Pigmy (1888)

Szczegóły
Kategoria: Kompozytowe kanonierki śrubowe
Kanonierki 6-dzialowe typu "PIGMY" stanowiły bezpośrednią kontynuację i ewolucję linii rozwojowej zapoczątkowanej przez typy "ALBACORE" oraz "BRAMBLE" . Były to jedne z ostatnich brytyjskich kanonierek o konstrukcji kompozytowej. Zostały zaprojektowane przez sir Williama White'a w 1887 r. specjalnie do pełnienia roli "pływających posterunków" w najdalszych zakątkach Imperium.
Wielka_Brytania_flagaKraj: Wielka Brytania
klasa: kanonierka śrubowa, kompozytowa kanonierka śrubowa, "gunboat"

Specyfikacja
Nazwa okrętu Stocznia Położenie stępki Wodowanie Ukończenie budowy Los okrętu
PHEASANT Devonport Dyd 06.06.1887 10.04.1888 ?.10.1888 Sprzedany w 1906 r.
PARTRIDGE Devonport Dyd 06.06.1887 10.05.1888 ?.12.1888 Złomowany w 1913 r.
PEACOCK Pembroke Dyd ?.?.1887 22.06.1888 ?.11.1888 Sprzedany w 1906 r.
PIGMY Sheerness Dyd ?.?.1887 27.07.1888 ?.07.1889 Sprzedany w 1905 r.
PIGEON Pembroke Dyd ?.?.1887 05.09.1888 ?.03.1889 Sprzedany w 1906 r.
PLOVER Pembroke Dyd ?.?.1887 18.10.1888 ?.07.1889 Sprzedany w 1927 r.

Dane taktyczno-techniczne

Wymiary:

Wyporność projektowa 755 ton angielskich
Długość pomiędzy pionami 50,29 m (165 ft 0 in) 
Szerokość 9,14 m (30 ft 0 in)
Wysokość wnętrza kadłuba 3,43 m (11 ft 3 in)
Zanurzenie  brak danych

Napęd:

Maszyny 3-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszonych potrójnego rozprężania; 2 kotły cylindryczne; 1 śruba
Ożaglowanie typu barkentyna o nieznanej powierzchni; 3 maszty
Moc indykowana (projektowa) 1200 ihp
Prędkość (maszyna parowa) 13,25 węzła
Prędkość (żagle) brak danych
Paliwo 105 ton węgla
Zasięg 2500 mil morskich przy prędkości 10 węzłów

Opancerzenie:

Okręty były pozbawione opancerzenia

Uzbrojenie:

Początkowe 6 dział 102 mm (4 in) 25-funtowe (25 pdr) QF; 4 karabiny maszynowe (kartaczownice)

Ludzie:

Załoga 76 oficerów i marynarzy

Projekt

Okoliczności powstania kanonierek typu "PIGMY" stanowiły bezpośrednią odpowiedź brytyjskiej Admiralicji na potrzebę posiadania jednostek szybszych i bardziej ekonomicznych niż poprzedni typ "BRAMBLE". Kluczowym impulsem technologicznym było wprowadzenie nowoczesnych maszyn parowych potrójnego rozprężania. Dzięki nim nowe kanonierki mogły osiągać prędkość 13 węzłów i wiećej, co stanowiło znaczący skok w porównaniu do 10 węzłów osiąganych przez starsze jednostki. Zwiększona szybkość była niezbędna do skutecznego zwalczania piractwa na wodach chińskich oraz szybkiego reagowania na incydenty w rozległych koloniach. Projekt sir Williama White'a zakładał stworzenie jednostki "stacyjnej", która byłaby tania w budowie i eksploatacji, a jednocześnie nie ustępowałaby siłą ognia. Zastosowano optymalizację kadłuba, przy nieco większej wyporności niż w typie "BRAMBLE", zmieniono szerokość i "głębokość' okrętu, co pozwoliło na poprawienie stabilności i dzielności morskiej. Było to szczególnie ważne po tragicznych doświadczeniach z wcześniejszymi kanonierkami, które miewały problemy z utrzymaniem stateczności podczas sztormów przy silnym ożaglowaniu i ciężkim uzbrojeniu na pokładzie.

Wybór konstrukcji kompozytowej – łączącej żelazne wręgi z drewnianym poszyciem i miedzianym obiciem dna – był podyktowany pragmatyzmem operacyjnym w odległych placówkach Imperium. W tamtym czasie wiele baz kolonialnych wciąż nie posiadało suchych doków, które mogłyby obsługiwać kadłuby stalowe. Miedziowanie kadłuba chroniło okręty przed korozyjnym działaniem ciepłych wód oraz narastaniem skorupiaków i roślinności morskiej, co pozwalało na wieloletnie stacjonowanie w tropikach bez drastycznego spadku prędkości i konieczności częstych remontów w metropolii. Polityczne podłoże powstania tego typu wiązało się z narastającymi napięciami w Afryce Wschodniej oraz potrzebą wzmocnienia obecności na rzekach Chin. Admiralicja potrzebowała dużej liczby nowoczesnych, ale tanich "pływających posterunków", które mogłyby operować na płytkich wodach i w deltach rzek. Typ "PIGMY" stał się jednym z ostatnich ogniw ewolucji kanonierek kompozytowych, łącząc tradycyjne ożaglowanie i miedziowany kadłub z nowoczesną technologią pary, co czyniło te jednostki idealnym narzędziem do utrzymywania porządku w najdalszych zakątkach brytyjskich posiadłości zamorskich.

Konstrukcja

Służba

Galeria

- Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press.
- Dawid Lyon, Rif Winfield (2004). The Sail & Steam Navy List. All the ships of the Royal Navy 1815 - 1889. Chatham Publishing.
- Rif Winfield (2014). British Warship of the Age of Sail 1817 - 1863. Seaforth Publishing.
- Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe.