Swiftsure (1903)

Wyporność HMS "SWIFTSURE" wynosiła 11 800 ts, natomiast wyporność HMS "TRIUMPH" wynosiła 11 985 ts. Długość między pionami wynosiła 132,89 m (436 ft), długość całkowita 146,23 m (479 ft 9 in), szerokość 21,64 m (71 ft), natomiast zanurzenie 7,72 m (25 ft 4 in). Przy projektowaniu "CONSTITUCIÓN" i "LIBERTAD" wzięto pod uwagę specyficzne potrzeby i wymagania Chile. Okręty miały być używane na ograniczonym akwenie i miały służyć w założeniu do zwalczania krążowników argentyńskich typu "GARIBALDI". Z powodu ograniczeń chilijskich doków (okręty miały się mieścić w suchym doku w Talcahuano, co było podstawowym, chilijskim wymogiem, który konstruktor musiał spełnić), okręty musiały być bardzo długie, ale o stosunkowo małej wyporności, a co za tym idzie słabszej w porównaniu do współczesnych pancerników brytyjskich odporności strukturalnej. W przypadku "CONSTITUCIÓN" i "LIBERTAD" podjęto środki zapobiegawcze, aby zwiększyć stabilność kadłuba. Kadłub był podzielony na 16 wodoszczelnych przedziałów. Okręty był wyposażone w ster balansowy.

W porównaniu z jednokominowymi odpowiednikami brytyjskimi, pancerniki typu "SWIFTSURE" wyróżniały się dwoma masztami oraz dwoma wyższymi i szczuplejszymi, szeroko rozstawionymi kominami. Dodatkowo, na śródokręciu znajdowały się dwa dźwigi o charakterystycznym kształcie "łabędziej szyi", typowe dla niektórych okrętów niemieckich. Pancerniki typu "SWIFTSURE" były również ostatnim typem brytyjskich pancerników wyposażonych w pokrywy wentylatorów. Te cechy konstrukcyjne odróżniały te okręty od ich brytyjskich odpowiedników i czyniły je łatwo rozpoznawalnymi.

Uzbrojenie składało się z 4 dział 254 mm (10 in) RBL (2x2), 14 dział 190 mm (7,5 in) (14x1), 14 dział 14-funtowych (14 pdr) QF (14x1), 6 dział 6-funtowych (6 pdr) L/50 QF (6x1) oraz 2 wyrzutni torped 457 mm (18 in). Występowały drobne różnice w uzbrojeniu obu okrętów, dlatego iż działa do nich były dobierane przez stocznie które budowały okręt. 

Odmiennie od współczesnych brytyjskich pancerników, artyleria główna pancerników typu "SWIFTSURE" składała się z czterech szybkostrzelnych armat kalibru 254 mm (10 in) L/45. Armaty te były zgrupowane w dwóch dwudziałowych wieżach, ustawionych na pokładzie dziobowym i rufowym. Wybór kalibru 254 mm wynikał prawdopodobnie z faktu, że był on wystarczający aby przebić pas pancerny krążowników typu "GARIBALDI", zaś ich przeznaczeniem było zasadniczo działanie na stosunkowo płytkich wodach przybrzeżnych, gdzie nie byłyby narażone na ostrzał z większych odległości. Armaty były nakierowywane elektrycznie i istniała też możliwość ich ponownego załadowania w każdej pozycji. Zapas amunicji wynosił po 80 pocisków na działo. O czym należy wspomnieć to fakt, iż dane na temat szybkości prowadzenia ognia są różne, ponieważ armaty były produkowane przez tę samą stocznię, która budowała kadłuby co spowodowało, iż nie były to identyczne konstrukcje. W przypadku "SWIFTSURE" szybkostrzelność wynosiła około 2,5 strzału na minutę. Natomiast "TRIUMPH" uzyskiwał już wartość nie przekraczającą 1,5 strzału, co w zasadzie odpowiadało rytmowi prowadzenia ognia ciągłego armaty kalibru 305 mm (12 in). Działa 254 mm były umieszczone w dwudziałowych barbetach. Barbety miały owalny kształt i były ochraniane pancerzem o grubości 254 mm (10 in). Grubość pancerza barbety za pasem pancernym wynosiła od 76 mm do 51 mm (3 in - 2 in). Cytadele działowe umieszczone na barbetach miały grubość 254 mm (10 in) od czoła i 203 mm (8 in) na bokach.

