Dr Kevin Conley Ruffner to amerykański historyk, badacz dziejów wywiadu oraz emerytowany oficjalny historyk Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA). Wykształcenie zdobywał na prestiżowych amerykańskich uczelniach: dyplom licencjacki (A.B.) z historii uzyskał w College of William & Mary, tytuł magistra (M.A.) na University of Virginia, a doktorat (Ph.D.) z zakresu cywilizacji amerykańskiej obronił na The George Washington University. Łączył karierę naukową ze służbą wojskową - służył w US Army, Army National Guard oraz US Army Reserve, współpracując m.in. z Defense Prisoner of War/Missing Personnel Office (DPMO) przy odnajdywaniu szczątków zaginionych amerykańskich żołnierzy na terenie byłej NRD.
Aleksandr Rusinov (ros. Александр Русинов) to rosyjski ilustrator i artysta specjalizujący się w historii lotnictwa wojskowego, znany przede wszystkim z tworzenia precyzyjnych profili samolotów bojowych dla wydawnictw specjalistycznych. Jego dorobek obejmuje przede wszystkim współpracę z brytyjskim wydawnictwem Osprey Publishing, gdzie jako ilustrator przygotował barwne profile lotnicze do monografii „Soviet Hurricane Aces of World War 2" (seria Aircraft of the Aces, tom 107) autorstwa Jurija Rybina. W publikacji tej Rusinov stworzył 8 stron pełnokolorowych ilustracji, przedstawiających łącznie 32 samoloty myśliwskie Hawker Hurricane używane przez radzieckie lotnictwo morskie i siły powietrzne ZSRR podczas II wojny światowej. Jego prace charakteryzują się dbałością o historyczne detale malowania, oznaczeń taktycznych oraz wiernością archiwalnym źródłom fotograficznym. Prace Rusinova, adresowane do historyków lotnictwa, modelarzy i pasjonatów techniki lotniczej, cenione są za precyzję techniczną i wartość dokumentacyjną. Jego ilustracje stanowią ważny element wizualny publikacji poświęconych radzieckiemu lotnictwu wojennemu, a dostępne są w publikacjach Osprey Publishing oraz w księgarniach specjalistycznych na całym świecie.
Lee E. Russell to uznany amerykański historyk wojskowości i weteran wojny wietnamskiej, który dzięki połączeniu bezpośredniego doświadczenia bojowego z wieloletnimi badaniami nad umundurowaniem i wyposażeniem wojskowym XX wieku stał się autorytetem w swojej dziedzinie. Jego bogaty dorobek pisarski, obejmujący szesnaście książek wydanych głównie przez Osprey Publishing, oraz działalność konsultingowa dla mediów czynią go jednym z najbardziej wpływowych popularyzatorów historii wojskowości współczesnych Stanów Zjednoczonych.
Aleksander Rutkiewicz (ur. 1987 r.) jest lekarzem i historykiem medycyny. Na co dzień pracuje w Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii Szpitala Śląskiego w Cieszynie oraz Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym. Obiektem jego naukowych dociekań są dzieje wojskowej służby zdrowia oraz medycyny lotniczej, wpływ wojen na rozwój medycyny, a także rozwój specjalności klinicznych w Polsce i na świecie. Jest autorem licznych publikacji naukowych i popularyzatorskich dotyczących historii medycyny wojskowej, a więc dziedziny, która nigdy nie była rozpieszczana przez historyków wojskowości.
Jurij (Juryj) Walentinowicz Rybin (ros. Юрий Валентинович Рыбин) to rosyjski historyk lotnictwa wojskowego, mieszkający w Murmańsku, uznawany za jednego z wiodących rosyjskich badaczy w dziedzinie walk powietrznych na sowieckim froncie północnym podczas II wojny światowej. Głównym obszarem jego zainteresowań badawczych są działania lotnictwa Floty Północnej ZSRR w okresie Wielkiej Wojny Ojczyźnianej. Jego dorobek publikacyjny obejmuje liczne artykuły w rosyjskich i zagranicznych czasopismach specjalistycznych oraz monografie wydawane w prestiżowych seriach wydawniczych. Dla Osprey Publishing przygotował pracę „Soviet Hurricane Aces of World War 2" (seria Aircraft of the Aces, tom 107), będącą pierwszym obiektywnym opracowaniem historii bojowej legendarnego asa Floty Północnej, Borysa Safonowa. Rybin jako pierwszy badacz przedstawił bezstronną rekonstrukcję dokonań bojowych Safonowa, opierając się na archiwalnych dokumentach sowieckich i niemieckich.
