Bramble (1886)

Szczegóły
Kategoria: Kompozytowe kanonierki śrubowe
HMS BrambleTyp "BRAMBLE" to seria czterech brytyjskich kanonierek o napędzie śrubowym, oddanych do służby dla Royal Navy w 1887 roku. Zaprojektowane przez sir Williama White'a, charakteryzowały się tzw. kompozytową konstrukcją kadłuba, w której żelazny szkielet połączono z drewnianym poszyciem krytym blachą miedzianą, co zapobiegało porastaniu kadłuba i ułatwiało służbę w odległych stacjach kolonialnych bez dostępu do suchych doków. Ich projekt oparto na poprzednich kanonierkach kompozytowych typu "ALBACORE", zdecydowano się jednak na zaprojektowanie jednostek większych, silniej uzbrojonych i o większej autonomiczności.
Wielka_Brytania_flagaKraj: Wielka Brytania
klasa: kanonierka śrubowa, kompozytowa kanonierka śrubowa, "gunboat", "gunvessel"

Specyfikacja
Nazwa okrętu Stocznia Położenie stępki Wodowanie Ukończenie budowy Los okrętu
RATTLER Armstrong Mitchell, Elswick 15.08.1885 04.08.1886 ?.05.1887 Sprzedany w 1924 r.
WASP Armstrong Mitchell, Elswick ?.08.1885 13.09.1886 ?.?.1887 Zatonął 10.09.1887 r.
LIZARD Harland & Wolff, Belfast ?.?.1885 27.11.1886 ?.10.1887 Sprzedany w 1905 r.
BRAMBLE Harland & Wolff, Belfast 15.08.1885 11.12.1886 ?.10.1887 Sprzedany w 1906 r.

Dane taktyczno-techniczne

Wymiary:

Wyporność projektowa 715 ton angielskich
Wyporność pełna 810 ton angielskich
Tonaż 670 bm
Długość pomiędzy pionami 50,29 m (165 ft 0 in) 
Szerokość 8,84 m (29 ft 0 in)
Wysokość wnętrza kadłuba 3,35 m (11 ft 0 in)
Zanurzenie  brak danych

Napęd:

Maszyny 3-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszonych potrójnego rozprężania; 2 kotły cylindryczne; 1 śruba
Ożaglowanie typu barkentyna o nieznanej powierzchni; 3 maszty
Moc indykowana (projektowa) 1000 ihp ("RATTLER": 1200 ihp)
Prędkość (maszyna parowa) 13 węzłów
Prędkość (żagle) brak danych
Paliwo 105 ton węgla
Zasięg 2500 mil morskich przy prędkości 10 węzłów

Opancerzenie:

Okręty były pozbawione opancerzenia

Uzbrojenie:

Początkowe 6 dział 102 mm (4 in) 25-funtowe (25 pdr) QF; 4 karabiny maszynowe (kartaczownice)

Ludzie:

Załoga 76 oficerów i marynarzy

Projekt

Kanonierki typu "BRAMBLE" powstały w ramach programu rozbudowy floty 1885-1886 Programme jako bezpośrednia odpowiedź brytyjskiej Admiralicji na rosnące wyzwania kolonialne oraz gwałtowny postęp w technologii artyleryjskiej końca XIX wieku. Zaprojektowane przez następcę Nathaniela Barnaby’ego, Williama White’a, stanowiły powiększoną i silniej uzbrojoną wersję wcześniejszych jednostek typu "ALBACORE". Ich budowa była podyktowana potrzebą posiadania uniwersalnych "policjantów mórz", zdolnych do samodzielnych rejsów oceanicznych oraz operowania w górę rzek Afryki i Azji. Kluczową cechą tych jednostek była konstrukcja kompozytowa – połączenie żelaznej stępki, wręg i stew (dziobowej i rufowej) z drewnianym poszyciem kadłuba. Rozwiązanie to było podyktowane pragmatyzmem: w odległych placówkach kolonialnych brakowało suchych doków, a drewniany kadłub pozwalał na miedziowanie (obicie blachą miedzianą), co skutecznie chroniło przed porastaniem przez organizmy morskie. Dzięki temu okręty zachowywały manewrowość i prędkość w tropikach znacznie dłużej niż jednostki o kadłubach stalowych. Pod względem technicznym typ "BRAMBLE" był znaczącym krokiem naprzód. były większe od poprzednich kanonierek, miały większa autonomiczność, jednak ich wielkość pozwalała im na bezpieczne wpływanie na mielizny i w delty rzek, niedostępne dla większych krążowników. Jako jedne z pierwszych zostały od podstaw zaprojektowane pod nowoczesne działa odtylcowe (BL) kalibru 4 cali, zastępujące przestarzałe armaty ładowane od przodu.

Mimo solidnej konstrukcji, małe zanurzenie w połączeniu z ciężkim uzbrojeniem i ożaglowaniem bywało niebezpieczne w ekstremalnych warunkach pogodowych. Tragiczny dowód tego stanowi los HMS "WASP", który 10 września 1887 roku zaginął bez śladu wraz z całą załogą podczas tajfunu na Morzu Południowochińskim. Większość pozostałych jednostek tej klasy służyła intensywnie (w 1887 r. wszystkie okręty poza HMS "BRAMBLE" zostały przeklasyfikowane do kategorii "gunvessel", a więc dużych kanonierek) aż do wielkiej modernizacji floty w 1904 roku, kiedy to w ramach reform admirała Fishera zostały wycofane z czynnej służby jako zbyt wolne wobec nowej ery niszczycieli i pancerników.

Konstrukcja

Służba

Galeria

- Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press.
- Dawid Lyon, Rif Winfield (2004). The Sail & Steam Navy List. All the ships of the Royal Navy 1815 - 1889. Chatham Publishing.
- Rif Winfield (2014). British Warship of the Age of Sail 1817 - 1863. Seaforth Publishing.
- Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe.