| Kanonierki I klasy typu "REDBREAST" stanowiły naturalną kontynuację i rozwinięcie brytyjskiej myśli technicznej zapoczątkowanej przez okręty typu "BRAMBLE" i "PIGMY". Były to ostatnie duże serie klasycznych, kompozytowych kanonierek wiktoriańskiej Royal Navy, zaprojektowane przez sir Williama White’a w 1888 r. |
| Nazwa okrętu |
Stocznia |
Położenie stępki |
Wodowanie |
Ukończenie budowy |
Los okrętu |
| MAGPIE |
Pembroke Dyd |
?.?.1888 |
15.03.1889 |
?.09.1889 |
Sprzedany w 1921 r. |
| REDBREAST |
Pembroke Dyd |
?.?.1888 |
25.04.1889 |
?.02.1890 |
Sprzedany w 1910 r. |
| REDPOLE |
Pembroke Dyd |
?.?.1888 |
13.06.1889 |
?.11.1889 |
Sprzedany w 1906 r. |
| RINGDOVE |
Devonport Dyd |
01.06.1888 |
30.04.1889 |
?.09.1890 |
Sprzedany w 1920 r. |
| LAPWING |
Devonport Dyd |
01.05.1888 |
12.04.1889 |
?.09.1890 |
Sprzedany w 1910 r. |
| GOLDFINCH |
Sheerness Dyd |
?.?.1888 |
18.05.1889 |
?.02.1890 |
Sprzedany w 1907 r. |
| THRUSH |
Scott's, Greenock |
?.?.1888 |
22.06.1889 |
?.06.1890 |
Rozbity w 1917 r. |
| WIDGEON |
Pembroke Dyd |
?.?.1888 |
09.08.1889 |
?.05.1890 |
Sprzedany w 1906 r. |
| SPARROW |
Scott's, Greenock |
?.?.1888 |
26.09.1889 |
?.05.1890 |
Utylizowany w 1955 r. |
Dane taktyczno-techniczne
|
Wymiary:
| Wyporność projektowa |
805 ton angielskich |
| Długość pomiędzy pionami |
50,29 m (165 ft 0 in) |
| Szerokość |
9,44 m (31 ft 0 in) |
| Wysokość wnętrza kadłuba |
3,35 m (11 ft 0 in) |
| Zanurzenie |
brak danych |
Napęd:
| Maszyny |
3-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszonych potrójnego rozprężania; 2 kotły cylindryczne; 1 śruba |
| Ożaglowanie |
typu barkentyna o nieznanej powierzchni; 3 maszty |
| Moc indykowana (projektowa) |
1200 ihp |
| Prędkość (maszyna parowa) |
13 węzłów |
| Prędkość (żagle) |
brak danych |
| Paliwo |
105 ton węgla |
| Zasięg |
2500 mil morskich przy prędkości 10 węzłów |
Opancerzenie:
| Okręty były pozbawione opancerzenia |
Uzbrojenie:
| Początkowe - "MAGPIE", "REDBREAST", "REDPOLE", "RINGDOVE" |
6 dział 102 mm (4 in) 25-funtowe (25 pdr) QF; 4 karabiny maszynowe (kartaczownice) |
| Początkowe - pozostałe |
6 dział 102 mm (4 in) 25-funtowe (25 pdr) QF; 2 działa 47 mm 3-funtowe (3pdr) L/40 Hotchkiss Mk I, 2 karabiny maszynowe (kartaczownice) |
Ludzie:
| Załoga |
76 oficerów i marynarzy |
Okoliczności powstania kanonierek typu "REDBREAST" stanowią zwieńczenie ewolucji wiktoriańskich "pływających posterunków policji". Projekt ten był bezpośrednim wynikiem doświadczeń zebranych podczas eksploatacji wcześniejszych typów ("BRAMBLE" i "PIGMY") oraz specyficznych potrzeb politycznych Imperium Brytyjskiego u progu lat 90. XIX wieku. Pod koniec lat 80. XIX wieku Brytyjska Admiralicja, pod wodzą głównego konstruktora sir Williama White’a, dążyła do ujednolicenia floty kolonialnej. Typ "REDBREAST" powstał jako próba stworzenia "idealnej kanonierki stacyjnej". White chciał jednostki, która byłaby na tyle mała, by wpłynąć w ujście afrykańskiej rzeki, ale na tyle solidna, by samodzielnie pokonać ocean w drodze na placówkę. W przeciwieństwie do mniej licznych, wcześniejszych serii, "REDBREAST" miał być sprawdzonym, seryjnym wzorcem (zbudowano aż 9 jednostek). Pierwsze trzy jednostki zbudowano w ramach programu z lat 1887–88, a ostatnie sześć w ramach programu z lat 1888–89.
