Royal Oak (1862)

Konwersja kadłuba tradycyjnego, żaglowego okrętu liniowego nie polegała jedynie na pokryciu burt pancerzem. Zdecydowano się zmodyfikować uzbrojenie, by zrekompensować dodatkowy ciężar. Konwersja obejmowała m.in. usunięcie górnego pokładu działowego i wydłużenie okrętu o 6,4 m (21 ft) w celu posadowienia nowej konfiguracji uzbrojenia. Długość okrętu między pionami po konwersji wyniosła 83,21 m (273 ft), szerokość 17,75 m (58 ft 3 in), zanurzenie przy wyporności lekkiej na dziobie 7,28 m (23 ft 11 in), natomiast na rufie 7,67 m (25 ft 2 in). Pierwotny kształt rufy i dziobu również został zmieniony - dziób wykonany w postaci prostej, natomiast rufę zaokrąglono.

Projektowane uzbrojenie HMS "ROYAL OAK" obejmowało 36 dział 68-funtowych SBML 95 cwt. Jednak w trakcie budowy zdecydowano o zmianie uzbrojenia i okręt ukończono z zestawem 11 dział 178 mm (7 in) Armstronga 110-funtowych RBL oraz 24 dział 68-funtowych SBML 95 cwt. 3 działa 7-calowe znajdowały się na górnym pokładzie jako działa pościgowe. W 1867 roku dokonano modernizacji uzbrojenia wymieniając dotychczasowe działa na 4 działa 203 mm (8 in)/15 MLR oraz 20 dział 178 mm (7 in)/16 MLR. 4 działa 7-calowe znajdowały się na pokładzie górnym.

Pancerz HMS "ROYAL OAK" ciągnął się na całej długości okrętu. Miał grubość na śródokręciu 114 mm (4,5 in), na końcach 64 mm (2,5 in) na podkładzie z 711 mm (28 in) drewna tekowego.

Na HMS "ROYAL OAK" została zamontowana 2-cylindrowa, pozioma maszyna parowa z powrotnymi korbowodami pojedynczego rozprężania wyprodukowana przez firmę Maudslay o mocy 3708 ihp. Pozwalała na osiąganie 12,5 węzła. Cylindry miały średnicę 2,08 m (82 in), natomiast skok tłoków wynosił 1,22 m (48 in). Moc była przenoszona na jedną śrubę o średnicy 5,79 m (19 ft), która była wyposażona w system unoszenia jej w czasie kiedy okręt korzystał z ożaglowania. Pod żaglami okręt zachowywał się lepiej niż poprawnie, jednak występowały spore przechyły podczas rejsu na wzburzonym morzu. Początkowo ożaglowanie było typu bark i miało powierzchnię 2323 m² (25 000 sq ft), jako jeden z ostatnich okrętów w Royal Navy był wyposażony w podwójny marsel. W czerwcu 1866 roku ożaglowanie zmieniono na pełnorejowe. Okręt osiągał 13,5 węzła pod żaglami, co stawia go w czołówce okrętów pancernych wyposażonych w ożaglowanie.