Artyleria średnia składała się z 14 szybkostrzelnych armat kalibru 190 mm (7,5 in) L/50. Armaty te miały zasięg skutecznego rażenia wynoszący 5000-6000 jardów (4572-5486 m) co również wystarczało do przebicia pancerza krążowników typu "GARIBALDI" (miał grubość 152 mm (6 in)). Z 14 armat, cztery znajdowały się w pojedynczych kazamatach na pokładzie górnym po obu stronach masztów rufowego i dziobowego na pokładzie górnym, a pozostałe 10 było zgrupowanych w dwóch bateriach ustawionych również na pokładzie górnym. Szybkostrzelność armat wynosiła do 3 wystrzałów na minutę, jednak nie było możliwości ich załadowania ręcznie. Zapas amunicji na każdą armatę wynosił 150 pocisków, które były układane po 20 w stelażach wewnątrz kazamat. Dziesięć dział 190 mm zamontowanych w centralnej baterii na pokładzie głównym chronionym na burtach przez 179 mm (7 in) pancerz i zamkniętych przez 152 mm (6 in) przegrody. Boksy działowe były oddzielone przegrodami o grubości 25 mm (1 in). W praktyce okazało się jednak, że znajdujące się w kazamatach ustawionych na pokładzie górnym armaty były zasadniczo nie do użycia przy prędkości okrętu 15 węzłów i dużym zanurzeniu kadłuba z powodu zalewania wodą.

Podsumowując, bez wątpienia pancerniki typu "SWIFTSURE" były w stosunku do swojej wielkości i wyporności bardzo silnie uzbrojone, dysponując również potężną baterią armat półciężkiego kalibru i dodatkowo szybkostrzelnych. W pewien sposób odzwierciedlały wczesną filozofię sir Johna Fishera, który w latach 80. XIX wieku uważał, że pancernik (w zależności od wyporności) powinien być uzbrojony w efektywne armaty głównego, ciężkiego kalibru oraz dodatkowo dysponować również największą z możliwych armat średniego kalibru, dobrze i sprawnie obsługiwanych.

Bateria do zwalczania wrogich torpedowców składała się z 14 dział szybkostrzelnych 14-funtowych (14 pdr) QF oraz 6 dział 6-funtowych (6 pdr) L/50. 10 dział 14-funtowych nich było ustawionych na pokładzie górnym i chronionych maskami przeciwodłamkowymi (zostały zdjęte w 1907 roku), a pozostałe 4 znajdowały się w kazamatach na obu końcach okrętu.. Działa 14-funtowe zostały przystosowane do używania amunicji od dział QF 12-funtowych (12 pdr) 18 cwt. Działa 6-funtowe, pierwotnie zamontowane na platformach masztowych, zostały zdjęte w latach 1906 - 1908. Uzbrojenie uzupełniały armaty salutacyjne oraz inne, które stanowiły wyposażenie ewentualnego oddziału desantowego. Wyrzutnie torpedowe oprócz torped znajdujących się w wyrzutniach miały zapas dodatkowych 9 torped.

Na wyposażeniu znajdowały się jeszcze dalmierze najnowszej generacji Barr & Stroud. Początkowo, od roku 1906, znajdowały się na dziobowej platformie reflektorów, a w roku 1908 przeniesiono je na osobną platformę służącą wyłącznie obsłudze odpowiedzialnej za kierowanie ogniem artyleryjskim. W roku 1912 zainstalowano kolejne eksperymentalne dalmierze na obu masztach, które w 1914 r. zostały znowu zdemontowane.

