Scorpion (1863)

Wyporność okrętów typu "SCORPION" wynosiła 2751 ts. Długość między pionami wynosiła 68,43 m (224 ft 6 in), szerokość 12,9 m (42 ft 4 in), natomiast zanurzenie dla wyporności lekkiej na dziobie 4,27 m (14 ft 0 in), na rufie 4,98 m (16 ft 4 in) ("WIVERN": 4,90 m (16 ft 1 in)). Okręty miały kadłub podzielony na 12 przedziałów wodoszczelnych i podwójne dno pod maszynownią i kotłownią. Budowa kadłuba predysponowała ten typ do służby na dalekich akwenach. Na morzu okręty zachowywały się poprawnie, jednak podlegały silnym przechyłom. Płaskie dno i niewielka powierzchnia steru powodowały również trudności w kierowaniu okrętami podczas silnego wiatru. To, jak również relatywnie niska wolna burta o wysokości 1,83 m (6 ft) zadecydowało iż okręty szybko zostały przeklasyfikowane na okręty obrony wybrzeża. Okręty były również wyposażone w kuty pancerny taran. Wolna burta mogła być zwiększona przez 1,52 m (5 ft) nadburcia, które były umieszczone naprzeciwko wież i mogły być unoszone w czasie rejsów.

Zamówienie złożone przez konfederatów nie precyzowało kalibru dział, jednak juz po przejęciu okrętów przez Brytyjczyków okręty zostały uzbrojone w działa 229 mm (9 in) MLR zamontowane po dwa w ośmiobocznych wieżach. Wieże zostały zaprojektowane przez Captain'a Cowpera Coles'a. Żelazna platforma była ustawiona na metalowych kołach o średnicy 457 mm (18 in). Za pośrednictwem zębatek 18 mężczyzn mogło obrócić wieżę o 360 stopni w niecałą minutę. Mogła być obracana zarówno z wewnątrz, jak i z zewnątrz wieży. W nagłych przypadkach wieża mogła być obracana również za pomocą bloczków i lin, lub nawet łomów. Szczelina pomiędzy ścianą wieży a pokładem była chroniona przed przeciekami za pomocą skórzanej zasłony.

Pas pancerny sięgał od pokładu górnego, aż do poziomu 0,99 m (3,25 ft) poniżej linii wodnej. Na śródokręciu miał grubość 114 mm (4,5 in), natomiast zmniejszał się do 76 mm (3 in) na dziobie i 51 mm (2 in) na rufie. Opancerzenie ośmiobocznych wież było nieco skomplikowane. Wewnątrz wieży do żelaznych wsporników w kształcie litery "T" przymocowano warstwę pancerza wykonaną z żelaza kotłowego o grubości 12,7 mm (0,5 in). Przestrzeń między belkami została wypełniona 254 mm (10 in) warstwą drewna tekowego. Na zewnątrz znajdowała się warstwa żelaza o grubości 19,1 mm (0,75 in) oraz kolejna warstwa drewna tekowego, tym razem o grubości 203 mm (8 in). Do tego "podkładu" były przykręcone płyty o grubości 140 mm (5,5 in). Obszar wokół portów został dodatkowo wzmocniony przez żelazne płyty o grubości 114 mm (4,5 in), do łącznej grubości 254 mm (10 in). Dach wież miał grubość 25 mm (1 in) i był przymocowany do belek w kształcie litery "T". Otwory w dachu służyły zarówno do wentylacji jak i do naprowadzania dział na cel.

Okręty były wyposażone w 2-cylindrową poziomą maszynę parową z normalnie prowadzonym korbowodem pojedynczego rozprężania firmy Lairds z podwójnymi tłoczyskami oraz 4 kotły typu kufrowego. Średnica cylindrów wynosiła 1,42 m (56 in) natomiast skok tłoków 0,91 m (36 in). Kotły dostarczały parę o ciśnieniu 22 psi. Maszyna poruszała trójpłatową śrubę o średnicy 4,27 m (14 ft). Okręt posiadał ożaglowanie typu bark na 3 masztach. Jego powierzchnia jest nieustalona. HMS "SCORPION" miał konwencjonalne wanty utrzymujące maszt, jednak HMS "WIVERN" miał jako pierwszy maszty trójpodporowe, dla ułatwienia prowadzenia ognia kątowego przez wieże artyleryjskie. Ich komin miał częściową możliwość opuszczania się, tak aby zmniejszyć opór wiatru podczas rejsu pod żaglami.

ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)

ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)