Kadłub
Kadłub tych okrętów był wykonany częściowo z drewna (poszycie) jaki i z żelaza (wewnętrzna struktura, kil, dziób i rufa). Wyporność wynosiła 805 ton angielskich, długość pomiędzy pionami 50,29 m (165 ft 0 in), szerokość 9,44 m (31 ft 0 in), natomiast zanurzenie wynosiło najprawdopodobniej około 3,5 m (nie jest do końca określone). Kadłub był wyposażony w przedziały wodoszczelne. Ożaglowanie było typu barkentyna o nieznanej powierzchni na trzech masztach. W porównaniu do poprzednich typów kanonierki typu "REDBREAST" miały większą wyporność przy takiej samej długości pomiędzy pionami. O stopę większa szerokość i przeprojektowany kształt kadłuba pozwoliła na poprawienie dzielności morskiej i chociaż częściowo zniwelowało problemy z przeciążeniem poprzednich kanonierek uzbrojeniem i ożaglowaniem. Decyzja o pozostaniu przy konstrukcji kompozytowej (żelazne wręgi i drewniane poszycie) w erze w pełni stalowych okrętów była podyktowana logistyką kolonialną. Stalowe kadłuby w ciepłych wodach błyskawicznie porastały roślinnością, co drastycznie zmniejszało prędkość. Miedziowane dno typu "REDBREAST" pozwalało tym okrętom stacjonować na tropikalnych placówkach przez 3-4 lata bez konieczności dokowania, co czyniło je idealnymi narzędziami do utrzymywania porządku w najdalszych zakątkach imperium.
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Kanonierki typu "REDBREAST" były uzbrojone identycznie jak poprzednie kanonierki typu "PIGMY": 6 dział szybkostrzelnych 102 mm (4 in) 25-funtowe (25 pdr) QF oraz 4 karabiny maszynowe (kartaczownice). Jednakże w ostatnich pięciu okrętach zdecydowano się zastąpić 2 kartaczownice działami 3-funtowymi.
Napęd
Okręty te napędzała 3-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszonych potrójnego rozprężania. W zależności od okrętu zmieniała się firma która była wytwórcą jednostki napędowej. Moc projektową określono na 1200 ihp, czyli identycznie jak w poprzednim typie "PIGMY". Jednakże nieco większa wyporność spowodowała zmniejszenie zakładanej prędkości do 13 węzłów. Zapas paliwa wynosił tyle samo - 105 ton węgla. Okręty były wyposażone w pomocnicze ożaglowanie typu barkentyna, na trzech masztach.
Magpie
| ?.?.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Royal Dockyard pod numerem 217. |
| 15.03.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.09.1889 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł 29 400 funtów, natomiast maszyny 9300 funtów. Zostały one wyprodukowane w firmie Earle. |
| 24.09.1889 |
Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. |
| 1890 |
Okręt stacjonował na Cape of Good Hope and West Coast of Africa Station. Brał udział w patrolowaniu wybrzeży Afryki, zwalczając handel niewolnikami i chroniąc brytyjskie faktorie. |
| 12.05.1896 |
Okręt został ponownie wcielony do służby na wyspie Wniebowstąpienia (Ascension), z przeznaczeniem do służby na stacji Przylądka Dobrej Nadziei oraz Zachodniego Wybrzeża Afryki (Cape of Good Hope Station and the West Coast of Africa Station). |
| 1902 |
Okręt został wycofany ze służby czynnej i przeniesiony do pełnienia funkcji pomocniczych - m.in. jako okręt do stawiania zapór portowych (boom defence vessel). |
| 1908 |
W 1908 roku okręt figurował w oficjalnym spisie floty (Navy List) w Devonport jako jednostka znajdująca się na "liście jednostek dostępnych do służb pomocniczych, hulków oraz jednostek przeznaczonych na sprzedaż". |
| 1913 |
W 1913 roku jednostka znajdowała się w Southampton, służąc jako okręt do stawiania zapór portowych (boom defence vessel). |
| 10.1915 |
Okręt został przeniesiony do stacjonarnej służby w charakterze pomocniczej jednostki - bazy. |
| 29.12.1921 |
Okręt został sprzedany w celu utylizacji dla firmy Duguid & Stewart. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 29.09.1889 - 01.06.1893 (?) |
