Greyhound (1900)

Szczegóły
Kategoria: Niszczyciele
HMS GreyhoundStocznia R.W. Hawthorn Leslie & Co., Hebburn-on-Tyne była jedną z pierwszych stoczni do której zwróciła się Admiralicja zamawiając kolejne niszczyciele w ramach programu rozbudowy floty 1898 - 1899 Naval Estimates. Zwrócono się do niej głównie dlatego, iż wcześniejsze niszczyciele 30-węzłowe zbudowane w tej stoczni, okręty typu "CHEERFUL" zostały bardzo pochlebne opinie.
Kraj: Wielka Brytania
klasa: niszczyciel

Specyfikacja
Nazwa okrętu Stocznia Położenie stępki Wodowanie Ukończenie budowy Los okrętu
GREYHOUND Hawthorn Leslie 18.07.1899 06.10.1900 ?.01.1902 Złomowany w 1919 r.
RACEHORSE Hawthorn Leslie 23.10.1899  08.11.1900 ?.03.1902 Złomowany w 1920 r.
ROEBUCK Hawthorn Leslie 02.10.1899 04.01.1901 ?.03.1902 Złomowany w 1919 r.

Dane taktyczno-techniczne

Wymiary:

Wyporność pełna 430 ts
Wyporność normalna 385 ts
Długość całkowita 65,38 m (214 ft 6 in) (spotyka się czasami wielkość 65,46 m (214 ft 9 in)
Długość pomiędzy pionami 64,29 m (210 ft 11 in) (spotyka się czasami wielkość 64,01 m (210 ft 0 in)
Szerokość 6,43 m (21 ft 1 in) (spotyka się czasami wielkość 6,40 m (21 ft 0 in)
Głębokość 3,68 m (12 ft 1 in)
Zanurzenie od 1,57 m (5 ft 2 in) do 1,85 m (6 ft 0¾ in)

Napęd:

Maszyny Dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania; 4 kotły wodnorurkowe firmy Yarrow; 2 śruby
Moc indykowana  6100 ihp
Prędkość 30 węzłów (kontraktowa 30 węzłów)
Paliwo od 45 ton do 85 ton węgla
Zasięg 1550 mil morskich przy prędkości 11 węzłów (spotyka się czasami wielkość1615 mil morskich przy 11 węzłach)

Opancerzenie:

Brak  

Uzbrojenie:

Początkowe 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF; 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowych (6 pdr) 8 cwt QF; 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in)

Ludzie:

Załoga 63 oficerów i marynarzy

Projekt

Oryginalnie program rozbudowy floty 1898 -1899 Programme nie obejmował niszczycieli, jednak w lipcu 1898 r. House of Commons zatwierdził program uzupełniający (1898 - 1899 Naval Estimates) obejmujący cztery pancerniki, cztery krążowniki i dwanaście niszczycieli. Początkowo program zakładał szybką budowę okrętów według powielonych planów wcześniejszych 30-węzłowców. Jednakże First Lord Sir George Goschen zasugerował, iż należy się skupić bardziej na silnej budowie strukturalnej okrętów niż na ich prędkości, preferując tym samym wcześniejsze konstrukcje niszczycieli 27-węzłowych. Według niego były to okręty rzadziej przebywające w doku z powodu awarii i nie ulegały im tak często jak niszczyciele 30-węzłowe. Jednak ostatecznie jego obawy zostały rozproszone, przekonano go iż konstrukcyjnie 30-węzłowce "dojrzały" już wystarczająco, iż można zaufać konstruktorom. Ostatecznie z listy przypisanych nazw z dnia 11 kwietnia 1899 r. budowniczymi kolejnych okrętów w 1898 - 1899 Naval Estimates zostały stocznie Hawthorn Leslie (trzy okręty), Palmers (trzy okręty), Fairfield (dwa okręty), Laird (dwa okręty), Doxford (jeden okręt) i Vickers (jeden okręt).

Zakwalifikowanie niszczyciela HMS "PETEREL" do programu rozbudowy floty 1897 – 1898 Naval Estimates również rodzi nieco kontrowersji. O ile sam niszczyciel (a raczej data rozpoczęcia jego budowy) jest odbierane przez wiele materiałów źródłowych jako przydział do 1897 – 1898 Naval Estimates, to jednak w momencie jego rozpoczęcia był on prywatną inwestycją stoczni, nie powstał na zamówienie Admiralicji. Przyporządkowanie go do tego, a nie innego planu rozbudowy floty podano za "Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905". W rzeczywistości powinien być zaliczony do 12 niszczycieli powstałych w ramach planu rozbudowy 1898 - 1899 Naval Estimates. 

Stocznia R.W. Hawthorn Leslie & Co., Hebburn-on-Tyne swoimi poprzednimi niszczycielami 30-węzłowymi typu "CHEERFUL" wywarła bardzo pozytywne wrażenie na Admiralicji. Powszechnie uważano te niszczyciele jako jedne z najlepszych przedstawicieli serii 30-węzłowców. 30 marca 1899 r. zlecono więc zbudowanie kolejnych trzech okrętów, z zaleceniem wzorowania się na typie "CHEERFUL", jednak dopuszczając zmiany konstrukcyjne polepszające i tak dobre parametry konstrukcji. Zalecenia obejmowały również takie dostosowanie kotłów, aby można było je opalać zarówno węglem jak i ropą. 30 sierpnia 1912 r. dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu "B", trzykominowe do typu "C", natomiast dwukominowe do typu "D". Do typu "C" należały właśnie niszczyciele typu "GREYHOUND".

Konstrukcja

Służba

Galeria


Źródła:
- Chesneau, Roger; Kolesnik, Eugene M., eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press.
- Norman Friedman (2009). British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War. Seaforth Publishing
- Эдгар Дж.Марч. Британские эсминцы. История эволюции. 1892—1953. Часть 1. — "Галея Принт", 2012
- Wikipedia oraz inne strony internetowe.