Torpedowiec II klasy HMS "TB98" został zbudowany w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick jako eksperymentalna jednostka wyposażona w napęd strumieniowy. Eksperyment okazał się nieudany, jednostka nie spełniła nadziei pokładanych w napędzie i pozostała jedynym okrętem swojego tego typu.
Oprócz tradycyjnych torpedowców II klasy admiralicja zamawiała również okręty stanowiące swoiste eksperymenty, wykorzystujące nowinki w dziedzinie napędu czy uzbrojenia. Niewielkie wymiary jednostek gwarantowały niezbyt duży koszt takich okrętów, łatwych do skompensowania nawet w przypadku niepowodzenia. Takim właśnie niepowodzeniem okazał się HMS "TB98". Został zamówiony 21 grudnia 1882 r. w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick. Na okręcie zamontowano eksperymentalny napęd wykorzystujący efekt odrzutu wody (napęd strugowodny lub strumieniowy). Jednostka okazała się jednak nieudana, napęd nie spełnił pokładanych w nim nadziei. koszt okrętu wyniósł około 3000 funtów.
Konstrukcja
Kadłub
Okręt ten był nieco większy od swoich tradycyjnych braci. Wyporność tego torpedowca wynosiła 14,5 ts. Długość na linii wodnej liczyła 20,22 m (66 ft 4 in), szerokość 2,27 m (7 ft 6 in), natomiast zanurzenie 0,63 m (2 ft 0¾ in). Zanurzenie było mniejsze głównie z tego powodu iż okręt nie posiadał śruby napędowej. Nie ma danych na temat długości całkowitej, ani pomiędzy pionami. Wyglądem zewnętrznym nie odstawał od budowanych w tym samym czasie torpedowców typu "TB76".
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Uzbrojenie tego okrętu składało się wyłącznie z torped. Na dziobie znajdowały się umieszczone obok siebie wyrzutnie torped 356 mm (14 in) Whitehead. Torpedy były wyrzucane za pomocą pary.
Napęd
Napęd tego okrętu był nowinką techniczną. Parę generował kocioł typu lokomotywowego, taki sam jak w torpedowcach typu "TB76", jednak musiał być umieszczony na rufie. Co do silnika to jednak dane źródłowe nie dawają jasnej odpowiedzi. Generalnie oczekiwano że kompletny napęd wraz z 2-cylindrową pionową maszyną parową o cylindrach podwieszanychpodwójnego rozprężania przenosząca napęd na turbinę (pompę odśrodkową) typu Ruthven (odmiana napędu strumieniowego gdzie siłę pchającą generowała pompa wirowa (odśrodkowa)) miała ważyć około 4,35 ts, 36% więcej niż tradycyjna siłownia. Moc silnika początkowo była oceniana na 100 ihp, jednakże okazało się że z łatwością osiąga około 170 ihp. Oczekiwania co do prędkości oscylowały w granicach 12,75 - 13 węzłów. W rzeczywistości pompa dostarczając około tony wody na sekundę zapewniła prędkość 12,6 węzła, niewiele mniej niż oczekiwano. Jednakże obliczeniowa sprawność hydrodynamiczna napędu wyniosła jedynie 0,254 wobec wartości 0,64 w przypadku jednostki o podobnych wymiarach napędzanych tradycyjną śrubą. Zasada działania napędu była następująca: woda była zasysana przez dużą rurę od spodu, a następnie za pomocą turbiny pompowana była przez dysze po obu stronach, których końce mogły być odwracane w zakresie 180 stopni. Gdy dysze były siekowane do tyłu, okręt płynął do przodu, można było je skierować do przodu, wtedy uzyskiwało się ciąg wsteczny. Aby zatrzymać okręt, dysze były ustawiane w pozycji centralnej, bez zatrzymywania silnika. Ujście rur znajdowało się nad wodą. W 1884 roku przeprowadzono serię testów w Ośrodku Szkoleniowym Broni Torpedowej HMS "Vernon". W ramach tych testów porównano ten okręt z tradycyjnym torpedowcem II klasy HMS "TB97". Pomimo niedostatków w prędkości, które raczej dykwalifikowały "TB98" jako torpedowiec (testy wspominają o osiągnięciu jedynie 11,87 węzła), stwierdzono również iż, napęd okazał się nadspodziewanie cichy - podczas skrytego zbliżania się do celu, najpierw słyszany był HMS "TB97", z powodu hałasu śrub, podczas gdy hałas wypływu wody z napędu "TB98" był mylony odgłosami łamania się fal. Podczas testów w 1884 r. oceniono m.in. dzielność morską jednostki. Przeprowadzono m.in. próbę zatykania dysz za pomocą wodorostów. Kilka worków wodorostów zostało umieszczonych przed dziobemi jednostka przepłynęła przez nie kilka razy, jednakże nie spowodowało to jakichkolwiek problemów spowodowoanych przez zassanie wodorostów do rury ssącej. Nieco rozczaarowująca okazała się również zwinność jednostki, ponieważ o ile mogła skręcać na małej przestrzeni, to jednak czas potrzebny na skręt był bardzo długi. Doświadczenia pokazały, że najlepszym sposobem na skręt jest pełna prędkość do przodu z obiema dyszami i mocne skręcenie koła sterowego.
