Swiftsure (1870)

Konstrukcja kadłuba wzorowana była na typie "AUDACIOUS", jednak zwiększono zanurzenie aby poprawić właściwości morskie. Wyporność pełna HMS "SWIFTSURE" wynosiła 6910 ts natomiast HMS "TRIUMPH" 6640 ts. Długość między pionami wynosiła 85,34 m (280 ft 0 in), szerokość 16,76 m (55 ft 0 in), zanurzenie 7,62 m (25 ft 0 in). Część kadłuba poniżej linii wodnej wzorowano na typie "DEFENCE", głównie w celu poprawy właściwości morskich podczas używania żagli, przy zachowaniu stabilności i uzyskania dobrej platformy dla dział. Kadłub został obity drewnem i miedzią aby zapobiec szkodliwemu wpływowi wody morskiej. Zwiększyło to wyporność HMS "SWIFTSURE" o ok. 900 ts, natomiast HMS "TRIUMPH" o ok. 600 ts w porównaniu do projektu. Zdecydowano się na powrót do użycia miedzianego poszycia, które było drogie ale lepiej chroniło kadłub przed obrastaniem od pokrycia cynkowego czy typu Muntz. Takie rozwiązanie wydawało się najbardziej racjonalne z racji tego, iż okręty te miały pełnić służbę na dalekim Pacyfiku, gdzie nie było stoczni z dokami, które mogły przyjąć okręt i oczyścić kadłub (pierwsza stocznia w tamtym rejonie powstała w Esquimalt w 1886 r.). Początkowo planowano skonstruować te okręty jako pancerniki wieżowe, jednak z braku doświadczeń eksploatacyjnych z wykorzystania podobnych okrętów, zdecydowano się na tradycyjne rozwiązanie w postaci pancernika z dwupoziomową baterią umieszczoną centralnie.

Również z racji planowanej służby na dalekich wodach po raz pierwszy wzięto pod uwagę również dobro marynarzy. Wszyscy byli zakwaterowani na pokładzie głównym, co w przeciwieństwie od dotychczasowych kwater na pokładzie dolnym zapewniało znacznie lepsze warunki bytowania. Kwatery oficerskie były również odpowiednio bardziej wygodne i funkcjonalne. Wszystko to powodowało iż okręty te były niezwykle popularne wśród marynarzy.

Początkowo okręty typu "SWIFTSURE" były uzbrojone w 10 dział 229 mm (9 in) MLR, 4 działa 152 mm (6 in) MLR oraz 6 dział 20-funtowych (20 pdr) RBL (salutacyjnych). W latach 1879/81 została przeprowadzona modyfikacja uzbrojenia na HMS "SWIFTSURE", natomiast na HMS "TRIUMPH" zmieniono je w latach 1882/84. (patrz tabela).

Opancerzenie generalnie było identyczne jak w typie "AUDACIOUS". Pas pancerny o szerokości 2,44 m (8 ft) miał grubość 203 mm (8 in) na śródokręciu, natomiast na końcach zmniejszał się do 152 mm (6 in). Główna bateria miała 17,98 m (59 ft) i była ochraniana 152 mm (6 in) pancerzem burtowym oraz przegrodami - przednią o grubości 127 mm (5 in) oraz tylną o grubości 102 mm (4 in). Bateria górna nie miała przegród, natomiast ochraniający ją pancerz miał grubość 152 mm (6 in) na bokach i zaokrąglonych rogach o grubości 102 mm (4 in).

Napęd okrętom typu "SWIFTSURE" zapewniała 2-cylindrowa, pozioma maszyna parowa z powrotnymi korbowodami pojedynczego rozprężania firmy Maudslay napędzające pojedynczą śrubę. Średnice cylindrów wynosiły 2,49 m (98 in), natomiast skok tłoków 1,22 m (48 in). Ożaglowanie początkowo miało powierzchnię 3056 m² (32 900 sq ft), jednakże w trakcie modernizacji w latach 1879/81 powierzchnię ożaglowania zmniejszono do 2113 m² (22 750 sq ft). Okręty doskonale zachowywały się na morzu podczas żeglugi z wykorzystaniem żagli. Były ostatnimi dużymi okrętami wyposażonymi w podnoszoną śrubę.

ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)

ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)