Lieutenant & Commander Ewen F. Domville |
| 25.04.1893 - 23.10.1893 |
Lieutenant & Commander George H. Hewett |
| 26.08.1893 - ? |
Lieutenant & Commander Herbert G. King-Hall |
| 21.01.1895 - 15.09.1897 |
Commander Henry V. W. Elliott |
| 19.07.1897 - 22.10.1899 |
Commander Wentworth V. Cole |
| 02.11.1899 - 07.11.1902 |
Lieutenant & Commander John K. Laird |
| 16.08.1915 - 29.01.1919 |
Commander (emerytowany) Frederick R. Harrold (oraz w dowództwie Western Patrol). |
Redbreast
| ?.?.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Royal Dockyard pod numerem 218. |
| 25.04.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.02.1890 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł 29 400 funtów, natomiast maszyny 9300 funtów. Zostały one wyprodukowane w firmie Earle. |
| 27.02.1890 |
Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. |
| 1890 |
Okręt początkowo służył na rzece Zambezi. |
| 1893 |
Większość swojej kariery "REDBREAST" spędził operując z baz w Bombaju i Trincomalee w ramach służy w East Indies Station. Jego obecność była kluczowa dla brytyjskiej kontroli nad szlakami handlowymi. Brał udział w licznych patrolach u wybrzeży Afryki Wschodniej w ramach zwalczania handlu niewolnikami. Okręt regularnie odwiedzał porty takie jak Maskat czy Kuwejt, demonstrując siłę Imperium wobec lokalnych piratów i handlarzy bronią. Często służył jako wsparcie logistyczne dla brytyjskich rezydentów w Adenie i Berberze. Generalnie operował ze swojego portu macierzystego w Bombaju, docierając na północy aż do Basry w Iraku. Podczas pobytu w Zatoce Perskiej patrolował wody wypływając z Maskatu, zawijając do wielu wysp i małych portów na wybrzeżu perskim, a także do Abu Zabi (Dhabi), Ras al-Chajma i Bahrajnu. |
| 1900 - 1902 |
W 1900 roku "REDBREAST" został oddelegowany do wsparcia działań w Afryce Południowej w ramach wojny WIelkiej Brytanii z Burami. Patrolował wody wokół Durbanu i Zatoki Delagoa, aby uniemożliwić dostawy broni i zaopatrzenia drogą morską. Wykorzystywano go również do transportu rannych, poczty oraz wyższych oficerów między portami Kolonii Przylądkowej. |
| 14.03.1911 |
Okręt został wycofany ze służby czynnej. |
| 1911 |
Okręt został sprzedany w Bombaju celu utylizacji. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 27.02.1890 - 01.01.1891 |
Lieutenant & Commander Francis W. Keary |
| 03.01.1891 - 15.08.1892 |
Commander Henry Preedy |
| 15.08.1892 - 16.05.1896 |
Commander Robert H. J. Stewart |
| 17.05.1896 - 27.03.1898 |
Commander Edward H. Martin |
| 20.01.1898 - 30.06.1899 (?) |
Lieutenant & Commander Francis E. Travers |
| 19.03.1900 - 30.06.1901 |
Lieutenant & Commander Marcus R. Hill |
| 24.08.1901 - 22.08.1903 |
Lieutenant & Commander George C. Quayle |
| 14.04.1904 - 01.01.1906 |
Lieutenant & Commander Hugh Gaultier-Coghill Somerville |
| 01.01.1906 - 27.03.1908 (?) |
Lieutenant & Commander Walter Hose |
| 07.02.1908 - 11.03.1910 |
Lieutenant & Commander Joseph A. Shuter |
| 11.05.1910 (?) - 17.08.1910 (?) |
Lieutenant & Commander John R. Dodington (inwalidztwo) |
| 18.08.1910 - 11.05.1911 (?) |
Lieutenant & Commander Richard O. B. Bridgeman |
Redpole
| ?.?.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Royal Dockyard pod numerem 219. |
| 13.06.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.11.1889 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł 29 400 funtów, natomiast maszyny 9300 funtów. Zostały one wyprodukowane w firmie Earle. |
| 20.11.1889 |
Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. |
| 1890 - 1902 |
