HMS "REPULSE" był ostatnim drewnianym okrętem liniowym którego budowę rozpoczęła Royal Navy. Zaczęty jako dwupokładowy okręt liniowy w 1861 roku został zatwierdzony do konwersji na fregatę pancerną. Konwersję zaprojektował Edward Reed. Wraz z HMS "ZEALOUS" i HMS "ROYAL ALFRED" stanowił jeden z pierwszych elementów ewolucji okrętów pancernych z baterią dział skoncentrowaną na śródokręciu okrętu.
Ożaglowanie pełnorejowe o powierzchni 2713 m² (29 200 sq ft), 3 maszty.
Moc nominalna
800 nhp
Moc indykowana
3347 ihp
Prędkość (maszyna parowa)
12,28 węzła
Prędkość (żagle)
10,5 węzła
Paliwo
460 ton węgla
Zasięg
1700 mil morskich przy prędkości 10 węzłów
Opancerzenie:
Pas pancerny
152 mm - 114 mm (6 in - 4,5 in) na podkładzie z 787 mm (31 in) drewna tekowego
Bateria
152 mm (6 in)
Przegrody
114 mm (4,5 in)
Uzbrojenie:
Początkowe
12 dział 203 mm (8 in) L/15 (9-ton) MLR; 2 działa 20-funtowe (20 pdr) 16 cwt RBL (salutacyjne)
Modernizacja w 1877 r.
10 dział 229 mm (9 in) (12-ton) MLR; 9 lekkich dział; 8 mitraliez
Modernizacja w 1880 r.
10 dział 229 mm (9 in) (12-ton) MLR; 9 lekkich dział; 8 mitraliez; 4 wyrzutnie torpedowe 406 mm (16 in) z zapasem 12 torped
Ludzie:
Załoga
515 oficerów i marynarzy
Projekt
HMS "REPULSE" został rozpoczęty jako tradycyjny żaglowy okręt liniowy typu "BULWARK", lecz w 1861 roku podjęto decyzję o przebudowaniu go na fregatę pancerną. Jednakże w tym samym roku zamrożono projekt i odwieszono dopiero w 1866 r. (już za kadencji Reed'a, jako głównego projektanta). Projekt opóźniono aby nanieść poprawki wynikłe z analizy poprzednich konwertowanych okrętów pancernych: HMS "ROYAL OAK" oraz typu "PRINCE CONSORT". Dodatkowo, stocznia budująca HMS "REPULSE" została zamknięta (w październiku 1869 r.) i budowę dokończono w stoczni Sheerness, gdzie okręt został przeholowany w 1868 r.
Konstrukcja
Kadłub
Konwersja generalnie przypominała tą jakiej został poddany HMS "ZEALOUS", jednakże w tym przypadku nie przedłużano kadłuba oraz zdecydowano się pogrubić pancerz przy skróconej części bateryjnej oraz mniejszej liczbie cięższych dział. Prosty dziób oraz zaokrąglona rufa również były podobne do tych zastosowanych we fregacie pancernej HMS "ZEALOUS". Długość kadłuba między pionami wynosiła 76,81 m (252 ft 0 in), szerokość 17,98 m (59 ft 0 in), natomiast zanurzenie dla wyporności lekkiej na dziobie 7,42 m (24 ft 4 in), na rufie 7,87 m (25 ft 10 in). Wyporność normalna wynosiła 6010 ts, pełna 6190 ts.
Uzbrojenie
Okręt został wyposażony w 12 dział 203 mm (8 in)/15 (9-ton) MLR i 2 działa 20-funtowe (20 pdr) 16 cwt RBL (salutacyjne). Osiem dział 8-calowych znajdowało się w centralnej baterii. Mogły prowadzić ograniczony ogień w kierunku dziobu i rufy. Pozostałe 4 umieszczono parami na dziobie i na rufie w charakterze dział pościgowych. W kolejnych latach okręt przezbrojono i wyposażono w wyrzutnie torped (patrz tabela danych taktyczno-technicznych).
Opancerzenie
Burtowy pas pancerny ciągnął się na całej długości okrętu i miał grubość 152 mm (6 in) na śródokręciu i 114 mm (4,5 in) na końcach. Podbicie drewniane miało grubość 787 mm (31 in). Sięgał od pokładu głównego, aż do poziomu 1,83 m (6 ft) poniżej linii wody. Centralna bateria miała długość 21,34 m (70 ft) i była chroniona pancerzem i grubości 152 mm (6 in). Znajdowała się na pokładzie głównym i była zamknięta na końcach przegrodami o grubości 114 mm (4,5 in).
Napęd
Maszyna HMS "REPULSE", wykonana przez firmę John Penn & Son, 2 cylindrowa, pozioma maszyna parowa z tłokiem rurowym pojedynczego rozprężania miała moc 3347 ihp. Maszyna pierwotnie była przeznaczona dla zawieszonego trzypokładowca HMS "PRINCE OF WALES". Średnica cylindrów wynosiła 2,08 m (82 in) natomiast skok wynosił 1,22 m (48 in). Okręt posiadał ożaglowanie pełnorejowe o powierzchni 2713 m² (29 200 sq ft). Miał wysoką dzielność morską i dobrze żeglował zarówno pod parą jak i pod żaglami. Z racji służby na Pacyfiku okręt odbywał rejsy głównie pod żaglami.
Służba
01.04.1857
Zatwierdzenie okrętu do budowy w pierwotnej postaci.
29.04.1859
Położenie stępki w stoczni Woolwich Dockyard.
