Andrzej W. Święch to współczesny polski archeolog morski i hydrograf, doktorant Polskiej Akademii Nauk, którego działalność badawcza koncentruje się na nowoczesnych metodach prospekcji podwodnej oraz dokumentacji zatopionych obiektów antropogenicznych, w szczególności wraków jednostek pływających z okresu II wojny światowej. Jako badacz specjalizuje się w nieinwazyjnych technikach eksploracji dna morskiego, wykorzystując echosondy, sonary boczne oraz kamery wysokiej rozdzielczości do tworzenia precyzyjnej dokumentacji stanowisk archeologii podwodnej. Jego zainteresowania naukowe obejmują przede wszystkim polskie wraki wojenne zlokalizowane na wodach norweskich, w tym niszczyciel ORP "GROM" zatopiony w maju 1940 roku oraz statek pasażersko-transportowy MS "CHROBRY", który zatonął po niemieckim nalocie w tym samym okresie.
Pochodzący z Ukrainy nurek i miłośnik wraków (ukr. Олександр B. Шестопалець, ros. Александр В. Шестопалец). Zdjęcia zbadanych przez niego wraków publikowano w wielu magazynach specjalistycznych związanych m.in. z historią wojennomorską.
Maciej Szopa to jeden z czołowych współczesnych polskich dziennikarzy i analityków sektora obronnego. W magazynie "Okręty Wojenne" oraz na łamach portali branżowych (takich jak Defence24.pl) pełni rolę eksperta łączącego historię marynistyki z najnowszą technologią wojskową. Jego wkład koncentruje się na analizie nowoczesnych systemów walki, programach modernizacyjnych oraz technice morskiej przełomu XX i XXI wieku. Styl Macieja Szopy charakteryzuje się dużą dynamiką i osadzeniem w realiach geopolitycznych. W odróżnieniu od autorów skupionych wyłącznie na historii II wojny światowej, Szopa potrafi wytłumaczyć, dlaczego dana konstrukcja historyczna ewoluowała w konkretnym kierunku i jakie ma to znaczenie dla dzisiejszego pola walki. Jego artykuły są bogato ilustrowane współczesnymi schematami technicznymi i zdjęciami z prób morskich najnowszych jednostek.
Kontradmirał prof. dr hab. Tomasz Szubrycht to rektor-komendant Akademii Marynarki Wojennej im. Bohaterów Westerplatte. Kontradmirał prof. dr hab. Tomasz SZUBRYCHT urodził się 01 października 1963 roku. Po ukończeniu z pierwszą lokatą Wydziału Nawigacji i Uzbrojenia Okrętowego w 1987 roku rozpoczął służbę w grupie Okrętów Rozpoznawczych 3. Flotylli Okrętów w Gdyni. W marcu 1990 roku wyznaczony został na stanowisko zastępcy dowódcy okrętu ds. rozpoznawczych na ORP "HYDROGRAF". Natomiast w 1993 roku skierowany został na studia specjalistyczne do Naval Amphibious School w San Diego (USA), które ukończył z wyróżnieniem rok później. W listopadzie 1996 roku objął stanowisko dowódcy ORP "HYDROGRAF". W 1997 roku za osiągnięte wyniki w działalności rozpoznawczej w czasie ćwiczenia BALTOPS oraz wyszkolenie załogi, okręt pod jego dowództwem, uzyskał list gratulacyjny od Dowódcy 8. Grupy Lotniskowcowej admirała W. W Copelland Jr.
Osamu Tagaya (znany wśród przyjaciół jako "Sam") to wybitny historyk lotnictwa wojskowego i autor specjalizujący się w historii japońskiego lotnictwa morskiego z okresu II wojny światowej. Urodził się w Japonii w 1950 roku jako syn byłego oficera technicznego Cesarskiej Japońskiej Marynarki Wojennej, służącego w Arsennale Technicznym Lotnictwa Morskiego. Jako badacz Tagaya posiada unikalne kwalifikacje łączące osobiste dziedzictwo rodzinne z rygorystycznym wykształceniem akademickim. Ukończył studia licencjackie z historii na Tufts University w Stanach Zjednoczonych, a następnie uzyskał tytuł doktora prawa (J.D.) na Cornell University. Jego ojciec i dziadek służyli w japońskiej marynarce wojennej, co dało mu wyjątkową perspektywę i dostęp do źródeł oraz zrozumienie kulturowe badanej tematyki.
Koji Takaki (ur. 1933, Saeki, prefektura Ōita, Japonia) – japoński badacz i historyk lotnictwa wojskowego, autor specjalizujący się w historii lotnictwa Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii (IJNAF) oraz Cesarskiej Armii Japońskiej (IJAAF) okresu II wojny światowej. Urodzony i wychowany w Saeki w prefekturze Ōita na wyspie Kiusiu, Takaki spędził dzieciństwo w cieniu wojny, będąc świadkiem działań lotnictwa morskiego z pobliskiej bazy Saeki Naval Airfield. Jako uczeń szkoły podstawowej obserwował myśliwce Mitsubishi A5M „Claude" i A6M „Zero", bombowce nurkujące Aichi D3A „Val" oraz torpedowe Nakajima B5N „Kate", co zaszczepiło w nim trwałą pasję do historii lotnictwa wojskowego. Po wojnie nauczył się biegle języka angielskiego, a od końca lat 50. XX wieku był avid kolekcjonerem literatury poświęconej japońskiemu lotnictwu wojennemu.
Darren Tan to współczesny ilustrator i artysta pochodzący z Malezji, który zdobył międzynarodowe uznanie dzięki współpracy z prestiżowym wydawnictwem Osprey Publishing. Urodził się i dorastał w Malezji, gdzie od wczesnego dzieciństwa rozwijał talent artystyczny, rysując statki kosmiczne, dinozaury i inne wytwory swojej wyobraźni, inspirowane filmami oraz grami komputerowymi. Po krótkim epizodzie pracy w branży animacji trójwymiarowej postanowił poświęcić się freelancingowi, co pozwoliło mu na swobodne rozwijanie unikalnego stylu łączącego precyzję historyczną z dynamiczną ekspresją artystyczną.
Anatolij Efimowicz Taras (ros. Анато́лий Ефи́мович Та́рас) (ur. 24 maja 1944 r . w Homlu , BSRR , ZSRR) - białoruski pisarz , wydawca i publicysta . Autor szeregu książek o sztukach walki, samoobronie i walce wręcz, historii broni i zbrojeń, historii Białorusi, Polski i Rosji.
Piotr Taras to uznany polski badacz i autor, który na łamach "Okrętów Wojennych" oraz w publikacjach specjalistycznych (często kojarzony z nurtem modelarskim i technicznym) zapisał się jako ekspert od historii konstrukcji i uzbrojenia sił morskich okresu II wojny światowej. Jego prace charakteryzują się bardzo wysokim stopniem sformalizowania technicznego – Taras skupia się na parametrach, które decydowały o realnej wartości bojowej jednostki.
Sir James Emerson Tennent, 1. baronet, FRS (ur. James Emerson ; 7 kwietnia 1804 - 6 marca 1869) był konserwatywnym posłem do parlamentu Wielkiej Brytanii z irlandzkich siedzib w Belfaście i Lisburn oraz rezydentem sekretarza kolonialnego na Cejlonie. W przeciwieństwie do przywrócenia parlamentu w Dublinie, jego obrona unii Irlandii z Wielką Brytanią podkreślała to, co uważał za liberalne cnoty brytyjskiej administracji imperialnej. Na Cejlonie jego polityka wspierająca rosnące plantacje i gospodarkę najemną spotkała się z oporem chłopów podczas buntu Matale w 1848 r. W uznaniu jego encyklopedycznych badań kolonii w 1862 r. Został wybrany członkiem Towarzystwa Królewskiego.
Rosyjski historyk Tepsurkajew Jurij G. (ang. Tepsurkaev Yuriy G.; ros. Тепсуркаев Юрий Г.) od kilkudziesięciu lat badał tajny udział radzieckich sił powietrznych w wojnie powietrznej nad Koreą Północną i opublikował kilka artykułów i książek na ten temat w Rosji. Jego badania, rozpoczęte w 1989 roku, opierają się na sowieckich dokumentach przechowywanych w Centralnym Archiwum Ministerstwa Obrony Rosji oraz wspomnieniach weteranów 64. IAK.W ciągu kilkunastu lat badań autor zgromadził wspomnienia ponad 100 uczestników wojny koreańskiej, przestudiował kilka tysięcy dokumentów archiwalnych, począwszy od przesłuchań i raportów bojowych, a skończywszy na dokumentach sporządzonych przez Naczelnego Dowódcę Sił Powietrznych i Sztab Generalny Sił Powietrznych.
Stefan Terzibaschitsch (22 marca 1926 - 8 stycznia 2008) był niemieckim historykiem i badaczem dziejów wojennomorskich. Specjalizował się w historii Marynarki Wojennej USA, głównie powojennej. Stefan Terzibaschitsch od najmłodszych lat interesował się problematyką morską. W 1954 roku nawiązał pierwszy kontakt z niemieckimi autorami specjalistycznymi Alexandrem Bredtem i Erichem Grönerem . To tutaj rozpoczęły się prace nad kieszonkowym dziennikiem floty Weyera , niemieckojęzycznym standardowym rocznikiem poświęconym światowej marynarce wojennej. Potem nastąpiła (ograniczona) współpraca przy "Jane's Fighting Ships", "Flottes de Combat" i anglojęzycznym wydaniu "Combat Fleets of the World". W 1957 r. rozpoczął własną stałą działalność w zakresie fotografii okrętowej, obejmującą od 1958 r. niemal coroczną wizytę w Kieler Woche z raportami z wizytujących port okrętów wojennych. Od 1961 roku trwała specjalizacja na okrętach Marynarki Wojennej USA. Od 1959 roku pisuje artykuły do niemieckich, brytyjskich, amerykańskich, włoskich, japońskich i szwajcarskich czasopism marynistycznych. W tym samym roku, po wizycie u Ericha Grönera, ukazał się kwartalnik "Nachrichten aus der US Navy". Według własnych obliczeń Stefan Terzibaschitsch opublikował w latach 1959–2003 428 artykułów w czasopismach specjalistycznych oraz 28 książek.