Thorn (1900)

Jeżeli chodzi o wymiary i ogólne założenia projektowe to oba okręty tego typu były zbliżone do innych poprzedników z tej stoczni, głównie do niszczyciela HMS "KESTREL". Wyporność pełna okrętów liczyła 425 ts, były więc o 5 ts większe od starszego brata. Długość całkowita wynosiła 67,67 m (222 ft 0 in), szerokość 6,31 m (20 ft 8 in) natomiast zanurzenie 2,74 m (9 ft 0 in). Różnice w wymiarach dotyczyły długości, szerokości i zanurzenia - ogólnie okręty typu "KESTREL" były nieco bardziej "pękate". Kadłub okrętów był wykonany ze stali. Podobnie jak w poprzednich typach zastosowano układ trzykominowy oraz jak u większość wczesnych niszczycieli miały zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy.

Okręty nie posiadały opancerzenia.

Okręty były uzbrojone 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręty były wyposażone w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach. Oba stanowiska znajdowały się w części rufowej, za kominami. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm. Po kwietniu 1918 r. na niektórych okrętach tego typu (m.in. na niszczycielu HMS "THORN") zamontowano dwie zrzutnie bomb głębinowych wraz z 18 ładunkami. Aby zrekompensować wzrost wagi zdemontowano najprawdopodobniej część uzbrojenia artyleryjskiego i torpedowego.

Okręty zostały wyposażone w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Maszyny te miały dwa cylindry niskiego ciśnienia, co generowało mniejsze drgania całego urządzenia. Parę zapewniały cztery kotły wyprodukowane przez Normand, które były umieszczone w dwóch oddzielnych kotłowniach, wypracowujące parę o ciśnieniu 230 psi. Okręty posiadały trzy kominy, z których środkowy był nieco szerszy w związku z tym iż odprowadzał spaliny z dwóch kotłów. Zgodnie z zaleceniami Admiralicji kotły były przystosowane do opalania zarówno ropą jak i węglem. "Conway" podaje iż maszyny parowe na tych niszczycielach miały moc 6400 ihp, o 600 większą niż na HMS "KESTREL". Znajduje to potwierdzenie w wynikach prób morskich. W opracowaniu "Британские эсминцы. История эволюции. 1892—1953"można znaleźć informacje na temat osiągów tych niszczycieli podczas prób. HMS "THORN" przy mocy 6583 ihp i 388,7 obrotach na minutę osiągnął prędkość 30,270 węzła, HMS "TIGER"  osiągnął prędkość 30,300 węzła przy mocy 6409 ihp i 390,3 obrotach na minutę, natomiast HMS "VIGILANT" osiągnął prędkość 30,122 węzła przy 383,6 obrotach na minutę i mocy 6384 ihp.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)