Daring (1893)

Wyporność pełna okrętów liczyła 287,8 ts, długość całkowita, długość pomiędzy pionami i długość na linii wodnej wynosiła tyle samo: 56,39 m (185 ft 0 in). Istnieją znaczne rozbieżności co do wyporności normalnej, co zostało zawarte w tabeli. Szerokość wynosiła 5,79 m (19 ft 0 in) natomiast zanurzenie 2,13 m (7 ft 0 in). Kadłub okrętów był wykonany ze stali. Okręty miały dwa kominy, z których pierwszy był nieco szerszy, z racji tego iż odprowadzał spaliny z dwóch z trzech kotłów. Okręty miały zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), natomiast w przeciwieństwie do niszczycieli innych stoczni okręty z Thornycroft miały pochyłą rufę. Dziób on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. Na dziobie znajdowała się wyrzutnia torped, co również stanowiło charakterystyczny element wczesnych niszczycieli. W późniejszych konstrukcjach rezygnowano z dziobowych wyrzutni, gdyż zaburzały one przepływ wody przy wysokiej fali i powodowały zalewanie dziobowej części okrętu. W części dziobowej znajdowało się również odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy. Ogólnie wygląd tych niszczycieli był w zaplanowany sposób podobny do sylwetek budowanych ówcześnie torpedowców, co miało zmylić potencjalnego przeciwnika. Właśnie dążenie do zastosowania jedynie dwóch kominów na to wskazywało, gdyż większość budowanych równolegle lub wcześniej w Thornycroft torpedowców miało również dwa kominy. 

Okręty podobnie jak niszczyciele typu "HAVOCK" były uzbrojone 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 3 działa 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 3 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Na dziobie znajdowała się wbudowana wyrzutnia torped z dwoma torpedami zapasowymi. Torpedy były wyrzucane z niej za pomocą ładunku prochowego. Pozostałe dwie wyrzutnie torped znajdowały się w części rufowej na obrotowym stanowisku, były obrócone w przeciwnych kierunkach tak aby okręt przechodząc pomiędzy wrogimi okrętami mógł wystrzelić na obie burty w tym samym czasie. Mogły być demontowane w razie potrzeby i na ich miejsce można było zamontować dwa dodatkowe stanowiska dział 6-funtowych. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm. W późniejszym czasie rufowe wyrzutnie torped zostały zdjęte, a zamiast nich zamontowano dwa dodatkowe działa 6-funtowe.

Okręty nie posiadały opancerzenia. Jedyną ochroną były zasobnie węglowe umieszczone na burtach.

Okręty zostały wyposażone w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania, z których dwa były niskiego ciśnienia, ale o mniejszych średnicach. Firma Thornycroft w przeciwieństwie do stoczni Yarrow nie eksperymentowała z napędem, stawiając na najefektywniejszy ich zdaniem zestaw, gdyż jednym z bardzo ważnych zaleceń planów konstrukcyjnych było osiągnięcie 26 węzłów (z tego też powodu pierwsze sześć prototypowych niszczycieli które miały spełniać ten warunek nazywano 26-węzłowcami ("26-knotters"). Maszyny były zaopatrywane w parę przez trzy kotły wodnorurkowe wyprodukowane przez Thornycroft, wypracowujące parę o ciśnieniu 215 psi (w porównaniu do 185 psi w kotłach stoczni Yarrow, zamontowanych w HMS "HORNET", czy 200 psi w kotłach francuskiej firmy Normand, zamontowanych przez stocznie Laird w prototypowych niszczycielach typu "FERRET"). Dwa pierwsze odprowadzały spaliny przez jeden komin, nieco szerszy od drugiego, rufowego. Planowano osiągnąć moc 4200 ihp i prędkość 27 węzłów, jednak na próbach HMS "DECOY" (lub "DARING" - źródła często podają oba okręty przypisując im te same wyniki) osiągnął 4644 ihp i 28,25 węzła. Okręty wyposażono również w opatentowany wynalazek Thornycroft - podwójny ster. HMS "DARING" na próbach morskich 19 lipca 1894 r. osiągnął na mili pomiarowej w Maplin Sands nieopodal Southend prędkość 28,21 węzła. Pomiary spalania węgla dla tego samego okrętu wykazały iż na jednej tonie paliwa na jeden kocioł, okręt może przepłynąć niemal 38 mil morskich przy prędkości 10 węzłów.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)