14.05.1861
Data zatwierdzenie okrętu do konwersji. Po tej dacie konwersja okrętu została jednak zawieszona.
09.10.1866
Ponowne zatwierdzenie okrętu do konwersji.
25.04.1868
Wodowanie okrętu. Po zwodowaniu przeholowano do Sheerness.
31.01.1870
Ukończenie okrętu w stoczni w Sheerness. Koszt okrętu wyniósł 183 640 funtów (kadłub: 156 246 funtów, maszyny: 27 394 funtów).
28.02.1870
Wcielenie okrętu do służby z przeznaczeniem do pełnienia służby strażniczej w Queensferry (zastąpił w tej funkcji HMS "DUNCAN").
1870 - 1872
Okręt pełni służbę w Queensferry, North Briton w składzie Coast Guard.
21.03.1872 - 09.07.1872
Okręt zostaje wycofany ze służby na czas przeglądu w Portsmouth. Wcielony ponownie do służby 9 lipca 1872 jako okręt flagowy dla Rear-Admiral Charles Farrell Hillyar, Pacyfic Station.
07.1872 - 1877
Okręt patroluje przez następnych 5 lat wody od Patagonii do Kolumbii Brytyjskiej. 7 czerwca 1873 r. zmienia się dowódca zespołu niosący swoją flagę na okręcie. Zostaje nim Rear-Admiral Arthur Auckland Leopold Pedro Cochrane. Zostaje zluzowany w 1877 roku przez HMS "SHAH". Dowódca okrętu decyduje się na drogę powrotną wokół Przylądka Horn korzystając z ożaglowania. Podróż z Pacyfiku do Rio de Janeiro trwała siedem tygodni. HMS "REPULSE" był jedynym okrętem pancernym Royal Navy który dokonał podobnego wyczynu.
12.06.1877
Okręt wycofany ze służby w Portsmouth i przeniesiony do rezerwy.
1877 - 1880
Przebudowa okrętu połączona z przezbrojeniem.
15.04.1881 - 1885
Okręt został ponownie wcielony do służby i pełnił służbę strażniczą (również okręt magazynowy) w Hull.
1885
Okręt zostaje zmobilizowany jako część Royal Navy Evolutionary Squadron 1885 (Admiral Sir Geoffrey Phipps Hornby).
26.08.1885
Okręt zostaje wycofany ze służby w Portsmouth.
02.1889
Okręt zostaje sprzedany na złom.
ZNANI DOWÓDCY (PRZYDZIAŁY)
28.02.1870 - 21.03.1871
Captain William Rae Rolland, Coast Guard, Queensferry
09.07.1872
Captain Charles Thomas Curme, okręt flagowy Rear-Admiral Charles Farrell Hillyar, Pacific Station
07.06.1873
Captain Joseph Edward Maitland Wilson, okręt flagowy Rear-Admiral Arthur Auckland Leopold Pedro Cochrane, Pacific Station
05.07.1875 - 24.09.1876
Captain Richard Carter, rezygnuje na własną prośbę
24.09.1876 - 12.06.1877
Captain Frederick William Wilson
15.04.1881
Captain George Lydiard Sulivan
15.04.1884 - 26.08.1885
Captain Henry Craven St John
Galeria
HMS Repulse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Repulse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Repulse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Repulse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Repulse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Repulse
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Repulse
Zdjęcie z 1884 r. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Repulse
Litografia z 1871 r.
Źródła: - Dawid Lyon, Rif Winfield (2004). The Sail & Steam Navy List. All the ships of the Royal Navy 1815 - 1889. Chatham Publishing. - Chesneau, Roger; Kolesnik, Eugene M., eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860–1905. Greenwich: Conway Maritime Press. - Wikipedia, oraz inne strony internetowe.
HMS "REPULSE" był ostatnim drewnianym okrętem liniowym którego budowę rozpoczęła Royal Navy. Zaczęty jako dwupokładowy okręt liniowy w 1861 roku został zatwierdzony do konwersji na fregatę pancerną. Konwersję zaprojektował Edward Reed. Wraz z HMS "ZEALOUS" i HMS "ROYAL ALFRED" stanowił jeden z pierwszych elementów ewolucji okrętów pancernych z baterią dział skoncentrowaną na śródokręciu okrętu.
Kraj: Wielka Brytania
Konwersja generalnie przypominała tą jakiej został poddany HMS "ZEALOUS", jednakże w tym przypadku nie przedłużano kadłuba oraz zdecydowano się pogrubić pancerz przy skróconej części bateryjnej oraz mniejszej liczbie cięższych dział. Prosty dziób oraz zaokrąglona rufa również były podobne do tych zastosowanych we fregacie pancernej HMS "ZEALOUS". Długość kadłuba między pionami wynosiła 76,81 m (252 ft 0 in), szerokość 17,98 m (59 ft 0 in), natomiast zanurzenie dla wyporności lekkiej na dziobie 7,42 m (24 ft 4 in), na rufie 7,87 m (25 ft 10 in). Wyporność normalna wynosiła 6010 ts, pełna 6190 ts.
Burtowy pas pancerny ciągnął się na całej długości okrętu i miał grubość 152 mm (6 in) na śródokręciu i 114 mm (4,5 in) na końcach. Podbicie drewniane miało grubość 787 mm (31 in). Sięgał od pokładu głównego, aż do poziomu 1,83 m (6 ft) poniżej linii wody. Centralna bateria miała długość 21,34 m (70 ft) i była chroniona pancerzem i grubości 152 mm (6 in). Znajdowała się na pokładzie głównym i była zamknięta na końcach przegrodami o grubości 114 mm (4,5 in).
