji przeciwtorpedowych, ale same również miały uczestniczyć w atakach na wrogie okręty. Zbyt mały zapas amunicji artyleryjskiej nie gwarantował przebicia się przez wrogie siły osłonowe. First Sea Lord, Sir Anthony Hoskins zadecydował ostatecznie o nie zmienianiu uzbrojenia, rekomendując jednocześnie zaprojektowanie wyspecjalizowanej jednostki do przechwytywania wrogich torpedowców, nie uzbrojonej w wyrzutnie torpedowe a jedynie w silną artylerię szybkostrzelną. Aby zadowolić zwolenników obu koncepcji zadecydowano również o zastąpieniu dział 3-funtowych armatami 6-funtowymi, które gwarantowały większe obrażenia po trafieniu we wrogi torpedowiec. Zmiany w projekcie objęły również sterowanie okrętami. Zastosowano pomocniczy ster umieszczoy przed śrubami, który znacząco poprawiał zwrotność. 

Konstrukcja

Służba

Galeria


Źródła:
- Chesneau, Roger; Kolesnik, Eugene M., eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press.
- Wikipedia, oraz inne strony internetowe.