Okręt został wysłany do China Station. "REDPOLE" spędził prawie całą swoją aktywną karierę na wodach chińskich, japońskich i w okolicach Hongkongu. Jego służba przypadała na okres ogromnych napięć politycznych w tym regionie.W czasie wojny chińsko-japońskiej (1894–1895), okręt operował jako neutralna jednostka strażnicza, chroniąc brytyjskie faktorie handlowe i obywateli w portach traktatowych, gdy główne siły lokalnych mocarstw ścierały się na morzu. Podczas powstania bokserów (1900) "REDPOLE" brał udział w działaniach osłonowych i logistycznych podczas międzynarodowej interwencji w Chinach. Jako kanonierka o płytkim zanurzeniu, mógł operować blisko brzegu i w ujściach rzek, co było niemożliwe dla dużych krążowników. Poza tym regularnie patrolował Deltę Rzeki Perłowej, zwalczając piratów atakujących statki handlowe kursujące między Hongkongiem a kantonem. |
| 1902 |
Okręt został zluzowany w China Station przez HMS "MUTINE". Powrócił do Wielkiej Brytanii. |
| 15.05.1906 |
Okręt został sprzedany dla firmy Cox celu utylizacji w Falmouth. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 20.11.1889 - 01.01.1893 |
Lieutenant & Commander Frederick H. P. W. Freeman |
| 17.11.1892 - 28.08.1895 |
Lieutenant & Commander Charles G. May |
| 28.08.1895 - 01.03.1898 |
Lieutenant & Commander Ernest H. Grafton |
| 01.03.1898 - 22.05.1898 |
Lieutenant & Commander Charles P. R. Coode |
| 01.11.1898 - 31.12.1899 |
Lieutenant & Commander Francis F. Haworth-Booth |
| 01.01.1900 - ?.04.1902 |
Lieutenant & Commander Charles F. Corbett |
Ringdove
| 01.06.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Devonport Royal Dockyard. |
| 30.04.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.09.1890 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt łącznie wyniósł 39 300 funtów za maszyny i kadłub. Same maszyny zostały wyprodukowane również w stoczni Devonport. |
| 16.09.1890 |
Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. |
| 1890 - 1901 |
Zaraz po wejściu do służby okręt został wysłany na drugą stronę globu do Australia Station. Przez 11 lat "RINGDOVE" patrolował wody Australii, Nowej Zelandii i wysp Pacyfiku. Do jego obowiązków należało egzekwowanie prawa na wyspach polinezyjskich, ochrona brytyjskich osadników oraz zwalczanie nielegalnego procederu tzw. blackbirding (porywania tubylców do pracy na plantacjach). |
| 02.1901 - 1909 |
Okręt w lutym 1901 r. wrócił do Wielkiej Brytanii. Po powrocie okręt przeszedł remont w Haulbowline. Choć admirał Fisher masowo złomował kanonierki, "RINGDOVE" przetrwał dzięki swojemu doskonałemu stanowi technicznemu. Został przydzielony do HMS "Vernon" (szkoły torpedowej w Portsmouth) jako jednostka pomocnicza (tender). |
| 1909 - 1915 |
W latach 1909–1912 okręt służył do ochrony rybołówstwa na Morzu Północnym, co było zadaniem wymagającym dużej dzielności morskiej, którą okręty typu "REDBREAST" posiadały dzięki szerszemu kadłubowi. W pierwszych latach I wojny światowej okręt początkowo służył jako okręt dozorowy. |
| 07.12.1915 |
W grudniu 1915 roku okręt przeszedł gruntowną przebudowę na jednostkę ratowniczą (salvage vessel). Ze względu na to, że inny okręt otrzymał nazwę "RINGDOVE", naszego weterana przemianowano na HMS "MELITA". Jako "MELITA" operował na niebezpiecznych wodach, pomagając statkom uszkodzonym przez niemieckie U-Booty lub wchodzącym na miny. Jego solidny, kompozytowy kadłub idealnie nadawał się do pracy przy wrakach i holowaniu. |
| 22.01.1920 |
Okręt został sprzedany dla firmy Ship Salvage Corporation. Został przemianowany na "TELIMA". |
| 1926 |
Okręt został utylizowany. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 16.09.1890 - ?.04.1890 |
Lieutenant & Commander Edward J. Bain |
| 01.01.1894 - ? |
Lieutenant & Commander James G. Bremer |
| 09.11.897 - 10.06.1901 |
Lieutenant & Commander Ralph F. Ayscough |
| 07.04.1905 (?) - 10.10.1905 (?) |
Lieutenant & Commander Walter Hose |
| 23.01.1906 - 20.05.1907 (?) |
Lieutenant & Commander Walter C. Chaytor |
| 18.05.1907 - 21.05.1909 |
Lieutenant & Commander William W. Wilson |
| 21.05.1909 - 21.04.1911 |
Lieutenant & Commander Arthur T. Blackwood |