Blachy pancerne dostarczyły zakłady Kruppa a grubość pancerza nie odbiegała od ogólnie przyjętych w tym czasie standardów. Główny pas pancerny miał wysokość 2,44 m (8 ft) oraz grubość na śródokręciu 179 mm (7 in) zmniejszając się stopniowo w kierunku dziobu do 152 mm (6 in), 76 mm (3 in) i 64 mm (2,5 in), natomiast w kierunku rufy do 152 mm (6 in) i 76 mm (3 in). Grubość przegrody zamykającej pas burtowy na rufie wynosiła na 76 mm (3 in). Pokłady miały grubość 76 mm - 25 mm (3 in - 1 in). Stanowisko dowodzenia było chronione 279 mm (11 in) pancerzem.

Podobnie jak niemal wszystkie predrednoty, również pancerniki typu "SWIFTSURE" należały do gatunku tzw. "soft-ender" ("miękkie" zakończenie kadłuba). To było powodem, że tam znajdowały się ich pięty achillesowe, gdyż nie były to miejsca dostatecznie chronione w wypadku uderzenia tam torpedy, czy wejścia na minę. Poza tym mankamentem ich opancerzenie było odpowiednio silne, szczególnie na działanie szybkostrzelnych pocisków kalibru średniego do 210 mm. W sumie z opancerzenia w porównaniu z zastosowanym na pancernikach "DUNCAN" można było być zadowolonym, wykluczając tutaj może dosyć istotny, bo słaby punkt, który dotyczył niedostatecznego opancerzenia dolnych części barbet.

Okręty zostały wyposażone w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszonych potrójnego rozprężania oraz 12 kotłów wodnorurkowych Yarrow odmiany "large tube". Kotły zostały przystosowane do forsownego trybu pracy, na dodatek wszystkie przekroczyły na próbach odbiorczych zakładane osiągi. Maszynownia obliczona była na osiągnięcie mocy 12 500 ihp, a przy forsownym trybie pracy moc 14 000 ihp oraz prędkości około 20 węzłów. Podczas prób odbiorczych "TRIUMPH" wyciągnął przy 3/5 mocy i 130 obrotach śrub na minutę prędkość 17 węzłów, a w ponad 30-godzinnym marszu maszynownia osiągnęła średnio nawet 8700 KM. W idealnych warunkach pogodowych, na krótkim odcinku okręt rozwinął prędkość 20,17 węzłów przy mocy 14 090 ihp. W trakcie normalnej służby ww. wartości były nie do powtórzenia. Okręty słuchały wprawdzie dobrze steru, ale wykazywały również złe właściwości morskie. Dochodziły do tego jeszcze wibracje przy wyporności bojowej (maksymalnej), ponieważ ich konstrukcja była o wiele lżejsza, niż to miało miejsce w przypadku solidniejszych, "standardowych" brytyjskich pancerników. Już w roku 1905 okazało się, że "TRIUMPH" będąc w składzie Channel Fleet podczas rutynowych ćwiczeń był w stanie wyciągnąć tylko 19,3 węzła. Na tym akwenie "TRIUMPH" został bezapelacyjnie pokonany przez pancerniki typu "DUNCAN", które wprawdzie również skonstruowane zostały pod kątem rozwinięcia dużej prędkości, ale zbudowane zostały w sposób zapewniający większy stopień stabilności, dodatkowo dysponując też znacznie silniejszą baterią artylerii głównej.

W trakcie służby okazało się że okręty te były znacznie bardziej ekonomiczne niż wynikało z obliczeń. Zamiast przewidywanych 6210 mil morskich przy prędkości 10 węzłów okręty te osiągały w sprzyjających warunkach zasięg dochodzący do 12 000 mil morskich, a więc niemal dwukrotnie większy niż zakładano.

ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)

ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)