Zealous (1864)

Konstrukcja kadłuba nie odbiegała od innych konwertowanych okrętów pancernych. Prosty dziób oraz zaokrąglona rufa były podobne do tych zastosowanych w typie "PRINCE CONSORT". Jednak w odróżnieniu od poprzedników zdecydowano się nie przedłużać kadłuba, ponieważ stwierdzono niedostateczną wytrzymałość wzdłużną. Przebudowa okrętu w tym przypadku okazała się tańsza i mniej kłopotliwa niż u poprzedników, a to z racji krótszej baterii. Długość kadłuba między pionami wynosiła 76,81 m (252 ft 0 in), szerokość 17,86 m (58 ft 7 in), natomiast zanurzenie dla wyporności lekkiej na dziobie 7,60 m (24 ft 10 in), natomiast na rufie 7,90 m (25 ft 11 in).

W owym czasie wszystkie działa 9-calowe (229 mm) i 8-calowe (203 mm) zostały przydzielone na większe i silniejsze okręty więc okręt został wyposażony w 20 dział 178 mm (7 in)/16 MLR. 16 dział znajdowało się w centralnej baterii natomiast pozostałe umieszczono w parach na dziobie i na rufie, na górnym, nieopancerzonym pokładzie. Spośród okrętów pancernych w wiktoriańskiej marynarce jedynie HMS "ZEALOUS" oraz inny poddany konwersji okręt pancerny - HMS "REPULSE" posiadały jednolitą artylerię oraz jako jedyne nie były poddane przezbrajaniu przez cały okres pełnienia służby.

Burtowy pas pancerny ciągnął się na całej długości okrętu i miał grubość 114 mm (4,5 in) na śródokręciu i 64 mm (2,5 in) na końcach. Sięgał od pokładu głównego, aż do poziomu 1,83 m (6 ft) poniżej linii wody. Centralna bateria miała długość 31,39 m (103 ft) i była chroniona pancerzem i grubości 114 mm (4,5 in). Sięgała od pokładu górnego do głównego i była zamknięta na końcach przegrodami o grubości 114 mm (4,5 in). Działa na górnym pokładzie nie były chronione pancerzem. Warstwa drewna tekowego o grubości 770 mm (30,5 in) dopełniała ochrony okrętu.

Na HMS "ZEALOUS" zamontowano 2-cylindrową maszynę parową z powrotnymi korbowodami pojedynczego rozprężania firmy Maudslay, Sons & Field i o mocy 3623 ihp. Średnica cylindrów wynosiła 2,08 m (82 in) natomiast skok tłoków miał wielkość 1,22 m (48 in). Okręt był wyposażony w pojedynczą czterołopatową śrubę o średnicy 5,8 m (19 ft 1 in). Kotły typu kufrowego wypracowywały parę o ciśnieniu 22 psi. Podczas prób odbiorczych w listopadzie 1866 r. okręt osiągnął 11,7 węzła. Pod żaglami osiągał prędkość 10,5 węzła i zachowywał się poprawnie zarówno podczas żeglugi pod parą jak i pod żaglami za wyjątkiem dosyć silnych przechyłów jakim podlegał okręt na wzburzonym morzu. Większość swojej krótkiej kariery na morzu spędził właśnie używając żagli.