| 17.06.1911 - ?.06.1912 (?) |
Lieutenant & Commander Arthur T. Blackwood |
| 04.06.1912 - ?.?.1912 (?) |
Lieutenant & Commander Thomas J. S. Lyne |
| 18.12.1912 - ? |
Acting Commander Longuet M. Darbyshire |
Lapwing
| 01.05.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Devonport Royal Dockyard. |
| 12.04.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.09.1890 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt łącznie wyniósł 39 300 funtów za maszyny i kadłub. Same maszyny zostały wyprodukowane również w stoczni Devonport. |
| 16.09.1890 |
Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. |
| 1890 |
Po wejściu do służby w 1890 roku, "LAPWING" został wysłany na Ocean Indyjski w ramach służby na East Indies Station (Indie i Zatoka Perska). Przez ponad dekadę był jednym z najbardziej aktywnych brytyjskich okrętów w tym regionie. Zwalczał handel niewolnikami i przemyt, patrolował wody od wschodniego wybrzeża Afryki aż po Indie. Okręt odegrał istotną rolę w utrzymywaniu brytyjskich wpływów w regionie dzisiejszego Kuwejtu, Bahrajnu i Omanu. W 1897 roku brał udział w operacjach przeciwko piratom i handlarzom bronią u wybrzeży Mekranu (dzisiejszy Pakistan/Iran). W czasie wojny w Sudanie (1896), wspierał logistycznie brytyjskie wysiłki w regionie Morza Czerwonego podczas kampanii przeciwko Mahdiemu. |
| 1899 - 1902 |
W kluczowym momencie drugiej Wojny Boerskiej w Afryce Południowej, Lapwing został przesunięty na Cape of Good Hope Station. Uczestniczył w blokadzie wybrzeża, kontrolując statki płynące do burskich republik i zapobiegając dostawom amunicji. |
| 10.11.1910 |
Okręt został sprzedany w Bombaju w celu utylizacji. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 16.09.1890 - ? |
Lieutenant & Commander Arthur A. C. Galloway |
| 04.01.1892 - 01.04.1894 (?) |
Lieutenant & Commander Charles H. Dare |
| 01.04.1894 - ? |
Lieutenant & Commander Richard H. Story |
| 11.01.1897 - 04.10.1898 (?) |
Lieutenant & Commander George S. Q. Carr (inwalidztwo) |
| 10.12.1898 - 31.07.1900 |
Lieutenant & Commander Cecil F. Lambert |
| 22.04.1901 - 01.01.1903 |
Lieutenant & Commander John G. Armstrong |
| 03.01.1903 - 17.09.1904 |
Commander Arthur H. Oldham |
| 03.03.1905 - 26.03.1907 |
Lieutenant & Commander Alfred B. Barker |
| 26.03.1907 - 26.03.1909 (?) |
Lieutenant & Commander Arthur N. Gouldsmith |
| 16.02.1909 - 24.06.1910 |
Lieutenant & Commander Colin K. MacLean |
Goldfinch
| 01.05.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Sheerness Royal Dockyard. |
| 18.05.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.02.1890 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt łącznie wyniósł 39 300 funtów za maszyny i kadłub. Same maszyny zostały wyprodukowane również w stoczni Sheerness. |
| 05.02.1890 |
Okręt został wcielony do służby czynnej w Sheerness. |
| 1890 - 08.1899 |
Okręt został skierowany do służby na Australia Station. Przez niemal dekadę pełnił tam rolę "morskiego policjanta". Odwiedzał Nowe Hebrydy (dzisiejsze Vanuatu), Wyspy Salomona oraz Samoa. Brał udział w misjach mających na celu powstrzymanie nielegalnego handlu bronią oraz tzw. blackbirding (przymusowego werbunku tubylców do pracy). Często asystował przy nanoszeniu na mapy zdradliwych raf koralowych, co było kluczowe dla bezpieczeństwa brytyjskiej żeglugi handlowej. Australia Station okręt opuścił w sierpniu 1899. |
| 02.1902 |
Po początkowej służbie na Stacji Australijskiej, okręt został przebudowany w Sheerness na jednostkę badawczą (hydrograficzną) i ponownie wcielony do służby w lutym 1902 roku. |
| 1902 - 1906 |
Po krótkich pracach na Morzu Śródziemnym trwających do października, jednostka udała się na wybrzeże Afryki Zachodniej, natomiast w 1903 roku pomagał w ukończeniu pomiarów wybrzeża Nowej Fundlandii oraz wód na wschód od Cieśniny Belle Isle. W działaniach tych okręt wspierał komandora Williama Tookera, który od 1891 roku zajmował się ponownymi pomiarami Labradoru i zachodniego wybrzeża Nowej Fundlandii. Nie ma danych jak długo trwały te prace. |