Andrea F. Saba to uznany włoski historyk, badacz i publicysta, którego prace w polskim piśmiennictwie marynistycznym kojarzone są głównie z pogłębioną analizą włoskiej myśli technicznej oraz gospodarczych aspektów zbrojeń morskich. Na łamach czasopisma "Okręty Wojenne" jego artykuły stanowiły istotne uzupełnienie wiedzy o potędze i słabościach Regia Marina. Andrea F. Saba to autor, który w polskiej marynistyce reprezentuje nurt historii techniczno-gospodarczej. Dla czytelnika "Okrętów Wojennych" jego artykuły są cenne, ponieważ tłumaczą, "dlaczego" włoskie okręty wyglądały i walczyły w określony sposób, odwołując się do możliwości tamtejszych hut i stoczni. Dzięki jego pracy włoska flota przestała być postrzegana jedynie przez pryzmat propagandy, a stała się obiektem fascynujących studiów nad modernizacją i adaptacją technologii w trudnych warunkach politycznych.
John Sadler (pełne imię: Douglas John Sadler; ur. 1953, Wielka Brytania) to brytyjski historyk wojskowości, prawnik, wykładowca akademicki i autor specjalizujący się w historii militarnej średniowiecza oraz konfliktów anglo-szkockich, a także w historii II wojny światowej. Urodzony w 1953 roku, Sadler posiada rozległe wykształcenie akademickie: tytuł licencjata z wyróżnieniem i magistra filozofii z historii, a także jest członkiem prestiżowych towarzystw naukowych – Fellow of the Royal Historical Society oraz Fellow of the Society of Antiquaries of Scotland. Początkowo kształcił się w zawodzie prawnika, uzyskując dyplomy z Northumbria University i University of Westminster, jednak w 2003 roku porzucił praktykę prawniczą, by poświęcić się pisarstwu historycznemu w pełnym wymiarze.
Jerzy Sadowski to czołowy polski historyk fortyfikacji i ekspert w dziedzinie architektury obronnej, znany z niezwykle rzetelnych opracowań dotyczących systemów obronnych z XIX i XX wieku. Jego dorobek, publikowany m.in. w "Okrętach Wojennych" oraz przez wydawnictwo Infort, koncentruje się na technicznym aspekcie walki o umocnienia, ze szczególnym uwzględnieniem ewolucji pancerzy fortecznych oraz artylerii nadbrzeżnej. Sadowski jest uznawany za autorytet w dziedzinie inżynierii wojskowej, a jego prace, łączące historię operacyjną z precyzyjną analizą "stali i betonu", stanowią niezbędne źródło wiedzy dla badaczy ewolucji technologii zbrojeniowych, które kształtowały oblicze obu wojen światowych.
Christian de Saint Hubert (kwiecień 1927, Tiencin, Chiny - 12 września 1992, Petrópolis, Brazylia) - belgijski dyplomata, historyk marynistyki i badacz specjalizujący się w historii marynarek wojennych XIX i początku XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem floty hiszpańskiej, brazylijskiej oraz wczesnego okresu żeglugi parowej. Urodzony w Tiencin w Chinach w rodzinie belgijskich emigrantów, de Saint Hubert spędził pierwsze dziewiętnaście lat życia w Azji, w tym trzy lata (1943-1945) w japońskim obozie internowania w Weihsien, co pozostawiło trwałe ślady na jego zdrowiu. Po powrocie do Europy ukończył studia prawnicze i politologiczne na uniwersytetach w Brukseli i Genewie, uzyskując tytuł doktora prawa i magistra nauk politycznych. W 1954 roku wstąpił do belgijskiej służby dyplomatycznej, pełniąc funkcje w Madrycie, Leopoldville, Paryżu (NATO), Bangkoku, Addis Abebie, Buenos Aires, San José (Kostaryka), Nairobi oraz jako ambasador w Brazylii (1988-1992).
