Viper (1899)

Wyporność pełna okrętu liczyła 393 ts (na próbach), długość całkowita 64,10 m (210 ft 3½ in), szerokość 6,41 m (21 ft 0¼ in) natomiast zanurzenie wynosiło 2,98 m (9 ft 9 in). Konstrukcja bazowała na budowanych równolegle niszczycielach napędzanych maszynami parowymi, tradycyjnymi 30-węzłowcach. Kadłub okrętu był wykonany ze stali. Zastosowano układ trzykominowy, Podobnie jak u niszczycieli 30-węzłowych okręt miał zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy.

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Okręt miał uzbrojenie identyczne jak niszczyciele 30-węzłowe. Był uzbrojony w 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręt były wyposażony w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm.

Główną różnicę w porównaniu do niszczycieli 30-węzłowych stanowił napęd, składający się z czterech turbin parowych, poruszających bezpośrednio cztery wały napędowe. Parę do turbin dostarczały cztery kotły wodnorurkowe typu Yarrow z wymuszonym obiegiem wody, umieszczone w dwóch kotłowniach. Spaliny z kotłowni odprowadzane były przez trzy kominy, z czego środkowy odprowadzał spaliny z dwóch kotłów. Na każdym z wałów napędowych znajdowały się po dwie śruby o małej średnicy, aby pochłaniać moc bez kawitacji przy wysokich obrotach turbiny. Do wałów wewnętrznych dołączone były dodatkowe turbiny do biegu wstecznego, dlatego też w odróżnieniu od innych niszczycieli nie mógł używać śrub w celu sterowania okrętem. Podczas oficjalnej próby zużycia węgla, 16 sierpnia 1900 r., HMS "VIPER" osiągnął prędkość 31,017 węzłów przy 951,21 obr/min (liczba obrotów na minutę była niemal dwukrotnie większa niż w przypadku typowego niszczyciela 30-węzłowego). Szacowana moc wyjściowa (nie było wtedy dynamometru na pokładzie) sięgała 8400 ihp. Wyporność przy wyjściu na próby wyniosła 385 ts. 31 sierpnia 1900 r. HMS "VIPER" osiągnął średnią prędkość 33,57 węzłów przy 1046,11 obr / min, przy wyporności 393 ts. Później okręt podobno osiągnął średnią prędkość 36,858 węzłów przy około 12,500 ihp, co czyniło HMS "VIPER" zdecydowanie najszybszym niszczycielem na świecie w owym czasie. Ekonomia zużycia węgla była jednak słaba przy niższych prędkościach. Turbiny były sprawne tylko przy pełnej prędkości. Również śruby zostały zaprojektowane dla osiągania trzydziestu sześciu węzłów i miały tak dużą powierzchnię łopat, że wytwarzały znaczny opór przy niskiej prędkości, podobnie jak przerośnięte piasty i wsporniki wałów potrzebne do radzenia sobie z pełną mocą. Co więcej, w celu uproszczenia konstrukcji kotły Yarrow nie posiadały zwykłych rozwiązań konstrukcyjnych, stosowanych aby poprawić ekonomikę na niskich poziomach prędkość. W liście z 1900 r. Do "The Times" uzasadniającym projekt statku, Parsons wskazał na nacisk na maksymalną prędkość, natomiast problem zużycia paliwa miał być potraktowany drugorzędnie.

Nowy napęd oznaczał znaczący postęp, ale wiązał się też z nowymi trudnościami. Dowódca okrętu oceniał, że do utrzymania odpowiedniego ciśnienia pary potrzebnych było nie mniej niż 20 palaczy, jednak miejsc w kubryku na niszczycielu starczyło zaledwie dla 5 dodatkowych członków załogi. Ostatecznie jedynym sposobem utrzymania wysokiej prędkości byłoby przejście na paliwo olejowe, które wymagało znacznie mniej palaczy na kocioł. O ile zużycie węgla przy prędkościach maksymalnych, chociaż duże, nie odbiegało aż tak bardzo od podobnych parametrów na tradycyjnych niszczycielach, to przy prędkościach marszowych różnica ta stawała się znaczna. Budowany niemal równolegle HMS "ALBATROSS” zużywał przy prędkości 31 węzłów 7600 kg węgla na godzinę, a przy prędkości 14,3 węzła 600 kg. Odpowiednie wielkości dla HMS "VIPER" wynosiły 8800 kg i 1300 kg węgla. W porównaniu do 30-węzłowców przy prędkości 15 węzłów HMS "VIPER"  zużywał na godzinę 2,5 tony węgla (30-węzłowce 1,2 ton na godzinę), natomiast przy 22 węzłach HMS "VIPER" zużywał 5 ton na godzinę w porównaniu do 3,3 tony węgla na godzinę u niszczycieli 30-węzłowych. Powodowało to spore problemy z zasięgiem. Działając z Portland był w stanie uczestniczyć w blokadzie Alderney (typowe ćwiczenia symulujące blokadę francuskiej bazy jednostek torpedowych) jedynie przez dwadzieścia cztery godziny. Głównymi zaletami turbin parowych, oprócz możliwości osiągania większych prędkości maksymalnych, był brak wibracji kadłuba wywołanych pracą maszyn oraz ich mniejsze rozmiary i masa. Początkowo HMS "VIPER" służył głównie do prób z nowym rodzajem napędu, ukazując jego zalety i wady. Na jednej z prób przepłynął dystans z Portsmouth do wybrzeży francuskich i z powrotem ze średnią zmierzoną prędkością 22 węzłów. Jednak z 90 ton zapasu węgla, w ładowniach pozostało mu zaledwie pięć.