Belleisle (1876)

Taranowiec pancerny HMS BelleisleOkręty typu "BELLEISLE" były pierwotnie przeznaczone dla marynarki Turcji, jednak zostały zakupione przez Royal Navy. Były zaprojektowane do służby na wschodnim Morzu Śródziemnym i były klasyfikowane jako pancerne taranowce, w rzeczywistości były odpowiednikami późniejszych okrętów obrony wybrzeża.
Kraj: Wielka Brytania
klasa: taranowiec pancerny (okręt pancerny z baterią centralną, okręt obrony wybrzeża, pancernik obrony wybrzeża)

Specyfikacja

Nazwa okrętu Stocznia Położenie stępki Wodowanie Ukończenie budowy Los okrętu
BELLEISLE
(ex. PEIK-I-SHEREF)
Samuda, Poplar ?.?.1874 12.02.1876 19.07.1878 Sprzedany na złom w 1904 r.
ORION
(ex. BÜRUC-I-ZAFFER)
Samuda, Poplar ?.?.1875 23.01.1879 03.07.1882 Sprzedany na złom w 1913 r.

Dane taktyczno-techniczne

Wymiary:

Wyporność 4870 ts
Długość między pionami 74,68 m (245 ft 0 in)
Szerokość 15,85 m (52 ft 0 in)
Zanurzenie 6,4 m (21 ft 0 in)

Napęd:

Maszyny Dwie 2-cylindrowe jednotłoczyskowe poziome maszyny parowe z normalnie prowadzonym korbowodem pojedynczego rozprężania firmy Maudslay, 4 kotły typu kufrowego, 2 śruby
Moc indykowana 4040 ihp
Prędkość (maszyna parowa) 12,99 węzła
Paliwo brak danych
Zasięg brak danych

Opancerzenie:

Burty 305 mm - 152 mm (12 in - 6 in) na podkładzie z drewna o grubości 406 mm - 254 mm (16 in - 10 in)
Bateria 267 mm - 203 mm (10,5 in - 8 in)
Przegrody 229 mm - 127 mm (9 in - 5 in)
Stanowisko dowodzenia 229 mm (9 in)
Pokład 76 mm - 25 mm (3 in - 1 in)

Uzbrojenie:

Początkowe 4 działa 305 mm (12 in) (25-ton) MLR; 4 działa 20-funtowe (20 pdr) RBL; 2 wyrzutnie torped 356 mm (14 in)
Modernizacja w latach 80-tych XIX wieku 4 działa 305 mm (12 in) (25-ton) MLR; 4 działa 20-funtowe (20 pdr) RBL; 6 dział 3-funtowych (3 pdr) QF; 2 wyrzutnie torped 356 mm (14 in)

Ludzie:

Załoga 250 oficerów i marynarzy

Projekt

Okręty typu "BELLEISLE" zostały pierwotnie były przeznaczone dla floty Turcji i zostały zaprojektowane przez Ahmeda Pashe. Jednak w obliczu możliwej konfrontacji z Rosją, Royal Navy zdecydowała się wykupić jednostki. Transakcja została wykonana 13.02.1878 roku. Oprócz tych dwóch okrętów Royal Navy zakupiło HMS "SUPERB" - również pierwotnie przeznaczony dla floty tureckiej, oraz HMS "NEPTUNE" - okręt budowany dla floty brazylijskiej. Łącznie Admiralicja wydała na te cztery okręty 2 miliony funtów. Okręty te były przede wszystkim potrzebne do zatrzymania statków tureckich w portach brytyjskich w celu wywiązania się z umów neutralności. Pierwotnie HMS "BELLEISLE" był klasyfikowany jako pancerny taranowiec, natomiast HMS "ORION" jako pancerna korweta. W późniejszym okresie oba okręty zostały przeklasyfikowane na pancerniki II klasy, a później na okręty obrony wybrzeża.

Po zakupie okręty te wymagały sporo pracy brytyjskich stoczniowców, aby chociaż w przybliżeniu dostosować je do standardów Royal Navy. Mała prędkość, słabe uzbrojenie oraz spory apetyt na węgiel połączony z niewielkim zapasem powodowały, iż okręty te miały niewielką użyteczność i w zasadzie nadawały się jedynie do akcji blokadowych w niewielkim oddaleniu od własnego portu. Początkowo opinia publiczna przyjęła okręty dosyć życzliwie z racji znacznie niższej ceny w porównaniu do innych brytyjskich pancerników. Jednak entuzjazm mocno osłabł kiedy wyszły na jaw wady okrętów tego typu.

Konstrukcja


Służba


Galeria

Źródła:
- Dawid Lyon, Rif Winfield (2004). The Sail & Steam Navy List. All the ships of the Royal Navy 1815 - 1889. Chatham Publishing.
- Chesneau, Roger; Kolesnik, Eugene M., eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press.
- Wikipedia, oraz inne strony internetowe.