Henry Sakaida, Amerykanin japońskiego pochodzenia trzeciego pokolenia, spędził większość swojego życia na badaniu mrocznej historii japońskich pilotów myśliwców. Jego dbałość o szczegóły i wyczerpujące badania doprowadziły go do udostępnienia wielu materiałów archiwalnych przez byłych asów.
Dr Kevin Conley Ruffner to amerykański historyk, badacz dziejów wywiadu oraz emerytowany oficjalny historyk Centralnej Agencji Wywiadowczej (CIA). Wykształcenie zdobywał na prestiżowych amerykańskich uczelniach: dyplom licencjacki (A.B.) z historii uzyskał w College of William & Mary, tytuł magistra (M.A.) na University of Virginia, a doktorat (Ph.D.) z zakresu cywilizacji amerykańskiej obronił na The George Washington University. Łączył karierę naukową ze służbą wojskową - służył w US Army, Army National Guard oraz US Army Reserve, współpracując m.in. z Defense Prisoner of War/Missing Personnel Office (DPMO) przy odnajdywaniu szczątków zaginionych amerykańskich żołnierzy na terenie byłej NRD.
Aleksander Rutkiewicz (ur. 1987 r.) jest lekarzem i historykiem medycyny. Na co dzień pracuje w Oddziale Anestezjologii i Intensywnej Terapii Szpitala Śląskiego w Cieszynie oraz Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym. Obiektem jego naukowych dociekań są dzieje wojskowej służby zdrowia oraz medycyny lotniczej, wpływ wojen na rozwój medycyny, a także rozwój specjalności klinicznych w Polsce i na świecie. Jest autorem licznych publikacji naukowych i popularyzatorskich dotyczących historii medycyny wojskowej, a więc dziedziny, która nigdy nie była rozpieszczana przez historyków wojskowości.
John Sadler (pełne imię: Douglas John Sadler; ur. 1953, Wielka Brytania) to brytyjski historyk wojskowości, prawnik, wykładowca akademicki i autor specjalizujący się w historii militarnej średniowiecza oraz konfliktów anglo-szkockich, a także w historii II wojny światowej. Urodzony w 1953 roku, Sadler posiada rozległe wykształcenie akademickie: tytuł licencjata z wyróżnieniem i magistra filozofii z historii, a także jest członkiem prestiżowych towarzystw naukowych – Fellow of the Royal Historical Society oraz Fellow of the Society of Antiquaries of Scotland. Początkowo kształcił się w zawodzie prawnika, uzyskując dyplomy z Northumbria University i University of Westminster, jednak w 2003 roku porzucił praktykę prawniczą, by poświęcić się pisarstwu historycznemu w pełnym wymiarze.
Christian de Saint Hubert (kwiecień 1927, Tiencin, Chiny - 12 września 1992, Petrópolis, Brazylia) - belgijski dyplomata, historyk marynistyki i badacz specjalizujący się w historii marynarek wojennych XIX i początku XX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem floty hiszpańskiej, brazylijskiej oraz wczesnego okresu żeglugi parowej. Urodzony w Tiencin w Chinach w rodzinie belgijskich emigrantów, de Saint Hubert spędził pierwsze dziewiętnaście lat życia w Azji, w tym trzy lata (1943-1945) w japońskim obozie internowania w Weihsien, co pozostawiło trwałe ślady na jego zdrowiu. Po powrocie do Europy ukończył studia prawnicze i politologiczne na uniwersytetach w Brukseli i Genewie, uzyskując tytuł doktora prawa i magistra nauk politycznych. W 1954 roku wstąpił do belgijskiej służby dyplomatycznej, pełniąc funkcje w Madrycie, Leopoldville, Paryżu (NATO), Bangkoku, Addis Abebie, Buenos Aires, San José (Kostaryka), Nairobi oraz jako ambasador w Brazylii (1988-1992).