HMS "ROYAL ALFRED" został rozpoczęty jako 91-działowy, dwupokładowy parowo-żaglowy okręt liniowy klasy "BULWARK". Konwersja na fregatę pancerną została zatwierdzona w czerwcu 1861 roku. Okręt został zaprojektowany przez Edwarda Reed'a. Tym razem jednak w odróżnieniu od swoich poprzedników, zdecydowano się ukończyć okręt jako centralnobateryjny.
Ożaglowanie pełnorejowe o powierzchni 2713 m² (29 200 sq ft), 3 maszty.
Moc nominalna
800 nhp
Moc indykowana
3434 ihp
Prędkość (maszyna parowa)
12,36 węzła
Prędkość (żagle)
12,5 węzła
Paliwo
550 t węgla
Zasięg
2200 mil morskich przy prędkości 5 węzłów
Opancerzenie:
Pas pancerny
152 - 114 mm (6 - 4,5 in) na podkładzie z 749 mm (29,5 in) drewna
Bateria
152 mm (6 in) na podkładzie z 749 mm (29,5 in) drewna
Przegrody
114 mm (4,5 in)
Uzbrojenie:
Początkowe
10 dział 229 mm (9 in) (12,5-ton) MLR; 8 dział 178 mm (7 in)/16 (6,5-ton) MLR; 6 dział 20-funtowych (20 pdr) SBML (salutacyjnych).
Ludzie:
Załoga
605 oficerów i marynarzy
Projekt
HMS "ROYAL ALFRED" został rozpoczęty jako tradycyjny parowo-żaglowy okręt liniowy klasy "BULWARK", jednak w czerwcu 1861 roku podjęto decyzję o przebudowaniu go na fregatę pancerną. Projekt nieco opóźniono aby nanieść poprawki wynikłe z analizy poprzednich konwertowanych okrętów pancernych: HMS "ROYAL OAK" oraz typu "PRINCE CONSORT". Ostatecznie zdecydowano się na modyfikację projektu konwersji, już po zwodowaniu kształtując przyszły okręt (głównie uzbrojenie i opancerzenie) na podobieństwo HMS "BELLEROPHON". Był ostatnim drewnianokadłubowym okrętem pancernym wybudowanym w stoczni Portsmouth.
Konstrukcja
Kadłub
Jako okręt liniowy typu "BULWARK" kadłub okrętu (na wysokości pokładu działowego) miał mieć długość 76,81 m (252 ft 0 in). W ramach konwersji przedłużono go wstawką o długości 6,40 m (21 ft). Konstrukcja kadłuba nie odbiegała od innych konwertowanych okrętów pancernych. Długość kadłuba między pionami wynosiła 83,21 m (273 ft 0 in), szerokość 17,88 m (58 ft 7 in), zanurzenie do wyporności lekkiej na dziobie 7,19 m (23 ft 7 in) i na rufie 8,28 m (27 ft 2 in). Prosty dziób oraz zaokrąglona rufa były podobne do tych zastosowanych w typie "PRINCE CONSORT". Jednakże w odróżnieniu od wspomnianych wcześniej poprzedników najcięższe uzbrojenie zostało umieszczone w opancerzonej baterii ciągnącej się na długości 35,1 m (115 ft).
Uzbrojenie
Okręt został wyposażony w kombinację 10 dział 229 mm (9 in) (12,5-ton) MLR; 8 dział 178 mm (7 in)/16 (6,5-ton) MLR oraz 6 dział 20-funtowych (20 pdr) SBML (salutacyjnych). Działa 9-calowe oraz 4 działa 7-calowe znajdowały się w centralnej baterii umieszczonej na pokładzie głównym, natomiast 4 działa 7-calowe umieszczono w parach na dziobie i na rufie na górnym, nieopancerzonym pokładzie.
Opancerzenie
Pancerz HMS "ROYAL ALFRED" składał się z dwóch części. Burtowy pas pancerny ciągnął się na całej długości okrętu i miał grubość 152 mm (6 in) na śródokręciu i 114 mm (4,5 in) na końcach. Sięgał od pokładu głównego, aż do poziomu 1,68 m (5 ft 6 in) poniżej linii wody. Centralna bateria miała długość 35,1 m (115 ft) i była chroniona pancerzem i grubości 152 mm (6 in). Sięgała od pokładu górnego do głównego i była zamknięta na końcach przegrodami o grubości 114 mm (4,5 in). Drewniany podkład na którym umocowany był pancerz (pierwotne burty okrętów przed konwersją) miało grubość 749 mm (29,5 in).
Napęd
Na HMS "ROYAL ALFRED" zamontowano 2-cylindrową, poziomą, podwójnotłoczyskową maszynę parową z powrotnymi korbowodami pojedynczego rozprężania firmy Maudslay o mocy 3434 ihp. Średnica cylindrów wynosiła 2,08 m (82 in) natomiast skok miał wartość 1,22 m (48 in). Ta maszyna pozwalała na osiąganie 12,36 węzła. Pod żaglami osiągał podobną prędkość i zachowywał się poprawnie zarówno podczas żeglugi pod parą jak i pod żaglami za wyjątkiem dosyć silnych przechyłów jakim podlegał okręt na wzburzonym morzu, podobnie jak pozostałe przekonwertowane okręty pancerne wywodzące się z typu "BULWARK".