Służba
21.12.1880
Zamówienie okrętu.
1881
Rozpoczęcie budowy okrętu w stoczni John I. Thornycroft & Company pod numerem stoczniowym 141.
13.09.1883
Wodowanie okrętu.
1883
Ukończenie budowy okrętu.
1898
Ostatnia data kiedy okręt był wykazywany na stanie floty. Po tej dacie okręt został zezłomowany.
Galeria
TB98 (1883)
HMS TB98
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów magazynu "Warship 2005".
Torpedowiec II klasy HMS "TB98" został zbudowany w stoczni John I. Thornycroft & Company, Chiswick jako eksperymentalna jednostka wyposażona w napęd strumieniowy. Eksperyment okazał się nieudany, jednostka nie spełniła nadziei pokładanych w napędzie i pozostała jedynym okrętem swojego tego typu.
Kraj: Wielka Brytania
Napęd tego okrętu był nowinką techniczną. Parę generował kocioł typu lokomotywowego, taki sam jak w torpedowcach typu "TB76", jednak musiał być umieszczony na rufie. Co do silnika to jednak dane źródłowe nie dawają jasnej odpowiedzi. Generalnie oczekiwano że kompletny napęd wraz z 2-cylindrową pionową maszyną parową o cylindrach podwieszanych podwójnego rozprężania przenosząca napęd na turbinę (pompę odśrodkową) typu Ruthven (odmiana napędu strumieniowego gdzie siłę pchającą generowała pompa wirowa (odśrodkowa)) miała ważyć około 4,35 ts, 36% więcej niż tradycyjna siłownia. Moc silnika początkowo była oceniana na 100 ihp, jednakże okazało się że z łatwością osiąga około 170 ihp. Oczekiwania co do prędkości oscylowały w granicach 12,75 - 13 węzłów. W rzeczywistości pompa dostarczając około tony wody na sekundę zapewniła prędkość 12,6 węzła, niewiele mniej niż oczekiwano. Jednakże obliczeniowa sprawność hydrodynamiczna napędu wyniosła jedynie 0,254 wobec wartości 0,64 w przypadku jednostki o podobnych wymiarach napędzanych tradycyjną śrubą. Zasada działania napędu była następująca: woda była zasysana przez dużą rurę od spodu, a następnie za pomocą turbiny pompowana była przez dysze po obu stronach, których końce mogły być odwracane w zakresie 180 stopni. Gdy dysze były siekowane do tyłu, okręt płynął do przodu, można było je skierować do przodu, wtedy uzyskiwało się ciąg wsteczny. Aby zatrzymać okręt, dysze były ustawiane w pozycji centralnej, bez zatrzymywania silnika. Ujście rur znajdowało się nad wodą. W 1884 roku przeprowadzono serię testów w Ośrodku Szkoleniowym Broni Torpedowej HMS "Vernon". W ramach tych testów porównano ten okręt z tradycyjnym torpedowcem II klasy HMS "TB97". Pomimo niedostatków w prędkości, które raczej dykwalifikowały "TB98" jako torpedowiec (testy wspominają o osiągnięciu jedynie 11,87 węzła), stwierdzono również iż, napęd okazał się nadspodziewanie cichy - podczas skrytego zbliżania się do celu, najpierw słyszany był HMS "TB97", z powodu hałasu śrub, podczas gdy hałas wypływu wody z napędu "TB98" był mylony odgłosami łamania się fal. Podczas testów w 1884 r. oceniono m.in. dzielność morską jednostki. Przeprowadzono m.in. próbę zatykania dysz za pomocą wodorostów. Kilka worków wodorostów zostało umieszczonych przed dziobemi jednostka przepłynęła przez nie kilka razy, jednakże nie spowodowało to jakichkolwiek problemów spowodowoanych przez zassanie wodorostów do rury ssącej. Nieco rozczaarowująca okazała się również zwinność jednostki, ponieważ o ile mogła skręcać na małej przestrzeni, to jednak czas potrzebny na skręt był bardzo długi. Doświadczenia pokazały, że najlepszym sposobem na skręt jest pełna prędkość do przodu z obiema dyszami i mocne skręcenie koła sterowego.