| 1906 |
W 1906 roku, gdy okręt powrócił do Sheerness na remont, jego zły stan techniczny doprowadził do wycofania go z eksploatacji. |
| 14.05.1907 |
Okręt został sprzedany w celu utylizacji. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 05.02.1890 - 08.1891 (?) |
Lieutenant & Commander Charles E. Kingsmill |
| 04.08.1891 - 01.12.1894 |
Lieutenant & Commander Henry R. P. Floyd |
| 01.12.1894 - ? |
Lieutenant & Commander Selby H. B. Ash |
| 02.08.1897 - 22.12.1899 (?) |
Lieutenant & Commander Charles W. S. Leggatt |
| 04.02.1902 - 06.1905 |
Commander Frederick C. Learmonth |
| 24.07.1905 - 24.10.1906 |
Commander Frederic H. Walter |
Thrush
| ?.?.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Scotts Shipbuilding and Engineering Company pod numerem stoczniowym 262. |
| 22.06.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.05.1890 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt łącznie wyniósł 39 000 funtów za maszyny i kadłub. Same maszyny zostały wyprodukowane w Greenock Foundry. |
| 06.05.1890 |
Okręt został wcielony do służby czynnej w Chatham pod dowdództwem pod dowództwem księcia Jerzego, późniejszego króla Wielkiej Brytanii, Jerzego V. |
| 18.07.1890 - 1902 |
Jego pierwszą placówką była Stacja Ameryki Północnej i Indii Zachodnich (North America and West Indies Station) z bazami w Królewskiej Stoczni na Bermudach oraz w Halifaksie w Nowej Szkocji. "THRUSH" przybył na Bermudy 18 lipca 1890 roku, holując torpedowiec, a później udał się do Halifaksu. W 1896 roku HMS "THRUSH", wraz ze HMS "SPARROW", wziął udział w 40-minutowej wojnie brytyjsko-zanzibarskiej. Okręt brał również udział w aktywnej służbie podczas drugiej wojny burskiej (trwającej od października 1899 do czerwca 1902 roku). Na początku 1902 roku jednostka wspierała brytyjskie siły w Nigerii w celu ponownego otwarcia szlaków handlowych na Dolnym Nigrze, które zostały zamknięte z powodu piractwa lokalnej ludności. |
| 1906 |
Od 1906 r. okręt służył w Straży Wybrzeża (HM Coastguard). |
| 1915 |
Okręt został przekształcony w kablowiec (jednostkę do układania kabli). |
| 1916 |
Okręt został przebudowany na jednostką ratowniczą (salvage ship). |
| 01.1917 |
"THRUSH" brał udział w dramatycznym ratowaniu 46 podwodniaków i urzędników stoczniowych z zatopionego okrętu podwodnego HMS "K13". Ta nietypowa, nowo zbudowana jednostka o napędzie parowym uległa niekontrolowanemu zanurzeniu na dno jeziora Gareloch (nad zatoką Firth of Clyde) podczas prób morskich. "THRUSH" został wezwany z pobliskiego kotwicowiska. Wraz z jednostkami "GOSSAMER" i "RANGER" zdołał częściowo podnieść uszkodzony okręt za pomocą lin – na tyle, by umożliwić uratowanie ponad połowy osób znajdujących się na pokładzie. |
| 11.04.1917 |
"THRUSH" rozbił się u wybrzeży Glenarm w Irlandii Północnej podczas zamieci śnieżnej. Jego rozrzucony wrak został odnaleziony przez nurków w 1969 roku w punkcie oddalonym o 50 jardów (46 m) od brzegu, na głębokości od 30 do 40 stóp (9–12 m). |
Znani dowódcy (przydziały)
| 06.05.1890 - 24.08.1891 |
Lieutenant & Commander George V |
| 25.08.1891 - 09.04.1893 (?) |
Lieutenant & Commander Arthur J. Loane |
| 14.03.1893 - ? |
Lieutenant & Commander Henry L. Tottenham |
| 28.08.1895 - 25.03.1897 |
Lieutenant & Commander Archibald P. Stoddart |
| 11.01.1897 - 30.09.1899 (?) |
Lieutenant & Commander James W. Pochin |
| 01.12.1899 - 31.07.1902 |
Lieutenant & Commander Warren H. D'Oyly (inwalidztwo) |
| 05.07.1902 - 29.05.1903 |
Lieutenant & Commander Hector L. Watts-Jones |
| 01.06.1912 |
Chief Officer Frederick Baker |
Widgeon
| ?.?.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Royal Dockyard pod numerem 220. |
