| Pierwsze w Royal Navy niewielkie okręty zaprojektowane z wykorzystaniem konstrukcji kompozytowej, czyli z wewnętrzną ramą z żelaza i pokryciem drewnianym. Te kanonierki zostały zaprojektowane przez Edwarda Reed'a, który zaplanował wykorzystać podczas ich budowy silniki parowe wykorzystywane wcześniej w starszych kanonierkach, budowanych w dużej liczbie w czasie wojny krymskiej. |
| Nazwa okrętu |
Stocznia |
Położenie stępki |
Wodowanie |
Ukończenie budowy |
Los okrętu |
| BEACON |
Chatham DYd |
?.?.1867 |
17.08.1867 |
?.09.1869 |
Sprzedany w 1888 r. |
| AVON |
Portsmouth DYd |
?.?.1867 |
02.10.1867 |
?.11.1869 |
Sprzedany w 1890 r. |
| GNAT |
Pembroke DYd |
?.?.1867 |
26.11.1867 |
?.?.1868 |
Rozbity w 1868 r. |
| CRACKER |
Portsmouth DYd |
?.?.1867 |
27.11.1867 |
?.?.1868 |
Utylizowany w 1889 r. |
| DWARF |
Woolwich DYd |
?.?.1867 |
28.11.1867 |
?.?.1868 |
Utylizowany w 1886 r. |
| FLIRT |
Devonport DYd |
?.04.1867 |
20.12.1867 |
?.12.1869 |
Sprzedany w 1888 r. |
| FLY |
Devonport DYd |
?.04.1867 |
20.12.1867 |
?.08.1869 |
Sprzedany w 1887 r. |
| ELK |
Portsmouth DYd |
?.?.1867 |
10.01.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1905 r. |
| BOXER |
Deptford DYd |
?.?.1867 |
25.01.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1887 r. |
| THISTLE |
Deptford DYd |
?.?.1867 |
25.01.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1888 r. |
| HORNET |
Pearse DYd |
?.?.1867 |
10.03.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1889 r. |
| ROCKET |
London Eng. DYd |
?.?.1867 |
08.04.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1888 r. |
| LYNX |
Harland DYd |
?.?.1867 |
25.04.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1888 r. |
| TEAZER |
Laird DYd |
?.?.1867 |
28.04.1868 |
?.?.1869 |
Utylizowany w 1887 r. |
| MIDGE |
Randolph DYd |
?.?.1867 |
21.05.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1907 r. |
| PERT |
Reid DYd |
?.?.1867 |
22.06.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1888 r. |
| HART |
Thomson DYd |
?.?.1867 |
20.08.1868 |
?.?.1869 |
Sprzedany w 1888 r. |
| GROWLER |
Lawrie DYd |
?.?.1868 |
01.12.1868 |
?.06.1869 |
Sprzedany w 1887 r. |
Dane taktyczno-techniczne
|
Wymiary:
| Wyporność |
584 ts (po przebudowie 603 ts) |
| Tonaż |
464 bm |
| Długość pokładu działowego |
47,24 m (155 ft 0 in) |
| Długość stępki dla obliczeń tonażu |
42,37 m (139 ft 0 in) |
| Szerokość |
7,62 m (25 ft 0 in) |
| Głębokość |
3,35 m (11 ft 0 in) |
| Zanurzenie - dziób |
2,36 m (7 ft 9 in) |
| Zanurzenie - rufa |
2,90 m (9 ft 6 in) |
Napęd:
| Maszyny |
Po dwie maszyny parowe dwóch rodzajów: maszyny firmy Penn: 2-cylindrowe maszyny parowe z tłokiem rurowym pojedynczego rozprężania; maszyny firmy Maudslay: 2-cylindrowe maszyny parowe z powrotnymi korbowodami pojedynczego rozprężania); 3 kotły cylindryczne; 2 śruby |
| Ożaglowanie |
typu bark o nieznanej powierzchni; 3 maszty |
| Moc nominalna |
120 nhp |
| Moc indykowana |
od 472 ihp do 641 ihp |
| Prędkość (maszyna parowa) |
od 9 do 10,5 węzła |
| Prędkość (żagle) |
12 węzłów |
| Paliwo |
90 ton węgla |
| Zasięg |
brak danych |
Uzbrojenie:
| Projektowane |
2 działa 64-funtowe (64 pdr) 56 cwt MLR; 2 działa 20-funtowe (20 pdr) Armstrong RBL |
| Początkowe |
1 działo 178 mm (7 in) 6½ ton L/16 MLR; 1 działo 64-funtowe (64 pdr) 56 cwt MLR; 2 działa 20-funtowe (20 pdr) Armstrong RBL; 2 karabiny maszynowe |
| Modernizacja ("FLIRT", "HORNET", "ROCKET", "LYNX") |
1 działo 178 mm (7 in) 6½ ton L/16 MLR; 1 działo 64-funtowe (64 pdr) 56 cwt MLR; 2 działa 178 mm (7 in) 4½ ton MLR; 2 karabiny maszynowe (kartaczownice) |
| Modernizacja ("AVON", "ELK") |
1 działo 178 mm (7 in) 4½ ton MLR; 1 działo 64-funtowe (64 pdr) 56 cwt MLR; 2 działa 178 mm (7 in) 4½ ton MLR; 2 karabiny maszynowe (kartaczownice) |
Ludzie:
| Załoga |
80 oficerów i marynarzy |
Te kanonierki zostały zaprojektowane przez Sir Edwarda Reeda, dyrektora ds. budownictwa morskiego, w założeniu miały one zastąpić liczne kanonierki budowane szybko i w dużej liczbie w czasie wojny krymskiej. Kanonierki krymskie były zbudowane z zielonego, niesezonowanego drewna, ich kadłuby zaczęły gnić już po dekadzie lub dłużej. Jednakże ich silniki nadal były ogólnie sprawne i gdy starsze okręty ulegały utylizacji, ich silniki zdemontowano i przenoszono na budowane właśnie kanonierki typu "BEACON". Doświadczenie bojowe (głównie przeciwko chińskim fortyfikacjom) pokazało, że pojedyncze 32-funtowe gładkolufowe armaty stanowiące podstawę uzbrojenia wielu wcześniejszych kanonierek nie było wystarczająco silne, więc Reed'owi polecono zaprojektować dwuśrubową konstrukcję o niewielkim zanurzeniu, nadającą się do operacji w dorzeczach, która wykorzystywałaby silniki ze starszych okrętów, cięższe uzbrojenie i wystarczającą wolną burtę, aby umożliwić służbę na morzu. Te raczej sprzeczne wymagania zmusiły Reeda do odrzucenia tradycyjnej drewnianej ramy podczas konstruowania tych okrętów, a typ "BEACON" stał się pierwszym typem okrętów Royal Navy, które zostały zaprojektowane z wykorzystaniem żelaznej wewnętrznej ramy i drewnianego poszycia (tzw. konstrukcji kompozytowej). Zamówione okręty zbudowano w ramach 1867-68 Programme.
Kadłub
Kadłub tych okrętów był wykonany częściowo z drewna (poszycie) jaki i z żelaza (wewnętrzna struktura). Wyporność początkowo wynosiła 584 ts, natomiast tonaż liczył 464 bm. Okręty te były wyraźnie mniejsze od poprzedzających je drewnianych kanonierek typu "PLOVER". Długość pokładu działowego wynosiła 47,24 m (155 ft 0 in), długość stępki do obliczeń tonażu 42,37 m (139 ft 0 in), natomiast szerokość liczyła 7,62 m (25 ft 0 in). Zanurzenie wynosiło od 2,36 m (7 ft 9 in) do 2,90 m (9 ft 6 in). Kadłub był wyposażony w przedziały wodoszczelne. Aby zminimalizować zanurzenie, okręty te otrzymały bardzo pełny kształt kadłuba z niemal kwadratowymi w kształcie wręgami i płaskim dnem. Admirał G. A. Ballard ("British Gunvessels of 1875: The Smaller Twin-Screw Type") skomentował, że zostały zbudowane "na wzór bardzo wydłużonej skrzyni do pakowania”. Dzięki takiej konstrukcji okręty te okazały się stabilnymi platformami dział i pozwalały na zamontowanie cięższych wersji armat (lub większej ich liczby, jak w tym przypadku) niż w innych kanonierkach. W przypadku wejścia na mieliznę, ten kształt pozwoliłby im teoretycznie z łatwością się z niej ześlizgnąć. Taki kształt kadłuba nie pozwalał również na zbyt głębokie przechyły, co również wpływało na celność ognia. Jednak taki a nie inny kształt kadłuba miał również wady, które uwidaczniały się głównie przy słabym wietrze (myszkowanie i trudność w sterowaniu), problemy następowały również przy zbyt silnym bocznym wietrze. Ożaglowanie było typu bark o nieznanej powierzchni na trzech masztach. Okręt nie miał podnoszonych śrub, więc wpływało to na osiągi pod żaglami. Kształt kadłuba niestety generował również problemy podczas rejsów z tym napędem. Podczas przedniego wiatru Ballard opisał je jako "całkiem nie do opanowania pod żaglami”, natomiast Antony Preston w opracowaniu "Send a Gunboat: The Victorian Navy and Supremacy at Sea, 1854–1904" twierdził, że "pływały jak taca z herbatą”. Kominy na tych okrętach mogły być opuszczane poziomo na pokład co ograniczało opór wiatru. Na kanonierkach "AVON", "DWARF" i "ELK" po 1880 roku zmieniono ożaglowanie na typ barkentyna. Na niektórych okrętach w trakcie użytkowania dodano niewielkie nadbudówki w części rufowej. Załoga liczyła 80 oficerów i marynarzy.
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Planowano uzbroić okręty silniej niż wcześniejsze kanonierki typu "PLOVER". Projektowane uzbrojenie miało składać się z 2 dział 64-funtowych (64 pdr) 56 cwt MLR i 2 dział 20-funtowe (20 pdr) Armstrong RBL. Ostatecznie okręty uzbrojono w 1 działo 178 mm (7 in) 6½ ton MLR, 1 działo 64-funtowe (64 pdr) 56 cwt MLR i 2 działa 20-funtowe (20 pdr) Armstrong RBL oraz 2 karabiny maszynowe (kartaczownice). Działa 7-calowe i 64-funtpwe były umieszczone na śródokręciu, na obrotowych podstawach. Działa 20-funtowe znajdowały się na dziobie i na rufie, w charakterze dział pościgowych. W późniejszym okresie na niektórych okrętach przeprowadzono modernizację uzbrojenia. Na "FLIRT", "HORNET", "ROCKET" i "LYNX" zmieniono istniejące uzbrojenie na 1 działo 178 mm (7 in) 6½ ton MLR, 1 działo 64-funtowe (64 pdr) 56 cwt MLR i 2 działa 178 mm (7 in) 4½ ton MLR oraz 2 kartaczownice. Na "AVON" i "ELK" zmieniono działa 7-calowe na ich lżejsze wersje.
Napęd
Na okrętach tego typu zastosowano dwa różne typy silników. Dwanaście okrętów otrzymało po dwie, odzyskane ze starszych okrętów 2-cylindrowe maszyny parowe z powrotnymi korbowodami pojedynczego rozprężania zbudowane przez Maudslay, Sons and Field, a pozostałe sześć otrzymało maszyny parowe wyprodukowane przez firmę John Penn i Sons. Każdy silnik napędzał pojedynczą śrubę o średnicy 1,83 m (6 ft). Maszyny wyprodukowane przez firmę Penn były to 2-cylindrowe maszyny parowe z tłokiem rurowym pojedynczego rozprężania, miały cylindry o średnicy 45 cm (17 7/8 in) i skok 30 cm (12 in). Maszyny firmy Maudslay miały cylindry o średnicy 39 cm (15½) i skok 46 cm (18 in). Trzy cylindryczne kotły dostarczały parę do silników, chociaż ciśnienie robocze zmieniało się - okręty z silnikami firmy Penn były zasilane kotłami wypracowującymi parę o ciśnieniu 80 psi, podczas gdy silniki Maudslay'a miały kotły wypracowujące parę o ciśnieniu 60 psi. Wszystkie silniki pochodziły ze starszych kanonierek, które zostały rozebrane ze względu na gnicie drewna kadłuba. Zapas paliwa wynosił 90 ton węgla. Dane dotyczące mocy indykowanej i prędkości osiąganych przez poszczególne jednostki można znaleźć w części dotyczącej przebiegu służby poszczególnych okrętów.
Beacon
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Chatham Dockyard. |
| 17.08.1867 |
Wodowanie okrętu. |
| 09.1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 506 ihp osiągnął 9,613 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. W późniejszym okresie został skierowany do East Indies Station. |
| 1873 |
Okręt wspierał brytyjskie operacje przybrzeżne podczas Trzeciej Wojny Anglo-Ashanti. |
| 1882 |
Okręt wziął udział w bombardowaniu Aleksandrii. |
| 12.1888 |
Okręt został sprzedany w celu utylizacji. |
Avon
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Portsmouth Dockyard. |
| 02.10.1867 |
Wodowanie okrętu. |
| 11.1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy Maudslay, Sons & Field i na próbach przy mocy 528 ihp osiągnął 10,345 węzła. Okręt został skierowany do służby w West Africa Station. W późniejszym okresie okręt został skierowany do służby na obszarze południowo - wschodnich wybrzeży Ameryki Południowej. |
| 26.04.1890 |
Okręt został sprzedany do Charlton w celu utylizacji. Według niektórych danych okręt miał maszyny parowe w na tyle dobrej kondycji, że pełnił jeszcze jakiś czas po sprzedaży funkcję tendera w Hull (dla okrętów straży przybrzeżnej). |
Gnat
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Pembroke Dockyard. |
| 26.11.1867 |
Wodowanie okrętu. |
| 1868 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 528 ihp osiągnął 9,754 węzła. Okręt został skierowany do służby w China Station. |
| 15.11.1868 |
Okręt rozbił się u brzegów Balabac Island na Morzu Chińskim, na południe od Filipin. |
Cracker
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Portsmouth Dockyard. |
| 27.11.1867 |
Wodowanie okrętu. |
| 1868 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy Maudslay, Sons & Field i na próbach przy mocy 528 ihp osiągnął 10,039 węzła. |
| 29.07.1868 |
Wcielenie okrętu do służby z przeznaczeniem do służby na obszarze południowo - wschodnich wybrzeży Ameryki Południowej. |
| 1889 |
Okręt został utylizowany w Portsmouth. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 29.07.1868 - ? |
Commander Hawksworth Fawkes |
Dwarf
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Woolwich Dockyard. |
| 28.11.1867 |
Wodowanie okrętu. |
| 1868 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy Maudslay, Sons & Field i na próbach przy mocy 495 ihp osiągnął 9,797 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. Okręt odwiedził m.in. port w Asunción nad rzeką Paragwaj, około 970 km w górę rzeki. |
| 04.1886 |
Okręt został utylizowany w Devonport. Według niektórych danych okręt miał maszyny parowe w na tyle dobrej kondycji, że pełnił jeszcze jakiś czas po sprzedaży funkcję tendera w Southampton (dla okrętów straży przybrzeżnej). |
Flirt
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 04.1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Devonport Dockyard. |
| 20.12.1867 |
Wodowanie okrętu. |
| 12.1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy Maudslay, Sons & Field i na próbach przy mocy 532 ihp osiągnął 9,678 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. W późniejszym okresie okręt brał udział w ochronie rybołówstwa w Grand Banks of Newfoundland. |
| 11.1888 |
Okręt został sprzedany dla George Cohen z przeznaczeniem do utylizacji. |
Fly
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 04.1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Devonport Dockyard. |
| 20.12.1867 |
Wodowanie okrętu. |
| 08.1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy Maudslay, Sons & Field i na próbach przy mocy 489 ihp osiągnął 9,558 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. W późniejszym okresie okręt brał udział w ochronie rybołówstwa w Grand Banks of Newfoundland. |
| 11.1887 |
Okręt został sprzedany dla Castle z przeznaczeniem do utylizacji. |
Elk
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Portsmouth Dockyard. |
| 10.01.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 472 ihp osiągnął 9,684 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do służby w China Station. |
| 11.1874 |
Okręt przebywał w Hongkongu, opuścił go 2 stycznia 1875 r. i udał się na Morze Śródziemne. |
| 05.1875 |
Okręt dotarł na Maltę (niektóre źródła podają kwiecień). |
| 1887 |
Okręt został przeniesiony do Straży Przybrzeżnej jako tender w Liverpool. |
| 1890 |
Okręt został przeklasyfikowany na holownik. |
| 1905 |
Okręt został sprzedany i przebudowany na pogłębiarkę. Niektóre źródła wspominają o przebudowanie go na hulk węglowy. |
Boxer
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Deptford Dockyard. |
| 25.01.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 587 ihp osiągnął 9,885 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. W późniejszym okresie okręt brał udział w ochronie rybołówstwa w Grand Banks of Newfoundland. Został również w późniejszym okresie wysłany do Kolumbii Brytyjskiej. |
| 06.1887 |
Okręt został sprzedany z przeznaczeniem do utylizacji. |
Thistle
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Deptford Dockyard. |
| 25.01.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 587 ihp osiągnął 9,885 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do East Indies Station. Odwiedził również Chiny. |
| 11.1888 |
Okręt został sprzedany dla Read, Portsmouth z przeznaczeniem do utylizacji. |
Hornet
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Pearse, Lockwood & Co., Stockton-on-Tees. |
| 10.03.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 506 ihp osiągnął 9,897 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do China Station. |
| 1889 |
Okręt został sprzedany, najprawdopodobniej z przeznaczeniem do utylizacji. |
Rocket
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni London Eng. Co., Poplar. |
| 08.04.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 632 ihp osiągnął 10,421 węzła. |
| 13.10.1869 |
Wcielenie okrętu do służby z przeznaczeniem do służby West Africa Station. W późniejszym czasie pełnił również służbę na obszarze południowo - wschodnich wybrzeży Ameryki Południowej. Został również w wysłany do Kolumbii Brytyjskiej. |
| 12.1888 |
Okręt został sprzedany, najprawdopodobniej z przeznaczeniem do utylizacji. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 13.10.1869 - 19.08.1873 |
Commander Arthur Richard Wright |
Lynx
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Harland & Wolff, Belfast, z numerem stoczniowym 53. |
| 25.04.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy Maudslay, Sons & Field i na próbach przy mocy 526 ihp osiągnął 9,799 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. W późniejszym okresie okręt został skierowany do East Indies Station. |
| 12.1888 |
Okręt został sprzedany, najprawdopodobniej z przeznaczeniem do utylizacji. |
Teazer
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Laird Brothers, Birkenhead, pod numerem stoczniowym 363. |
| 28.04.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 489 ihp osiągnął 10,333 węzła. Okręt po wcieleniu do służby został wysłany do służby w East Indies Station. |
| 08.09.1872 |
Wcielenie okrętu do służby z przeznaczeniem do służby w China Station. |
| 12.1887 |
Okręt został utylizowany w Chatham. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 08.09.1872 - 1874 |
Commander James Terence FitzMaurice (China Station) |
Midge
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Randolph & Elder. Govan, pod numerem stoczniowym 76. |
| 21.05.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 472 ihp osiągnął 9,069 węzła. |
| 11.02.1869 |
Wcielenie okrętu do służby z przeznaczeniem do służby w China Station. |
| 15.03.1907 |
Okręt został sprzedany w Hongkongu, najprawdopodobniej z przeznaczeniem do utylizacji. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 11.02.1869 - ? |
Commander Charles Compton Rising (China Station) |
Pert
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni Reid & Company, Port Glasgow. |
| 22.06.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 502 ihp osiągnął 9,179 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. W późniejszym okresie okręt brał udział w ochronie rybołówstwa w Grand Banks of Newfoundland. |
| 12.1888 |
Okręt został sprzedany, najprawdopodobniej z przeznaczeniem do utylizacji. |
Hart
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1867 |
Położenie stępki okrętu w stoczni J. & G. Thomson, Glasgow, pod numerem stoczniowym 98. |
| 20.08.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 474 ihp osiągnął 9,286 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. W późniejszym okresie okręt został skierowany na Morze Śródziemne. |
| 1882 |
Okręt wziął udział w bombardowaniu Aleksandrii. |
| 12.1888 |
Okręt został sprzedany, najprawdopodobniej z przeznaczeniem do utylizacji. |
Growler
| 1867 |
Złożenie zamówienia do stoczni. |
| 1868 |
Położenie stępki okrętu w stoczni James Lawrie, Whiteinch, Glasgow. |
| 01.12.1868 |
Wodowanie okrętu. |
| 06.1869 |
Ukończenie budowy i wyposażanie okrętu. Okręt został wyposażony w maszynę parową firmy John Penn & Son i na próbach przy mocy 496 ihp osiągnął 10,347 węzła. Po wcieleniu do służby okręt został skierowany do West Africa Station. W późniejszym okresie okręt został skierowany na Morze Śródziemne. |
| 1882 |
Okręt wziął udział w bombardowaniu Aleksandrii. |
| 11.1887 |
Okręt został sprzedany, najprawdopodobniej z przeznaczeniem do utylizacji. |
Znani dowódcy (przydziały)
| 20.06.1870 - 20.06.1873 |
Commander Edmund Hope Verney (West African Station) |

HMS Avon
Zdjęcie z 1888 r. pochodzące z zasobów Imperial War Museums.

HMS Avon
Obraz pędzla Williama Fredericka Mitchella.

HMS Avon
Model kompozytowej konstrukcji sekcji kadłuba (na śródokręciu). Z zasobów Science Museum Group.

HMS Beacon
Zdjęcie z 1882 lub 1883 r., przedstawiające okręt na Malcie. Z zasobów National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.

HMS Beacon
Rysunek z Illustrated London News z 1882 r. Przedstawia HMS "IRIS' oraz kanonierki "BEACON" i "DEVO' podczas blokady Damietty.

HMS Boxer
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.

HMS Boxer
Szkice z zachodniego wybrzeża Afryki, HMS "BOXER" otoczony przez trąby wodne. Ilustracja do The Graphic, 30 marca 1878 r.

HMS Boxer
Zdjęcie okrętu w San Juan. Data zdjęcia nieznana. Z zasobów City od Vancouver Archive.

HMS Boxer
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Royal BC Museum.

HMS Boxer
Załoga okrętu w Nootka Sound. Data zdjęcia nieznana, jednak najprawdopodobniej z 1874 r. Z zasobów Royal BC Museum.