Służba
08.04.1859
Okręt zatwierdzony do budowy w swej pierwotnej postaci.
01.12.1859
Położenie stępki w stoczni Portsmouth Dockyard.
05.06.1861
Zatwierdzono okręt do przebudowy na okręt pancerny.
22.06.1861
Rozpoczęcie konwersji.
15.10.1864
Wodowanie okrętu.
08.1866
Na okręcie została zmieniona konfiguracja ożaglowana z typu bark, na pełnorejowe.
14.01.1867
Wcielenie okrętu do służby i przydział dowódcy. Okręt została przeznaczony do North America and the West Indies Station.
23.03.1867
Ukończenie budowy okrętu oraz jego wyposażania. Koszt okrętu wyniósł 282 803 funty.
1867
Okręt udał się przez Atlantyk do baz rejonu Ameryki Północnej oraz Zachodnich Indii, gdzie pełnił rolę okrętu flagowego dla Vice-Admiral George Robert Mundy.
01.09.1869
Okręt nadal przebywał w rejonie North America and the West Indies Station, jednakże zmienił się na nim dowódca i jednocześnie oficer flagowy który bazował na okręcie. Został nim Vice-Admiral George Greville Wellesley.
09.1870
Kolejna zmiana oficera flagowego. Tym razem został nim Vice-Admiral Edward Gennys Fanshawe.
13.12.1870
Okręt był raportowany na Bermudach.
17.01.1873
Okręt przebazowano z Bermudów na Barbados.
26.02.1873
W towarzystwie HMS "SIRIUS", HMS "PLOVER" i HMS "FLY" okręt przybywa do Holland Bay, Port Royal na Jamajce.
10.03.1873
Okręt opuszcza port i kieruje się do Havannah.
26.03.1873
Okręt był raportowany na Bermudach.
03.01.1874
Okręt po przebyciu Atlantyku przybywa do Spithead, Portsmouth.
15.01.1874
Okręt został przeniesiony do rezerwy w Portsmouth. Inżynierowie stoczniowi stwierdzili znaczne skorodowanie kotłów co przekładało się na znacznie słabsze parametry pary. Remont okazał się nieopłacalny.
04.02.1874
Ponownie wcielony do służby. Przez resztę czasu pełnił służbę portową w Portland i był stopniowo dekompletowany.
30.03.1875
Ostatecznie zdjęcie okrętu ze służby w Portsmouth i przeniesienie do rezerwy.
12.1885
Sprzedany do Castle na złom za 5562 funty.
ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)
14.01.1867
Captain Frederick Anstruther Herbert, okręt flagowy Vice-Admiral George Rodney Mundy, Ameryka Północna i Zachodnie Indie
01.09.1869
Captain Richard Wells, okręt flagowy Vice-Admiral George Greville Wellesley, Ameryka Północna i Zachodnie Indie
09.1870 - 15.01.1874
Captain Henry Frederick Nicholson, okręt flagowy Vice-Adm. Edward Gennys Fanshawe
Galeria
Royal Alfred (1864)
HMS Royal Alfred
Obraz z zasobów Imperial War Museums.
HMS Royal Alfred
Ilustracja z "Illustrated London News" z dnia 8 lutego 1868 r., przedstawająca bal na pokładzie HMS "ROYAL ALFRED" podczas pobytu na Barbados.
HMS Royal Alfred
Obraz pędzla Williama Fredericka Mitchella.
HMS Royal Alfred
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Nova Scotia Archives.
HMS Royal Alfred
Okręt w Plymouth w 1867 r. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Royal Alfred
HMS "ROYAL ALFRED" w atlantyckim sztormie. Ilustracja do "The Graphic", 28 lutego 1874.
HMS Royal Alfred
Okręt w porcie Halifax, około 1870 r.
HMS Royal Alfred
Rysunek ze zbiorów National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.
HMS Royal Alfred
Model rufy HMS "ROYAL ALFRED" przedstawiający ster i koferdam nałożony na otwór na śrubę. Z zasobów Royal United Service Institution Collection w National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.
HMS Royal Alfred
Model rufy HMS "ROYAL ALFRED" przedstawiający ster i koferdam nałożony na otwór na śrubę. Z zasobów Royal United Service Institution Collection w National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.
HMS Royal Alfred
Obraz pędzla George Mounsey'a Wheatley Atkinsona, przedstawiający okręt w Cork Harbour.
HMS Royal Alfred
Litografia autorstwa T. G. Dutton.
Źródła: - Dawid Lyon, Rif Winfield (2004). The Sail & Steam Navy List. All the ships of the Royal Navy 1815 - 1889. Chatham Publishing. - Chesneau, Roger; Kolesnik, Eugene M., eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press. - Wikipedia, oraz inne strony internetowe.