| 09.08.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.05.1890 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt łącznie wyniósł 38 000 funtów za maszyny i kadłub. Same maszyny zostały wyprodukowane w firmie J. & G. Rennie. |
| 13.05.1890 |
Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. |
| 1890 - 1899 |
Widgeon spędził większość swojej aktywnej służby na Cape of Good Hope and West Africa Station. Brał udział w niemal każdej istotnej operacji militarnej w tym regionie. Podczas kampanii przeciwko Fodi Kabba (1891–1892), operował na rzece Gambia, wspierając ekspedycje przeciwko lokalnym wodzom stawiającym opór brytyjskiej administracji. W trakcie ekspedycji do Beninu w 1897 r. w czasie z najsłynniejszych i najbardziej kontrowersyjnych misji, "WIDGEON" stanowił część sił karnych wysłanych do Królestwa Beninu po zmasakrowaniu brytyjskiej misji dyplomatycznej. Marynarze z "WIDGEON" walczyli w trudnych, tropikalnych warunkach, osłaniając desant wojsk lądowych. W M'wele, w 1895 r. okręt brał udział w tłumieniu buntu na wybrzeżu Afryki Wschodniej, za co załoga otrzymała medale z okuciem "M'wele". |
| 1899 - 1905 |
Po intensywnych latach w Afryce Zachodniej, okręt przesunięto do zadań patrolowych na Oceanie Indyjskim. Podobnie jak "LAPWING", "WIDGEON" patrolował wody wokół Maskatu, ścigając handlarzy bronią dostarczających towar do niespokojnych regionów pogranicza indyjskiego. Ze względu na płytkie zanurzenie, okręt był wysyłany poprzez Nil do wsparcia działań w Egipcie i Sudanie, gdzie kanonierki były jedynym skutecznym środkiem projekcji siły w głębi lądu. |
| 1905 |
Okręt w 1905 r. wrócił do Anglii, zostając wycofany ze służby. |
| 15.05.1906 |
Okręt został sprzedany dla firmy Castle w celu utylizowany w Charlton. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 13.05.1890 - 11.01.1892 |
Lieutenant & Commander George L. B. Bennett (inwalidztwo) |
| 14.01.1892 - 01.01.1894 |
Lieutenant & Commander William J. Scullard |
| 09.01.1894 - 06.04.1895 |
Lieutenant & Commander Hubert Grant-Dalton |
| 17.04.1895 - 26.12.1896 |
Lieutenant & Commander Edward D. Hunt |
| 01.03.1897 - ? |
Lieutenant & Commander Anthony F. Gurney |
| 05.09.1900 - 01.11.1901 |
Lieutenant & Commander Wyndham Forbes |
Sparrow
| ?.?.1888 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Scotts Shipbuilding and Engineering Company pod numerem stoczniowym 261. |
| 26.09.1889 |
Wodowanie okrętu. |
| ?.05.1890 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt łącznie wyniósł 39 000 funtów za maszyny i kadłub. Same maszyny zostały wyprodukowane w Greenock Foundry. |
| 1890 - 1892 |
Okręt został wysłany na stację w Indiach Wschodnich (East Indies Station), gdzie służył w Zatoce Perskiej, a następnie w Afryce Południowej i Wschodniej, uczestnicząc w tłumieniu handlu niewolnikami w rejonie Konga. W 1891 roku okręt brał udział w starciach lądowych przeciwko lokalnym mieszkańcom, wspierając Anglo-Francuską Komisję Graniczną. W 1892 roku oddział desantowy ze "SPARROW" zdobył i zniszczył twierdze Tambi oraz Toniatuba w ramach odwetu za ataki na plemiona znajdujące się pod brytyjską ochroną. |
| 07.08.1893 - 13.08.1893 |
Między 7 a 13 sierpnia 1893 roku okręt brał udział w ekspedycji przeciwko Fumo Amari (sułtanowi Witulandu) na terenach dzisiejszej Kenii. Ekspedycja zakończyła się zdobyciem miejscowości Pumwani i Jongeni. Załoga służąca na pokładzie podczas tej wyprawy została odznaczona Medalem Ashanti (Ashantee Medal) wraz z okuciem "Witu 1893". |
| 27.08.1896 |
"SPARROW" wziął udział w wojnie brytyjsko-zanzibarskiej, która dzięki czasowi trwania wynoszącemu 40 minut zapisała się jako najkrótsza wojna w historii. Jego pierwsza kampania (commission) zakończyła się 19 stycznia 1900 roku, kiedy to okręt został wycofany z czynnej służby w Sheerness i przeniesiony do rezerwy stoczniowej |
| 19.01.1900 |
Jego pierwsza kampania (commission) zakończyła się, kiedy to okręt został wycofany z czynnej służby w Sheerness i przeniesiony do rezerwy stoczniowej. |
| 1900 |
Jednostka została ponownie wprowadzona do służby na stacji australijskiej (Australia Station), a w maju 1900 roku stacjonowała w Sydney, skąd w ramach swoich obowiązków odbywała regularne rejsy do Nowej Zelandii. W listopadzie 1900 roku dowództwo objął porucznik Alexander Attwood Gordon, który na początku stycznia 1901 roku zabrał okręt do Port Said. |
| 11.06.1901 - 27.06.1901 |
"SPARROW" eskortował jacht królewski "OPHIR" wzdłuż wybrzeży Nowej Zelandii podczas wizyty księcia i księżnej Kornwalii i Yorku (późniejszego króla Jerzego V i królowej Marii) w tej kolonii. |
| 1904 |
Okręt został wycofany z eksploatacji (laid up) w stoczni marynarki wojennej na Garden Island. |
| 28.02.1905 |
Okręt został przejęty przez rząd Nowej Zelandii. |
| 21.03.1905 |
"SPARROW" przybył do Wellington w Nowej Zelandii 21 marca 1905 roku. Przez rok pozostawał na kotwicy, podczas gdy Parlament zatwierdzał jego wykorzystanie jako okrętu szkolnego. |
| 10.06.1906 |
Jednostka została odkupiona od Royal Navy za kwotę 800 funtów i przekazana nowozelandzkiemu Departamentowi Marynarki (New Zealand Marine Department). Po rozbrojeniu, w październiku 1906 roku, okręt został wcielony do służby w Wellington jako finansowany przez rząd okręt szkolny pod nazwą NZS "AMOKURA". (Amokura to maoryska nazwa faetona czerwonosternego – ptaka tropikalnego). |
| 1907 - 1919 |
Pierwszy nabór sześćdziesięciu kadetów w wieku od 12 do 14 lat przybył na pokład 19 marca 1907 roku. Około jednej trzeciej czasu okręt spędzał na rejsach szkoleniowych, docierając na południe aż do wysp subantarktycznych i na północ aż po wyspy Kermadec. Przez pozostałą część roku jednostka stacjonowała w Port Nicholson w Wellington. |
| 1919 - 1921 |
W okolicach 1919 roku okręt znajdował się już w złym stanie technicznym, a zaporowe koszty przywrócenia mu dzielności morskiej położyły kres jego życiu na morzu. Ostatni kadet opuścił pokład 16 grudnia 1921 roku. |
| 12.1921 |
Pod koniec grudnia jednostka została formalnie wycofana ze służby. |
| 02.1922 |
W lutym 1922 roku sprzedano ją panu E. A. Jory’emu i rozebrano w Wellington, po czym została odsprzedana firmie Westport Coal Company z przeznaczeniem na barkę węglową (hulk). |
| 1940 |
W 1940 roku okręt ponownie zmienił właściciela, trafiając do Union Steam Ship Company of New Zealand, gdzie nadal służył jako węglowiec w Port Nicholson. |
| 1953 |
W marcu 1953 roku został sprzedany po raz ostatni i odholowany do zatoki St Omer w Kenepuru Sound, gdzie pełnił funkcję magazynu i pomostu. |
| 1955 |
Choć w 1955 roku odnotowano jego utylizowanie, szczątki kadłuba spoczywają na plaży w południowej części zatoki (41°11.12′S 173°58.33′E). |
Znani dowódcy (przydziały)
| 13.05.1890 - ? |
Lieutenant & Commander Peyton Hoskyns |
| 11.08.1891 - 01.01.1893 |
Lieutenant & Commander Ian M. Fraser |
| 01.01.1893 - 07.07.1896 (?) |
Lieutenant & Commander Francis G. T. Cole |
| 07.07.1896 - 19.01.1900 |
Lieutenant & Commander Henry D. Wilkin |
| 15.11.1900 - ?.04.1901 (?) |
Lieutenant & Commander Alexander A. Gordon |
| 29.04.1901 - 30.06.1901 |
Lieutenant & Commander Vivian H. G. Bernard |
| 02.05.1901 - 31.03.1904 (?) |
Lieutenant & Commander Odiarne U. Coates |
| 05.12.1911 - 06.03.1914 (?) |
Lieutenant & Commander Ernest E. Lowe |
- Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press.
- Dawid Lyon, Rif Winfield (2004). The Sail & Steam Navy List. All the ships of the Royal Navy 1815 - 1889. Chatham Publishing.
- Rif Winfield (2014). British Warship of the Age of Sail 1817 - 1863. Seaforth Publishing.
- Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe.