Kanonierki I klasy typu REDBREAST stanowiły naturalną kontynuację i rozwinięcie brytyjskiej myśli technicznej zapoczątkowanej przez okręty typu BRAMBLE i PIGMY. Były to ostatnie duże serie klasycznych, kompozytowych kanonierek wiktoriańskiej Royal Navy, zaprojektowane 1888 r. przez sir Williama White Dyrektora Konstrukcji Navalnych (Głównego Konstruktora) Royal Navy. Kadłub posiadał konstrukcję kompozytową (mieszaną), to znaczy składał się z żelaznego kilu, wręgów, stewy dziobowej i rufowej oraz drewnianego poszycia. Był to ostatni typ kanonierek o kadłubie kompozytowym zbudowany dla Royal Navy.
Kanonierki 6-dzialowe typu PIGMY stanowiły bezpośrednią kontynuację i ewolucję linii rozwojowej zapoczątkowanej przez typy ALBACORE oraz BRAMBLE. Były to jedne z ostatnich brytyjskich kanonierek o konstrukcji kompozytowej. Zostały zaprojektowane przez sir Williama White'a w 1887 r. specjalnie do pełnienia roli "pływających posterunków" w najdalszych zakątkach Imperium.
Typ BRAMBLE to seria czterech brytyjskich kanonierek o napędzie śrubowym, oddanych do służby dla Royal Navy w 1887 roku. Zaprojektowane przez sir Williama White'a, charakteryzowały się tzw. kompozytową konstrukcją kadłuba, w której żelazny szkielet połączono z drewnianym poszyciem krytym blachą miedzianą, co zapobiegało porastaniu kadłuba i ułatwiało służbę w odległych stacjach kolonialnych bez dostępu do suchych doków. Ich projekt oparto na poprzednich kanonierkach kompozytowych typu ALBACORE, zdecydowano się jednak na zaprojektowanie jednostek większych, silniej uzbrojonych i o większej autonomiczności.
Typ ALBACORE został zaprojektowany przez Nathaniela Barnaby’ego, dyrektora ds. konstrukcji morskich Admiralicji. Okręty miały konstrukcję kompozytową, co oznaczało, że żelazna stępka, wręgi oraz stewy (dziobowa i rufowa) były wykonane z żelaza, podczas gdy poszycie kadłuba wykonano z drewna. Stanowiły nieco większą wersję typów FORESTER i BANTERER, które je poprzedzały. Były pionierami w zastosowaniu nowoczesnych dział odtylcowych jako głównego uzbrojenia, pozostając jednocześnie ostatnimi kanonierkami, w których broń montowano na lawetach trawersowych.
Zaprojektowane w 1878 r. przez Nathaniela Barnaby'ego kanonierki kompozytowe typu BARTENER stanowiły kontynuację wcześniejszego typu FORESTER. Były do swoich poprzedników bardzo podobne pod względem konstrukcji, różnił je kształt dziobu i nieco większa wyporność.
Ostatnie kompozytowe (o mieszanej, drewniano - żelaznej konstrukcji) większe kanonierki (wg. brytyjskiej nomenklatury klasy "gunvessel") wcielone do służby w Royal Navy. Wybudowane później kanonierki typów MARINER i DOLPHIN, były już na tyle duże, że zostały przeklasyfikowane na slupy.
Kompozytowe kanonierki śrubowe typu LINNET zostały zaprojektowane przez Nathaniela Barnaby'ego. Były bardzo podobne konstrukcyjnie do wcześniejszych kanonierek typu CONDOR, różniły się szczegółami, głównie konfiguracją uzbrojenia.
Liczący 12 jednostek typ FORESTER został zaprojektowany przez Nathaniela Barnaby'ego, Głównego Konstruktora (Chief Constructor) Royal Navy w 1873 r. Te kompozytowe kanonierki śrubowe stanowiły rozwinięcie 4-działowego typu ARIEL.
Kanonierki typu CONDOR zostały zaprojektowane przez Nathaniela Barnaby'ego w 1875 r. W porównaniu do wcześniej zbudowanych kanonierek typu ARAB były lepiej przystosowane do działania na otwartych wodach.
Dwie kanonierki o mieszanej (żelazno - drewnianej), kompozytowej budowie zaprojektowane przez Nathaniela Barnaby'ego w 1873 r. i zbudowane w stoczni Robert Napier and Sons, Govan, Glasgow.
Na typ ARIEL składało się dziewięć 4-działowych kanonierek kompozytowych, zbudowanych w latach 1871 - 1873. Były pierwszymi okrętami klasy "gunboat" w Royal Navy zbudowanymi metodą mieszaną (kompozytową), to znaczy z żelaznym kilem, dziobem i rufą, żelaznym wewnętrznym szkieletem, oraz deskowaniem i poszyciem wykonanym z drewna.
Te zaprojektowane w 1871 r. przez Edwarda Reeda kanonierki były powtórzeniem projektu wcześniejszych kanonierek typu BEACON, jednak z wykorzystaniem całkiem nowych maszyn parowych. W kanonierkach typu BEACON użyto maszyn parowych zaadaptowanych z wcześniej zbudowanych okrętów.
Pierwsze w Royal Navy niewielkie okręty zaprojektowane z wykorzystaniem konstrukcji kompozytowej, czyli z wewnętrzną ramą z żelaza i pokryciem drewnianym. Te kanonierki zostały zaprojektowane przez Edwarda Reed'a, który zaplanował wykorzystać podczas ich budowy silniki parowe wykorzystywane wcześniej w starszych kanonierkach, budowanych w dużej liczbie w czasie wojny krymskiej.
Kanonierki I klasy typu REDBREAST stanowiły naturalną kontynuację i rozwinięcie brytyjskiej myśli technicznej zapoczątkowanej przez okręty typu BRAMBLE i PIGMY. Były to ostatnie duże serie klasycznych, kompozytowych kanonierek wiktoriańskiej Royal Navy, zaprojektowane 1888 r. przez sir Williama White Dyrektora Konstrukcji Navalnych (Głównego Konstruktora) Royal Navy. Kadłub posiadał konstrukcję kompozytową (mieszaną), to znaczy składał się z żelaznego kilu, wręgów, stewy dziobowej i rufowej oraz drewnianego poszycia. Był to ostatni typ kanonierek o kadłubie kompozytowym zbudowany dla Royal Navy.
Kanonierki 6-dzialowe typu PIGMY stanowiły bezpośrednią kontynuację i ewolucję linii rozwojowej zapoczątkowanej przez typy ALBACORE oraz BRAMBLE. Były to jedne z ostatnich brytyjskich kanonierek o konstrukcji kompozytowej. Zostały zaprojektowane przez sir Williama White'a w 1887 r. specjalnie do pełnienia roli "pływających posterunków" w najdalszych zakątkach Imperium.
Typ BRAMBLE to seria czterech brytyjskich kanonierek o napędzie śrubowym, oddanych do służby dla Royal Navy w 1887 roku. Zaprojektowane przez sir Williama White'a, charakteryzowały się tzw. kompozytową konstrukcją kadłuba, w której żelazny szkielet połączono z drewnianym poszyciem krytym blachą miedzianą, co zapobiegało porastaniu kadłuba i ułatwiało służbę w odległych stacjach kolonialnych bez dostępu do suchych doków. Ich projekt oparto na poprzednich kanonierkach kompozytowych typu ALBACORE, zdecydowano się jednak na zaprojektowanie jednostek większych, silniej uzbrojonych i o większej autonomiczności.
Typ ALBACORE został zaprojektowany przez Nathaniela Barnaby’ego, dyrektora ds. konstrukcji morskich Admiralicji. Okręty miały konstrukcję kompozytową, co oznaczało, że żelazna stępka, wręgi oraz stewy (dziobowa i rufowa) były wykonane z żelaza, podczas gdy poszycie kadłuba wykonano z drewna. Stanowiły nieco większą wersję typów FORESTER i BANTERER, które je poprzedzały. Były pionierami w zastosowaniu nowoczesnych dział odtylcowych jako głównego uzbrojenia, pozostając jednocześnie ostatnimi kanonierkami, w których broń montowano na lawetach trawersowych.
Zaprojektowane w 1878 r. przez Nathaniela Barnaby'ego kanonierki kompozytowe typu BARTENER stanowiły kontynuację wcześniejszego typu FORESTER. Były do swoich poprzedników bardzo podobne pod względem konstrukcji, różnił je kształt dziobu i nieco większa wyporność.
Kompozytowe kanonierki śrubowe typu LINNET zostały zaprojektowane przez Nathaniela Barnaby'ego. Były bardzo podobne konstrukcyjnie do wcześniejszych kanonierek typu CONDOR, różniły się szczegółami, głównie konfiguracją uzbrojenia.
Liczący 12 jednostek typ FORESTER został zaprojektowany przez Nathaniela Barnaby'ego, Głównego Konstruktora (Chief Constructor) Royal Navy w 1873 r. Te kompozytowe kanonierki śrubowe stanowiły rozwinięcie 4-działowego typu ARIEL.
Kanonierki typu CONDOR zostały zaprojektowane przez Nathaniela Barnaby'ego w 1875 r. W porównaniu do wcześniej zbudowanych kanonierek typu ARAB były lepiej przystosowane do działania na otwartych wodach.
Dwie kanonierki o mieszanej (żelazno - drewnianej), kompozytowej budowie zaprojektowane przez Nathaniela Barnaby'ego w 1873 r. i zbudowane w stoczni Robert Napier and Sons, Govan, Glasgow. 
Na typ ARIEL składało się dziewięć 4-działowych kanonierek kompozytowych, zbudowanych w latach 1871 - 1873. Były pierwszymi okrętami klasy "gunboat" w Royal Navy zbudowanymi metodą mieszaną (kompozytową), to znaczy z żelaznym kilem, dziobem i rufą, żelaznym wewnętrznym szkieletem, oraz deskowaniem i poszyciem wykonanym z drewna.
Pierwsze w Royal Navy niewielkie okręty zaprojektowane z wykorzystaniem konstrukcji kompozytowej, czyli z wewnętrzną ramą z żelaza i pokryciem drewnianym. Te kanonierki zostały zaprojektowane przez Edwarda Reed'a, który zaplanował wykorzystać podczas ich budowy silniki parowe wykorzystywane wcześniej w starszych kanonierkach, budowanych w dużej liczbie w czasie wojny krymskiej. 