 Kanonierki I klasy typu "REDBREAST" stanowiły naturalną kontynuację i rozwinięcie brytyjskiej myśli technicznej zapoczątkowanej przez okręty typu "BRAMBLE" i "PIGMY". Były to ostatnie duże serie klasycznych, kompozytowych kanonierek wiktoriańskiej Royal Navy, zaprojektowane 1888 r. przez sir Williama White Dyrektora Konstrukcji Navalnych (Głównego Konstruktora) Royal Navy. Kadłub posiadał konstrukcję kompozytową (mieszaną), to znaczy składał się z żelaznego kilu, wręgów, stewy dziobowej i rufowej oraz drewnianego poszycia. Był to ostatni typ kanonierek o kadłubie kompozytowym zbudowany dla Royal Navy. |
 Kraj: Wielka Brytaniaklasa: kanonierka śrubowa, kompozytowa kanonierka śrubowa, "gunboat" |
|
Specyfikacja |
| Nazwa okrętu | Stocznia | Położenie stępki | Wodowanie | Ukończenie budowy | Los okrętu |
| MAGPIE | Pembroke Dyd | ?.?.1888 | 15.03.1889 | ?.09.1889 | Sprzedany w 1921 r. |
| REDBREAST | Pembroke Dyd | ?.?.1888 | 25.04.1889 | ?.02.1890 | Sprzedany w 1910 r. |
| REDPOLE | Pembroke Dyd | ?.?.1888 | 13.06.1889 | ?.11.1889 | Sprzedany w 1906 r. |
| RINGDOVE | Devonport Dyd | 01.06.1888 | 30.04.1889 | ?.09.1890 | Sprzedany w 1920 r. |
| LAPWING | Devonport Dyd | 01.05.1888 | 12.04.1889 | ?.09.1890 | Sprzedany w 1910 r. |
| GOLDFINCH | Sheerness Dyd | ?.?.1888 | 18.05.1889 | ?.02.1890 | Sprzedany w 1907 r. |
| THRUSH | Scott's, Greenock | ?.?.1888 | 22.06.1889 | ?.05.1890 | Rozbity w 1917 r. |
| WIDGEON | Pembroke Dyd | ?.?.1888 | 09.08.1889 | ?.05.1890 | Sprzedany w 1906 r. |
| SPARROW | Scott's, Greenock | ?.?.1888 | 26.09.1889 | ?.05.1890 | Sprzedany w 1922 r. |
Dane taktyczno-techniczne |
Wymiary:
| Wyporność projektowa | 805 ton angielskich |
| Długość pomiędzy pionami | 50,29 m (165 ft 0 in) |
| Szerokość | 9,45 m (31 ft 0 in) |
| Głębokość wnętrza kadłuba | 3,43 m (11 ft 3 in) |
| Zanurzenie | 3,35 m (11 ft 0 in) - 4,19 m (13 ft 9 in) |
Napęd:
| Maszyny | 3-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszonych potrójnego rozprężania; 2 kotły cylindryczne; 1 śruba |
| Ożaglowanie | typu barkentyna o nieznanej powierzchni; 3 maszty |
| Moc indykowana (projektowa) | 1200 ihp |
| Prędkość (maszyna parowa) | 13 węzłów |
| Prędkość (żagle) | brak danych |
| Paliwo | 105 ton węgla |
| Zasięg | 2500 mil morskich przy prędkości 10 węzłów |
Opancerzenie:
| Okręty były pozbawione opancerzenia |
Uzbrojenie:
| Początkowe - "MAGPIE", "REDBREAST", "REDPOLE", "RINGDOVE" | 6 dział 102 mm (4 in) 25-funtowe (25 pdr) QF; 4 karabiny maszynowe (kartaczownice) |
| Początkowe - "LAPWING", "GOLDFINCH", "THRUSH", "WIDGEON", "SPARROW" | 6 dział 102 mm (4 in) 25-funtowe (25 pdr) QF; 2 działa 3-funtowe (3 pdr) Hotchkiss QF; 2 karabiny maszynowe (kartaczownice) |
Ludzie:
| Załoga | 76 oficerów i marynarzy |
Projekt |
Projektantem okrętów był sir William Henry White, nowo mianowany Dyrektor Konstrukcji Navalnych (DNC). White przeszedł do historii jako genialny organizator, który uporządkował chaos projektowy w brytyjskiej marynarce. Jego filozofia przy projektowaniu typu Redbreast opierała się na trzech filarach które obejmowały maksymalna prostotę, unifikację uzbrojenia i poprawę warunków bytowych. Okręty miały być budowane szybko w stoczniach państwowych (dokładnie w Pembroke, Devonport, Chatham i Sheerness). Płaskie linie kadłuba, proste wręgi i powtarzalne elementy konstrukcyjne ułatwiały masową produkcję. Jeżeli chodzi o uzbrojenie White zrezygnował z dawnego asortymentu różnych kalibrów na rzecz jednolitej baterii nowoczesnych odtylcowych armat 4.7 cala. Dodatkowo zaprojektował kadłuby o wyższych burtach, co poprawiło wentylację wnętrza okrętu i zmniejszyło podatność na zalewanie falą podczas rejsów oceanicznych.
W 1888 roku stal była już powszechnie stosowana do budowy krążowników i pancerników. Dlaczego więc White zdecydował się na konstrukcję kompozytową (żelazny szkielet, drewniane poszycie)? Decyzja ta była czysto pragmatyczna i wynikała z geografii baz Imperium Brytyjskiego. Kanonierki miały stacjonować w rejonach, gdzie nie było zaawansowanych stoczni remontowych - na rzekach Chin, w Zatoce Perskiej czy u wybrzeży Afryki Wschodniej. Kadłub wykonany całkowicie ze stali w ciepłych, słonych wodach błyskawicznie porastał fauną morską, co drastycznie drążyło prędkość okrętu i zwiększało zużycie węgla. Stal korodowała również w zastraszającym tempie. Drewniane poszycie pozwalało na przybicie do niego arkuszy miedzianej blachy (tzw. coppering). Miedź w reakcji z wodą morską uwalniała jony, które działały toksycznie na skorupiaki i glony, utrzymując dno okrętu w czystości. Dzięki temu kanonierki typu "REDBREAST" mogły operować bez czyszczenia kadłuba w doku przez rok lub dwa. Dopiero pod pod koniec lat 90. XIX wieku, wraz z rozwojem specjalnych farb antyporostowych (antifoulingowych), Royal Navy mogła całkowicie zrezygnować z drewna na rzecz stali w małych jednostkach (co zapoczątkował typ "BRAMBLE" z 1898 r.).
Trzy pierwsze jednostki: HMS "MAGPIE", HMS "REDBREAST" i HMS 'RINGDOVE" zostały zamówione i sfinansowane w ramach Programu na lata 1887-1888 jako uzupełnienie i bezpośrednia kontynuacja typu "PIGMY". Pozostałe sześć okrętów przeszło na Program 1888-1889. W XIX wieku brytyjski Parlament był niezwykle restrykcyjny, jeśli chodzi o wydatki na armię i flotę. Pieniądze w ramach corocznych Navy Estimates przyznawano na konkretny rok budżetowy i nie można ich było "przepisać” na poczet przyszłych zamówień. Admiralicja w programie 1887-1888 miała fundusze pozwalające na rozpoczęcie budowy tylko trzech nowych kanonierek kolonialnych (obok kończenia wcześniejszych projektów). Dopiero po zatwierdzeniu kolejnego rocznego budżetu na lata 1888-1889 można było formalnie zamówić i opłacić kolejną szóstkę. Wszystkie te kanonierki budowano w państwowych stoczniach Admiralicji (Chatham, Devonport, Pembroke, Sheerness). Stocznie te miały ograniczoną liczbę wolnych pochylni, a w tamtym okresie priorytetem była budowa większych krążowników. W latach 1887-1888 stocznie mogły wygospodarować miejsce i moce przerobowe (robotników, zapasy drewna tekowego i żelaza) tylko dla trzech pierwszych kadłubów. Gdy "MAGPIE", "REDBREAST" i "RINGDOVE" zostały spuszczone na wodę (co nastąpiło bardzo szybko, bo już w pierwszej połowie 1889 roku), zwolniły miejsce na pochylniach. Wtedy robotnicy mogli natychmiast położyć stępki pod kolejne jednostki zamówione z nowego budżetu 1888-1889 (takie jak "LAPWING", "GOLDFINCH" czy "SEAGULL").
Konstrukcja |
Kadłub
Kanonierki typu "REDBREAST" miały wyporność wynoszącą 805 ton angielskich (ts). Długość między pionami wynosiła 50,29 m (165 ft 0 in), szerokość 9,45 m (31 ft 0 in), natomiast zanurzenie wynosiło od 3,35 m (11 ft 0 in) do 4,19 m (13 ft 9 in). W porównaniu do poprzedniego typu kadłub typu "PIGMY" miały tą samą długość, były jednak o stopę szersze. Projekt "REDBREAST" opierał się na formule kompozytowej (żelazny szkielet + drewniane poszycie), która w brytyjskiej praktyce ewoluowała przez trzy dekady. Wczesne typy (np. "FROLIC" z 1872 r. czy "BANTERER" z 1880 r.): Miały wiotkie kadłuby o niskiej wolnej burcie. Pod wpływem pracy ciężkich, wczesnych maszyn parowych, kadłuby te ulegały odkształceniom (wichrowaniu), co rozszczelniało drewniane poszycie. W typie "PIGMY", bezpośrednim poprzedniku typu "REDBREAST", White wzmocnił strukturę wewnętrzną, ale okręt wciąż miał skłonność do "wbijania się” w falę na pełnym morzu ze względu na ostro zarysowany dziob i rozkład mas. White zaprojektował kadłub o wyporności 805 ton angielskich (nieco większy niż 750-tonowy typ "PIGMY"). Wzmocnienie wzdłużne stanowiły żelazny kil, wręgi, stewa dziobowa i rufowa, które tworzyły sztywną klatkę. Dzięki temu wyeliminowano drgania generowane przez nowoczesną maszynę potrójnego rozprężania. Zastosowano podwójne poszycie drewniane: Na żelazny szkielet kładziono dwie warstwy desek tekowych (często sprowadzanych z kolonii, odpornych na gnicie), które następnie uszczelniano pakułami i smołą. Całość obijano arkuszami miedzi. Jak wspomniano wcześniej, utrzymywało to dno w czystości bez konieczności dokowania - przewaga, której nie miały całkowicie stalowe krążowniki z tamtych lat.
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Kanonierki typu "REDBREAST" były uzbrojone identycznie jak poprzednie kanonierki typu "PIGMY": 6 dział szybkostrzelnych 102 mm (4 in) 25-funtowe (25 pdr) QF oraz 4 karabiny maszynowe (kartaczownice) stanowiły sporą siłę ognia jak na tak niewielki okręt. Także tutaj nowoczesne działa umieszczono na burtach, na specjalnych sponsorach (występach kadłuba): dwa działa na dziobie (z szerokim kątem ostrzału do przodu i na boki), dwa działa na śródokręciu, dwa działa na rufie. Dzięki temu mała kanonierka mogła rzucić do walki burtowej aż 3-4 działa jednocześnie. W ramach typu występowała niewielka różnica w uzbrojeniu. Na pięciu z nich, zwodowanych w późniejszym czasie ("LAPWING", "GOLDFINCH", "THRUSH", "WIDGEON", "SPARROW") zamiast dwóch kartaczownic zamontowano dwa szybkostrzelne działa 3-funtowe Hotchkiss. W późniejszym okresie czasu na reszta kanonierek również została wyposażona w podobny zestaw uzbrojenia przy okazji pobytu w dokach.
Napęd
Okręty te, podobnie jak we wcześniejszym typie "PIGMY", napędzała 3-cylindrowa pionowa maszyna parowa o cylindrach podwieszonych potrójnego rozprężania. W zależności od okrętu zmieniała się firma która była wytwórcą jednostki napędowej. Moc projektową określono na 1200 ihp. Mimo takiej samej mocy jak w trybie "PIGMY", zmiany konstrukcyjne kadłuba spowodowały spadek prędkości pod parą do około 13 węzłów. Zapas paliwa wynosił tyle samo - 105 ton węgla. Jeżeli chodzi o napęd żaglowy, to zastosowane ożaglowanie typu barkentyny (podobne jak w typie "PIGMY") było wynikiem ewolucji projektowej. Tradycyjne ożaglowanie z wieloma rejami generowało ogromny opór powietrza, gdy okręt płynął pod parą pod wiatr. White zostawił reje (żagle rejowe) tylko na fokmaszcie. Na grot- i bezanmaszcie zastosował żagle skośne (gaflowe). Efekt? Okręt stawiał mniejszy opór pod parą, a ożaglowanie skośne pozwalało na znacznie ostrzejsze pływanie do wiatru podczas rejsów ekonomicznych.
Służba |
Magpie
| 1888 | Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Royal Dockyard. |
| 15.03.1889 | Wodowanie okrętu. |
| 09.1889 | Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł 29 400 funtów, natomiast maszyny 9300 funtów. Zostały one wyprodukowane zakładach Earle. |
| 24.09.1889 | Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. Po wcieleniu okręt został skierowany do służby w Cape of Good Hope Station. Był to typowy rejon działania brytyjskich kanonierek kolonialnych, obejmujący patrolowanie wód afrykańskich, ochronę interesów imperium i walkę z piractwem. |
| 02.1894 | 22 lutego 1894 roku HMS "MAGPIE", wraz z kanonierką HMS "WIDGEON" i fregatą HMS "RALEIGH", wzięła udział w ekspedycji do interioru Gambii mającej na celu stłumienie handlu niewolnikami. Następnego dnia, 23 lutego 1894 roku, jedna z dwóch głównych kolumn sił ekspedycyjnych, składająca się z 250 marynarzy, została zasadzona w pobliżu Madini Creek. W wyniku walk zginęło 18 ludzi, w tym dwóch oficerów z HMS "RALEIGH", a 46 zostało rannych. Mimo ciężkich strat, operacja odegrała swoją rolę w zakończeniu niewolnictwa w tym regionie. |
| 12.05.1896 | Kanonierka została ponownie wcielona na wyspie Ascension do służby na Cape of Good Hope Station (Stacja Przylądka Dobrej Nadziei) oraz na Wybrzeżu Zachodnim Afryki. |
| 1902 | Okręt po powrocie do Wielkiej Brytanii okręt został przekwalifikowany na okręt do stawiania sieci zagrodowych (boom defence vessel). Taka zmiana była typowa dla starszych kanonierek, które nie były już potrzebne do aktywnej służby kolonialnej, ale nadal mogły pełnić użyteczne funkcje pomocnicze. |
| 1908 | Jednostka została umieszczona w Navy List na "liście jednostek dostępnych do służb pomocniczych, hulków i jednostek do sprzedaży" w Devonport, co sugerowało, że admiralicja rozważała jej wycofanie. |
| 1913 | Jednak do sprzedaży nie doszło i w 1913 roku "MAGPIE" nadal był w służbie, pracując jako okręt stawiania sieci zagrodowych w Southampton. |
| 1914 | W 1914 roku okręt nadal stacjonował w Southampton. W październiku 1915 roku, została przekształcona w okręt-bazę (depot ship). Jako depot ship służyła prawdopodobnie w rejonie Portsmouth/Southampton, Yarmouth i Isle of Wight, zapewniając zaplecze logistyczne i naprawcze dla innych jednostek Royal Navy |
| 29.01.1919 | Okręt został zdjęty całkowicie ze służby czynnej i pomocniczej i przekazany pod kontrolę zarządu portu w celu zbycia. Przeniesiony do rezerwy okręt został umieszczony w Humble. |
| 29.12.1921 | Okręt został sprzedany w celu utylizacji firmie Duguid & Stewart. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 24.09.1889 - ?.?.1893 (?) | Lieutenant & Commander Ewen F. Domville |
| 25.04.1893 - 23.10.1893 | Lieutenant George H. Hewett |
| 26.08.1893 - ? | Lieutenant & Commander Herbert G. King-Hall |
| 21.01.1895 - 15.09.1897 | Commander Henry V. W. Elliott |
| 19.07.1897 - 22.10.1899 | Commander Wentworth V. Cole |
| 02.11.1899 - 07.11.1902 | Lieutenant & Commander John K. Laird |
| 16.08.1915 - 29.01.1919 | Commander (emetytowany) Frederick R. Harrold |
Redbreast
| 1888 | Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Royal Dockyard. |
| 25.04.1889 | Wodowanie okrętu. |
| 02.1890 | Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł 29 400 funtów, natomiast maszyny 9300 funtów. Zostały one wyprodukowane zakładach Earle. |
| 27.02.1890 | Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. Po wcieleniu okręt został skierowany do służby w Cape of Good Hope Station. Na miejscu pełniła głównie służbę na rzece Zambesi. Było to typowe zadanie dla kanonierek kolonialnych - patrolowanie afrykańskich rzek i walka z handlem niewolnikami. |
| 1893 | Okręt został przeniesiony na East Indies Station (Stację Wschodnich Indii). Przez kolejne lata operował z bazy w Bombaju, prowadząc patrole antypirackie i antyprzemytnicze w Zatoce Perskiej. Główne obszary operacyjne obejmowały Basra (Irak), Bahrajn, Maskat (Oman) i Bandar Abbas (Persja). Okręt prowadził operacje przeciwko handlowi niewolnikami i przemytowi broni do plemion w Arabii i na Północno-Zachodniej Granicy Indii. |
| 28.03.1908 | Okręt został ponownie wcielony do służby w Zatoce Perskiej 28 marca 1908 w Bombaju. Głównym zadaniem było zwalczanie przemytu broni do Arabii, który nasilił się po rozwoju produkcji broni strzeleckiej w XIX wieku i pojawieniu się na rynku nadwyżki broni. Brytyjczycy rozpoczęli patrole antyprzemytnicze w Zatoce Perskiej w 1907 roku, aby chronić swoje interesy i szlaki do Indii. Jednym z jego zadań była współpraca z flagowym okrętem stacji East Indies - HMS "HYACINTH". Dziennik działań prowadzony przez jednego z marynarzy W.J. Judsona A.B. w tym okresie jest dostępny na stronie www.royalnavyresearcharchive.org.uk. |
| 03.1910 | W marcu 1910 roku "REDBREAST" otrzymał rozkaz powrotu do Anglii w celu wycofania ze służby ("paying off"). Okręt opuścił Bandar Abbas i udał się do Karaczi w celu pobrania węgla. Przeszedł przez Kanał Sueski (statek wszedł do kanału za parowcem P&O "MOLDAVIA"). Potem nastąpił krótki pobyt w Gibraltarze i Malcie. Przybycie do Plymouth nastąpiło 13 kwietnia 1910 roku o godzinie 8:00 rano. Załoga została zwolniona do ze służby o 11:30, a następnie otrzymała 5 tygodni urlopu (w tym dodatkowy tydzień przyznany przez Admiralicję za służbę w Zatoce Perskiej). |
| 1910 | Wg. danych z ksiązki "Sail and Steam Navy List: All the Ships of the Royal Navy, 1815-1889" okręt został w Bombaju sprzedany w celu utylizacji. Jednakże pewne dane wskazują na odmienny los jednostki. Niektóre informacje znalezione w sieci wskazują że okręt ostatecznie został całkowicie wycofany ze służby dopiero w Bombaju 14.03.1911 r. i tam sprzedany. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 27.02.1890 - 01.01.1891 (?) | Lieutenant & Commander Francis W. Keary |
| 03.01.1891 - 15.08.1892 | Commander Henry Preedy |
| 15.08.1892 - 16.05.1896 | Commander Robert H. J. Stewart |
| 17.05.1896 - 27.03.1898 | Commander Edward H. Martin |
| 20.01.1898 - 30.06.1899 (?) | Lieutenant & Commander Francis E. Travers |
| 19.03.1900 - 30.06.1901 | Lieutenant Marcus R. Hill |
| 24.08.1901 - 22.08.1903 | Lieutenant & Commander George C. Quayle |
| 14.04.1904 - 01.01.1906 | Lieutenant & Commander Hugh Gaultier-Coghill Somerville |
| 01.01.1906 - 27.03.1908 | Lieutenant & Commander Walter Hose |
| 07.02.1908 - 11.03.1910 | Lieutenant & Commander Joseph A. Shuter |
| 03.1910 (?) - 17.08.1910 (?) | Lieutenant-Commander John R. Dodington (choroba) |
| 18.08.1910 (?) - 11.05.1911 (?) | Lieutenant & Commander Richard O. B. Bridgeman |
Redpole
| 1888 | Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Royal Dockyard. |
| 13.06.1889 | Wodowanie okrętu. |
| 11.1889 | Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł 29 400 funtów, natomiast maszyny 9300 funtów. Zostały one wyprodukowane zakładach Earle. |
| 20.11.1889 | Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. Po wcieleniu do służby HMS "REDPOLE" został skierowany na China Station (Stację Chińską), gdzie spędziła większość swojej kariery. Jego zadaniem była ochrona brytyjskich interesów handlowych, dyplomatycznych i obywateli wzdłuż wybrzeży Chin, Półwyspu Koreańskiego, Japonii oraz Azji Południowo-Wschodniej. W pierwszej połowie lat 90. XIX wieku "REDPOLE" regularnie wizytował królestwo Korei (m.in. porty Chemulpo/Inczon oraz Inczon-Seoul) i porty japońskie (Yokohama, Nagasaki). Służyła jako transportowiec dla brytyjskich dyplomatów i wysłanników dyplomatycznych. Okręt przebywał również w kluczowych portach handlowych, takich jak Szanghaj, Hongkong, Amoy czy Ningbo, patrolując ujścia rzek przed piratami i nadzorując przestrzeganie traktatów handlowych. |
| 1890 | W 1890 roku "REDPOLE" odwiedził Wyspę Bożego Narodzenia (Christmas Island) z misją botaniczną. To niezwykłe wydarzenie zostało upamiętnione na znaczku pocztowym Wyspy Bożego Narodzenia wydanym w 1972 roku. Była to typowa misja badawcza dla brytyjskich kanonierek kolonialnych, które często wspierały prace naukowe w odległych rejonach imperium. |
| 10.1895 | W październiku 1895 roku brytyjskie władze wysłały HMS "REDPOLE" do stanów malajskich (m.in. Terengganu w dzisiejszej Malezji), ostrzegając królestwo Syjamu przed eskalacją napięć granicznych. obecność kanonierki wymusiła stabilizację rejonu bez konieczności użycia siły. |
| 1900 - 1901 | Podczas zrywu antyzachodniego w Chinach (Powstanie Bokserów), małe kanonierki o płytkim zanurzeniu były kluczowym elementem sił operacyjnych Admiralicji. HMS "REDPOLE" brał udział w osłonie brytyjskich misji i faktorii handlowych, transportował żywność, amunicję i żołnierzy oraz stanowił punkt oparcia dla brytyjskich placówek dyplomatycznych w portach chińskich. |
| 1902 | W 1902 roku "REDPOLE" został zwolniony ze służby w China Station i zastąpiony przez nowszą kanonierkę HMS "MUTINE". |
| 1904 | Na początku XX wieku, w wyniku tzw. Fisher Reforms (reformy admirała Johna Fishera z 1904 roku), Royal Navy zaczęła masowo wycofywać powolne, przestarzałe kanonierki żaglowo-parowe, określane przez Fishera jako "too weak to fight and too slow to run". |
| 15.05.1906 | HMS Redpole został oficjalnie sprzedany w Hongkongu firmie stoczniowej Cox do złomowania w Falmouth. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 20.11.1889 - 01.01.1893 | Lieutenant & Commander Frederick H. P. W. Freeman |
| 17.11.1892 - 08.1895 (?) | Lieutenant & Commander Charles G. May |
| 28.08.1895 - 01.03.1898 | Lieutenant Ernest H. Grafton |
| 01.03.1898 - 22.05.1898 | Lieutenant & Commander Charles P. R. Coode |
| 01.11.1898 - 31.12.1899 | Lieutenant & Commander Francis F. Haworth-Booth |
| 01.01.1900 - 04.1902 | Lieutenant & Commander Charles F. Corbett |
Ringdove
| 01.06.1888 | Położenie stępki okrętu w stoczni Devonport Royal Dockyard. |
| 30.04.1889 | Wodowanie okrętu. |
| 09.1890 | Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł łącznie 39 300 funtów, (kadłub i maszyny). Zespół napędowy został wyprodukowany również w Devonport. |
| 16.09.1890 | Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. Po wcieleniu okręt został skierowany do służby w Australia Station. Niektóre źródła wskazują, że przybył do Sydney 5 marca 1891 roku). Przez kolejną dekadę kanonierka stanowiła część flotylli Royal Navy patrolującej wody australijskie i Pacyfik. Na tym stanowisku współpracowała m.in. z HMS "ROYALIST". |
| 1897 | Okręt przeszedł przegląd w Devonport, po czym powrócił do służby na Pacyfiku. |
| 02.1901 | W lutym 1901 roku "RINGDOVE" opuścił Australia Station i wrócił do Anglii. |
| 06.1901 | Okręt dotarł do Devonport i 10 czerwca został czasowo przeniesiony do rezerwy i skierowany do remontu w Haulbowline. Przez pewien czas służył jako jednostka pomocnicza (tender) przy szkole torpedowej HMS Vernon. |
| 1905 | Po powrocie do Europy okręt został skierowany do patrolowania wód u wybrzeży Ameryki Północnej. W 1905 roku dowództwo nad kanonierką objął Lieutenant & Commander Walter Hose, który później stał się wybitnym kanadyjskim oficerem i uznawany jest za "ojca" kanadyjskiej marynarki wojennej. "RINGDOVE" operował wówczas na stacji Nowej Funlandii (Newfoundland Station) w ramach North America and West Indies Station. |
| 1914 | Wybuch I wojny światowej w 1914 roku zastał okręt w bazie w Devonport. |
| 1915 | W 1890-letnich kanonierkach nie widziano już wartości bojowej, dlatego w 1915 roku Ringdove przebudowano na okręt ratowniczy (salvage vessel) i 7 grudnia 1915 r. przemianowano na HMS "MELITA" (w celu zwolnienia nazwy "RINGDOVE" dla nowej jednostki). aszła tu bardzo ciekawa pomyłka/zamiana nazw w brytyjskiej flocie: slup HMS "MELITA" z 1888 roku (zbudowany na Malcie) została w tym samym czasie przemianowana na HMS "RINGDOVE" (zamieniły się nazwami). W rezultacie nasza kanonierka z 1889 roku, jako "MELITA", służyła jako statek ratowniczy do końca wojny. |
| 22.01.1920 | Po zakończeniu działań wojennych jednostka stała się zbędna dla Royal Navy. Okręt został sprzedany na złom w 1920 roku dla Ship Salvage Corporation. Źródła podają różne dokładne daty sprzedaży: 22 stycznia, 20 marca lub 9 lipca 1920 roku. Istnieje informacja, że po sprzedaży do stoczni złomowej statek otrzymał jeszcze nazwę "TELIMA", zanim ostatecznie zniknął z wody. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 16.09.1890 - 04.1894 | Lieutenant & Commander Edward J. Bain |
| 01.01.1894 - ? | Lieutenant & Commander James G. Bremer |
| 09.11.1897 - 10.06.1901 | Lieutenant & Commander Ralph F. Ayscough |
| 07.04.1905 (?) - 10.10.1905 (?) | Lieutenant & Commander Walter Hose |
| 23.01.1906 - 05.1907 (?) | Lieutenant & Commander Walter C. Chaytor |
| 18.05.1907 - 21.05.1909 | Lieutenant & Commander William W. Wilson |
| 21.05.1909 - 21.04.1911 (?) | Lieutenant & Commander Arthur T. Blackwood (ponownie przydzielony 21.05.1910) |
| 17.06.1911 - 06.1912 (?) | Lieutenant-Commander Arthur T. Blackwood |
| 04.06.1912 - 12.1912 (?) | Lieutenant-Commander Thomas J. S. Lyne |
| 18.12.1912 - ? | Acting Commander Longuet M. Darbyshire |
Lapwing
| 01.05.1888 | Położenie stępki okrętu w stoczni Devonport Royal Dockyard. |
| 12.04.1889 | Wodowanie okrętu. |
| 09.1890 | Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł łącznie 39 300 funtów, (kadłub i maszyny). Zespół napędowy został wyprodukowany również w Devonport. |
| 16.09.1890 | Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. HMS "LAPWING" został skierowany na wody Dalekiego Wschodu. W latach 1889-1895 okręt służył w składzie China Fleet (Floty Chińskiej), patrolując wody azjatyckie i chroniąc brytyjskie interesy handlowe. |
| 1895 | Okręt wrócił do Wielkiej Brytanii i został zdjęty ze służby w Devonport i skierowany do rezerwy. |
| 1898 | Następnie Lapwing został przeniesiony na East Indies Station (Stację Wschodnich Indii), gdzie spędziła drugą połowę swojej kariery. Okręt operował m.in. na wodach Zatoki Perskiej i Oceanu Indyjskiego, gdzie jednym z jej głównych zadań było zwalczanie nielegalnego handlu bronią. Okręt regularnie odwiedzał również porty w Indiach Brytyjskich. |
| 24.01.1898 | Kanonierka HMS "LAPWING" zatrzymała brytyjski parowiec SS "BALUCHISTAN" na wodach terytorialnych Maskatu (Oman). Statek ten był własnością londyńskiej firmy F.C. Strick & Co., znanej również jako Anglo-Arabian and Persian Steam Navigation Company. SS "BALUCHISTAN' był zaangażowany w przemyt broni z Europy do Zatoki Perskiej. Podczas rewizji na pokładzie statku załoga HMS "LAPWING" skonfiskowała ogromny ładunek kontrabandy: ponad 400 skrzyń z bronią, a w nich 7 856 karabinów i 700 000 naboi. Incydent ten wywołał ogromne poruszenie w Wielkiej Brytanii, szczególnie w Birmingham, które było centrum brytyjskiego przemysłu zbrojeniowego. Sprawa trafiła nawet do brytyjskiego Parlamentu, gdzie 29 marca 1898 roku odbyła się debata na temat handlu bronią w Zatoce Perskiej. Zatrzymanie SS Baluchistan stało się punktem zwrotnym w historii arbitrażu handlowego na Morzu Arabskim i zostało szczegółowo opisane w wielu publikacjach akademickich dotyczących historii handlu bronią w regionie. |
| 1909 - 1910 | W obliczu narastającego kryzysu przemytu broni wokół Zatoki Perskiej, "LAPWING" wspólnie z kanonierkami takimi jak HMS "SPHINX" i HMS "REDBREAST" została włączona w ścisłą blokadę morską wybrzeży Makranu i Omanu. Bazowała głównie w Bombaju oraz Maskacie. |
| 09.11.1910 | Ze względu na wprowadzenie do służby nowocześniejszych krążowników i niszczycieli, starzejące się kanonierki o konstrukcji kompozytowej przestały być efektywne. Okręt najpierw został wycofany ze słuzby czynnej, a potem, 9 listopada sprzedany na złom w Bombaju. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 16.09.1890 - ? | Lieutenant & Commander Arthur A. C. Galloway |
| 04.01.1892 - 01.04.1894 | Lieutenant Charles H. Dare |
| 01.01.1894 - ? | Lieutenant & Commander Richard H. Story |
| 11.01.1897 - 04.10.1898 (?) | Lieutenant & Commander George S. Q. Carr (inwalidztwo) |
| 10.12.1898 - 31.07.1900 | Lieutenant & Commander Cecil F. Lambert |
| 22.04.1901 - 01.01.1903 | Lieutenant & Commander John G. Armstrong |
| 03.01.1903 - 17.09.1904 | Commander Arthur H. Oldham |
| 03.03.1905 - 03.1907 (?) | Lieutenant & Commander Alfred B. Barker |
| 26.03.1907 - 02.1909 (?) | Lieutenant & Commander Arthur N. Gouldsmith |
| 16.02.1909 - 24.06.1910 (?) | Lieutenant & Commander Colin K. MacLean |
Goldfinch
| 1888 | Położenie stępki okrętu w stoczni Sheerness Royal Dockyard. |
| 18.05.1889 | Wodowanie okrętu. |
| 02.1890 | Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł łącznie 39 300 funtów, (kadłub i maszyny). Zespół napędowy został wyprodukowany również w Sheerness. |
| 05.02.1890 | Okręt został wcielony do służby czynnej w Sheerness. HMS "GOLDFINCH" został skierowany na Australia Station w marcu 1890 roku. Przez kolejną dekadę kanonierka patrolowała wody australijskie i Pacyfik, chroniąc brytyjskie interesy kolonialne. Okręt patrolował pacyficzne szlaki handlowe, odbywał wizyty dyplomatyczne w portach Australii i Nowej Zelandii oraz utrzymywał brytyjską obecność w rejonie wysp Oceanu Spokojnego. |
| 08.1899 | Okręt opuścił Australia Station i powrócił do Anglii, gdzie został skierowany do tymczasowej rezerwy. |
| 1902 | Do stycznia 1902 r. W stoczni Sheerness kanonierka została gruntownie przebudowana i dostosowana do roli okrętu badawczego / hydrograficznego (ang. survey vessel). 4 lutego 1902 roku jednostkę ponownie wcielono do służby. |
| 02.1902 - 10.1902 | Pierwszą misją w nowej roli były krótkie pomiary hydrograficzne i prace kartograficzne na wodach Morza Śródziemnego (bazując m.in. na Malcie). |
| 10.1902 - 12.1902 | Pod koniec 1902 roku jednostka operowała u wybrzeży Afryki Zachodniej, odwiedzając m.in. Sierra Leone i Calabar. |
| 1903 - 1905 | Od 1903 roku okręt realizował swoje najważniejsze zadanie badawcze - tworzenie dokładnych map wybrzeży Nowej Fundlandii oraz wód na wschód od cieśniny Belle Isle. Pomiary w trudnych, arktycznych warunkach pośród gór lodowych upamiętniono nawet na obrazie autorstwa Williama Bloomfielda Douglasa, znajdującym się wzbiorach National Maritime Museum w Greenwich. |
| 1906 | Rygorystyczna służba na wzburzonych i zimnych wodach Północnego Atlantyku mocno nadwerężyła drewniano-żelazną konstrukcję okrętu. Po powrocie do Sheerness w 1906 roku na planowany remont, komisja stoczniowa uznała stan techniczny kadłuba za bardzo zły. Zamiast niej, jako okręt hydrograficzny wyposażono slup HMS "MUTINE". |
| 14.05.1907 | Okręt wycofano ze służby i sprzedano na złom 14 maja 1907. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 05.02.1890 - 08.1891 | Lieutenant & Commander Charles E. Kingsmill |
| 04.08.1891 - 01.12.1894 (?) | Lieutenant & Commander Henry R. P. Floyd |
| 01.12.1894 - ? | Lieutenant & Commander Selby H. B. Ash |
| 02.08.1897 - 12.1899 (?) | Lieutenant & Commander Charles W. S. Leggatt |
| 04.02.1902 - ? | Commander Frederick C. Learmonth |
| 24.07.1905 - 24.10.1906 (?) | Commander Frederic H. Walter |
Thrush
| 1888 | Położenie stępki okrętu w stoczni Scott's, Greenock pod numerem stoczniowym 262. |
| 22.06.1889 | Wodowanie okrętu. |
| 05.1890 | Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł łącznie 39 000 funtów, (kadłub i maszyny). Zespół napędowy został wyprodukowany również w Greenock. |
| 06.05.1890 | Okręt został wcielony do służby czynnej w Chatham. Pierwszym stanowiskiem służbowym HMS "THRUSH" była North America and West Indies Station z bazami w Bermudach (Royal Naval Dockyard) oraz Halifax w Nowej Szkocji. |
| 19.05.1890 | Okręt opuścił Chatham i ruszył w swój pierwszy daleki rejs, o czym kilka dni później (22 maja 1890) donosiła gazeta Lloyd's List. |
| 05.1890 - 07.1890 | Ze względu na trudne warunki pogodowe i sztorm na Atlantyku, okręt musiał zawinąć 7 czerwca 1890 roku do portu Ferrol w Hiszpanii. Po dwóch dniach, 9 czerwca, wyruszył w dalszą drogę do Gibraltaru, skąd 25 czerwca 1890 roku wypłynął w rejs przez Atlantyk w kierunku Indii Zachodnich (Karaibów). W trakcie przejścia, 29 czerwca 1890 roku, zawinął do Las Palmas na Wyspach Kanaryjskich, by 18 lipca 1890 roku bezpiecznie dotrzeć do celu i zacumować na Bermudach. Okręt przybył na Bermudy pod dowództwem księcia Jerzego (późniejszego króla Jerzego V), holując przy tym torpedowiec. |
| 03.1891 | Okręt znajdował się w drodze z Barbadosu na Bermudy. 13 marca 1893 minął Wyspę Wniebowstąpienia na Północnym Atlantyku. |
| 25.08.1891 | Okręt ponownie został wcielony do służby w Chatham, po krótkich naprawach i wymianie załogi i dowódcy. Potem wrócił do bazy w Halifaxie (Nowa Szkocja) oraz na Bermudach. |
| 09.04.1894 | Zmarł palacz George Edward Barnes. Został pochowany na Grave Island (poprawna nazwa: Chapwani Island), wyspie położonej kilka kilometrów od wybrzeża Zanzibaru, pomiędzy miastem Zanzibar a wyspą Chunguu. |
| 20.02.1895 | W lutym konieczne było podjęcie ekspedycji karnej przeciwko królowi Koko z Nimbi w rejonie rzeki Brass; Brygada Morska z okrętów "ST GEORGE", "THRUSH" i "WIDGEON" pod dowództwem admirała sir Fredericka Bedforda wylądowała na lądzie i zniszczyła główną miejscowość Brass nad rzeką Niger. Starszym oficerem Royal Marines był major R. Denny (RMLI). Kontradmirał sir Frederick Bedford, który dowodził brytyjskimi siłami przeciwko Koko, wysłał 23 lutego z Brass następujący telegram do Admiralicji: „Opuściłem Brass 20 lutego wraz z HMS "WIDGEON", HMS "THRUSH", dwoma parowcami Kompanii Nigerskiej oraz łodzią z HMS "ST GEORGE", mając na pokładzie marines i wojska protektoratu; zakotwiczyliśmy przy zatoce Nimbi Creek i tego samego popołudnia zajęliśmy wyspę Sacrifice Island; podejście było zablokowane przez palisady, których budowa trwała również na wyspie; wypłynęło 25 łodzi wojennych, które otworzyły nieskuteczny ogień; trzy zostały zatopione, a pozostałe wycofały się. 21 lutego oznakowano skomplikowane kanały i przeprowadzono rozpoznanie zatoki. O świcie 22 lutego przypuściliśmy atak i po zaciętej obronie pozycji, która była naturalnie trudna do zdobycia, brawurowo przeprowadzono desant, a Nimbi całkowicie spalono. Wieczorem wycofano siły po zniszczeniu domu króla Koko i domów innych wodzów”. Bedford wysłał kolejny raport z Brass 25 lutego: „Fishtown zniszczone dzisiaj. Wodzowie z Brass i ludność zamieszana w atak na Akassę zostali ukarani. Brak dalszych ofiar. Stan rannych poprawia się. Nie planuje się dalszych operacji. Konsul generalny wyraża zgodę. Jutro wieczorem odpływam do Loandy. Na miejscu pozostają tymczasowo dwa okręty" |
| 08.1896 | W drugiej połowie lat 90. XIX w. okręt przeniesiono w rejon Wschodniej Afryki i stacji Cape of Good Hope. HMS "THRUSH" (wraz z kanonierką HMS "SPARROW", krążownikami "PHILOMEL", "ST GEORGE" i "RACOON") wzięła udział w najkrótszej wojnie w historii (trwającej zaledwie 38–40 minut). Konflikt wybuchł po śmierci sułtana Hamada bin Thuwaini 25 sierpnia 1896 roku. "THRUSH" ostrzeliwał pałac sułtana Khalida ibn Barghasha oraz zanzibarski jacht państwowy HHS "GLASGOW", doprowadzając do jego zatopienia i szybkiej kapitulacji sił sułtana. |
| 03.11.1898 - 05.11.1898 | Jednostka odwiedziła odległą wyspę Tristan da Cunha, skąd podjęła rozbitków z brytyjskiego barku "GLENHUNTLEY", a następnie bezpiecznie dostarczyła ich 15 listopada 1898 roku do Simonstown w Afryce Południowej. |
| 01.05.1899 | Doszło do tragedii - w wyniku utonięcia zmarli: podoficer 2. klasy P. Anthony oraz starsi marynarze H. H. Ridge i Charles A. Harris. Wszyscy trzej zostali pochowani na Chapwani Island (Grave Island) w Zanzibarze. |
| 18.07.1899 | Na tej samej wyspie pochowano kolejnego zmarłego członka załogi, afrykańskiego rekruta Johna Williamsa. |
| 03.06.1900 | HMS "THRUSH" wykonał szczególną misję w Simonstown. Na jego pokładzie przewieziono na otwarte morze ciało Mary Henrietty Kingsley - 38-letniej brytyjskiej pielęgniarki, która zmarła na tyfus w Kapsztadzie, opiekując się pojmanymi burskimi jeńcami. Zgodnie z jej wolą, około 3 mile od brzegu przeprowadzono pogrzeb morski. |
| 1899 - 1902 | HMS "THRUSH" służył aktywnie podczas II wojny burskiej (październik 1899 – czerwiec 1902), patrolował wybrzeża Afryki Południowej, chroniąc brytyjskie linie zaopatrzeniowe oraz wspierając pododdziały lądowe. W wczesnym 1902 roku okręt pomógł brytyjskim siłom w Nigerii ponownie otworzyć szlaki handlowe na Dolnym Nigrze, które zostały zamknięte przez piractwo lokalnych plemion. |
| 1902 - 1903 | Po wojnie burskiej "THRUSH" kontynuował służbę na Cape of Good Hope and West Africa Station. |
| 28.01.1903 - 30.01.1903 | Okręt po raz kolejny odwiedził archipelag Tristan da Cunha. |
| 1903 | Na początku 1903 roku kanonierka została zwolniona ze służby na tej stacji i zastąpiona przez nowy slup HMS "ODIN". |
| 05.1903 - 1905 | Kanonierka została przekształcona w okręt szkoleniowy Royal Naval Reserve (RNR). |
| 22.09.1905 - 08.10.1905 | Po przebywaniu w Sheerness okręt został ponownie wcielony do służby na Stacji Macierzystej (Home Station). |
| 04.1906 | W kwietniu 1906 roku "THRUSH" została przeniesiona do służby w HM Coastguard (straż przybrzeżna) i przemianowana na "THRUSH" (bez prefiksu HMS). Stacjonował m.in. w Queenstown (obecnie Cobh) w Irlandii, prowadząc akcje poszukiwawczo-ratownicze. |
| 30.10.1906 | Okręt Wypłynął z Grimsby. |
| 05.03.1907 | Płynąc na południe, minął stację sygnałową Lloyda na Flamborough Head. |
| 02.09.1909 | Okręt wyruszył w drogę do Queenstown (Irlandia). |
| 27.12.1909 | Okręt wyruszył pod koniec grudnia na akcję poszukiwawczo-ratowniczą trawleru parowego "MONARCH", który po awarii silnika dryfował bez żywności około 80 mil od wysp Blasket. |
| 30.12.1909 | W drodze powrotnej minął Brow Head w hrabstwie Cork i jeszcze tego samego dnia dotarł do Queenstown. |
| 15.04.1910 | Okręt był ponownie widziany przy Brow Head. |
| 31.05.1914 | Okręt zawija do Queenstown, przebywa tam do 30 czerwca tego samego roku. |
| 1915 | Okręt początkowo przebudowano na statek techniczny do obsługi i naprawy podmorskich kabli telegraficznych. |
| 26.12.1915 | Działając w Rosyth wspólnie z jednostką RFA "STEADFAST", podniósł z dna i uratował pogłębiarkę "VENEZIA". |
| 31.12.1915 | Głównym inżynierem okrętu mianowano inżyniera porucznika Williama W. Hewitta (RNR). |
| 06.1916 | W czerwcu 1916 roku kanonierka została przekształcona w okręt ratowniczy (salvage vessel) dla Royal Fleet Auxiliary (RFA), zachowując nazwę "THRUSH". |
| 13.07.1916 | Na północ od Szetlandów udzielił pomocy ratowniczej parowcowi SS "STRATHCLYDE", który uderzył w skałę. Prowizoryczne naprawy wykonane przez załogę "THRUSH" pozwoliły statkowi dopłynąć o własnych siłach do Dundee. |
| 06.08.1916 | W Macduff udzielono pomocy statkowi wielorybniczemu "ICEWHALE", przeholowując go do Invergordon. Pomiędzy akcjami RFA "THRUSH" udała się w rejon Skerries na ratunek krążownikowi HMS "BLONDE", którego akcję ratowniczą pomyślnie zakończono 10 sierpnia 1916 roku. |
| 21.08.1916 | Wraz z RFA "MOLLUSC" przeprowadziła w rejonie Bridlington skomplikowaną operację wydobycia uzbrojenia z krążownika HMS "FALMOUTH" (zatopionego na Morzu Północnym przez niemiecki okręt podwodny "U-63"). Podniesiono wówczas m.in. 7 dział 6-calowych, działo przeciwlotnicze oraz reflektory. |
| 01.1917 | W styczniu 1917 roku Thrush odegrała kluczową rolę w dramatycznej akcji ratowniczej 46 marynarzy i pracowników stoczni z zatopionego okrętu podwodnego HMS "K13". Nowo zbudowany okręt podwodny o napędzie parowym zatonął podczas prób morskich na Gareloch (Firth of Clyde) na skutek niekontrolowanego zanurzenia. "THRUSH", wraz z okrętami "GOSSAMER" i "RANGER", używając lin podniosła częściowo zatopiony okręt na tyle, na ile było to możliwe. Dzięki sprawnym działaniom uratowano 49 członków załogi, w tym dowódcę okrętu podwodnego. Za tę postawę cała załoga "THRUSH" otrzymała oficjalne depesze gratulacyjne od Króla Jerzego V (który przed laty był pierwszym dowódcą tej kanonierki). |
| 11.04.1917 | "THRUSH" zatonął (rozbił się) podczas śnieżnej burzy u wybrzeży Glenarm w Irlandii Północnej (hrabstwo Antrim). W katastrofie zginęło ośmiu członków załogi, pozostali zostali uratowani. Wśród utoniętych znaleźli się m.in.: Assistant Steward William J W Bridgewater MMR, Assistant Motor Engineer Lionel F Burnell MMR and Assistant Motor Engineer Frederick W Faircloth MMR. Zostali oni pochowani na nowym cmentarzu w Glenarm (Glenarm New Cemetery) w hrabstwie Antrim. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 06.05.1890 - 24.08.1891 | Lieutenant & Commander George V |
| 25.08.1891 - 09.04.1893 (?) | Lieutenant & Commander Arthur J. Loane |
| 14.03.1893 - ? | Lieutenant & Commander Henry L. Tottenham |
| 28.08.1895 - 25.03.1897 | Lieutenant & Commander Archibald P. Stoddart |
| 11.01.1897 - 30.09.1899 (?) | Lieutenant & Commander James W. Pochin |
| 01.12.1899 - 07.1902 (?) | Lieutenant & Commander Warren H. D'Oyly (inwalidztwo) |
| 05.07.1902 - 29.05.1903 | Lieutenant & Commander Hector L. Watts-Jones |
| 01.06.1912 - 01.1915 | Coastguard Chief Officer Frederick Baker |
| 01.02.1915 - 05.1916 | Coastguard Chief Officer J. W. Steer |
| 01.06.1916 - 1917 | Lieutenant Charles E Browne (RNR) |
| 1917 | Lieutenant Commander Ivo James Kay (RNR) |
Widgeon
| 1888 | Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Dockyard. |
| 09.08.1889 | Wodowanie okrętu. |
| 05.1890 | Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Koszt kadłuba wyniósł łącznie 38 000 funtów, (kadłub i maszyny). Zespół napędowy został wyprodukowany w J. & G. Rennie. |
| 13.05.1890 | Okręt został wcielony do służby czynnej w Devonport. Kanonierka została skierowana na Cape of Good Hope and West Africa Station (Stację Przylądka Dobrej Nadziei i Afryki Zachodniej). Przez całą swoją karierę operowała na wodach południowej i zachodniej Afryki. |
| 02.1894 | 22 lutego 1894 roku HMS "WIDGEON", wraz z kanonierką HMS "MAGPIE" i fregatą HMS "RALEIGH", wzięła udział w ekspedycji do interioru Gambii przeciwko lokalnemu wodzowi Fodi Silah mającej na celu stłumienie handlu niewolnikami. Następnego dnia, 23 lutego 1894 roku, jedna z dwóch głównych kolumn sił ekspedycyjnych, składająca się z 250 marynarzy, została zasadzona w pobliżu Madini Creek. Okręt osłaniał lądowanie sił Royal Marines oraz Marynarki Wojennej pod komendą kapitana Gambiera. W wyniku walk zginęło 18 ludzi, w tym dwóch oficerów z HMS "RALEIGH", a 46 zostało rannych. Mimo ciężkich strat, operacja odegrała swoją rolę w zakończeniu niewolnictwa w tym regionie. |
| 08.1894 - 09.1894 | Kanonierka HMS "WIDGEON" weszła w skład sił morskich wysłanych przeciwko lokalnemu władcy (szefowi Nana Olomu z Ebrohimi), który sprzeciwił się brytyjskiemu monopolowi handlowemu. Załoga kanonierki wystawiła pododdziały Brygady Morskiej (Naval Brigade), które brały udział w walkach lądowych wzdłuż cieków wodnych rzeki Benin. |
| 20.02.1895 | W lutym konieczne było podjęcie ekspedycji karnej przeciwko królowi Koko z Nimbi w rejonie rzeki Brass; Brygada Morska z okrętów "ST GEORGE", "THRUSH" i "WIDGEON" pod dowództwem admirała sir Fredericka Bedforda wylądowała na lądzie i zniszczyła główną miejscowość Brass nad rzeką Niger. Starszym oficerem Royal Marines był major R. Denny (RMLI). Kontradmirał sir Frederick Bedford, który dowodził brytyjskimi siłami przeciwko Koko, wysłał 23 lutego z Brass następujący telegram do Admiralicji: „Opuściłem Brass 20 lutego wraz z HMS "WIDGEON", HMS "THRUSH", dwoma parowcami Kompanii Nigerskiej oraz łodzią z HMS "ST GEORGE", mając na pokładzie marines i wojska protektoratu; zakotwiczyliśmy przy zatoce Nimbi Creek i tego samego popołudnia zajęliśmy wyspę Sacrifice Island; podejście było zablokowane przez palisady, których budowa trwała również na wyspie; wypłynęło 25 łodzi wojennych, które otworzyły nieskuteczny ogień; trzy zostały zatopione, a pozostałe wycofały się. 21 lutego oznakowano skomplikowane kanały i przeprowadzono rozpoznanie zatoki. O świcie 22 lutego przypuściliśmy atak i po zaciętej obronie pozycji, która była naturalnie trudna do zdobycia, brawurowo przeprowadzono desant, a Nimbi całkowicie spalono. Wieczorem wycofano siły po zniszczeniu domu króla Koko i domów innych wodzów”. Bedford wysłał kolejny raport z Brass 25 lutego: „Fishtown zniszczone dzisiaj. Wodzowie z Brass i ludność zamieszana w atak na Akassę zostali ukarani. Brak dalszych ofiar. Stan rannych poprawia się. Nie planuje się dalszych operacji. Konsul generalny wyraża zgodę. Jutro wieczorem odpływam do Loandy. Na miejscu pozostają tymczasowo dwa okręty" |
| 1897 | Okręt kontynuował patrole antyniewolnicze i policyjne na wybrzeżu Afryki Zachodniej, biorąc również udział w operacjach wspierających podczas ekspedycji do Beninu w 1897 roku. |
| 1899 - 1902 | Kanonierka aktywnie uczestniczyła w II wojnie burskiej, służąc w okresie od października 1899 do czerwca 1901 roku. Za udział w wojnie burskiej około 72 członków załogi otrzymało Queen's South Africa Medal z klamrą "Natal". Około 1900 roku kanonierka stacjonowała w Zatoce Kosi (Kosi Bay) w Amatongalandzie. Był to obszar, gdzie Zululand (południowa Afryka) graniczył z Portugalską Afryką Wschodnią (obecny Mozambik). |
| 1904 | Na przełomie XIX i XX wieku minęła era klasycznych, żaglowo-parowych kanonierek kompozytowych. W ramach wielkiej reformy floty przeprowadzonej w 1904 roku przez Pierwszego Lorda Morskiego, admirała "Jackiego" Fishera, dziesiątki przestarzałych małych okrętów patrolowych zostało wycofanych ze służby. HMS "WIDGEON" również została wycofana z linii. |
| 15.05.1906 | Okręt został sprzedany firmie Castle w Charlton z przeznaczeniem na złomowanie. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 13.05.1890 - 11.01.1892 | Lieutenant & Commander George L. B. Bennett (inwalidztwo) |
| 14.01.1892 - 01.01.1894 (?) | Lieutenant & Commander William J. Scullard |
| 09.01.1894 - 06.04.1895 | Lieutenan |