Drake (1901)

Okręt zostaje przydzielony do 5. Cruiser Squadron w składzie Atlantic Fleet.

HMS "DRAKE" został storpedowany przez niemiecki okręt podwodny "U-79" pod dowództwem Kapitänleutnant Otto Rohrbeck, tuż po tym jak konwój HH24 który krążownik miał pod ochroną rozproszył się w kierunku miejsc docelowych. Okręt był około 8 km od wyspy Rathlin (Północna Irlandia) kiedy został trafiony torpedą na wysokości kotłowni nr 2. Szybko zalaniu uległy dwa przedziały maszynowe oraz kotłownia, zginęło 18 marynarzy. Okręt nabrał przechyłu, zaś sterowanie okrętem (zasilane parą) przestało funkcjonować. Kapitan zdecydował udać się do Church Bay na wyspie Rathlin, jednak z powodu problemów ze sterowaniem okrętem zderzył się ze statkiem handlowym SS "MENDIP RANGE" zanim rzucił kotwicę. Kolizja nie zaszkodziła zbytnio krążownikowi, jednak frachtowiec musiał się ratować przed zatonięciem poprzez wyrzucenie się na brzeg. Sam krążownik był jednak w coraz gorszym stanie i tego samego dnia wieczorem wywrócił się i zatonął. Załoga zdążyła zejść z okrętu.

Wrak krążownika spoczywa na pozycji 55°17.1084′N 06°12.5136′W w zatoce Church. Jest dobrym miejsc do nurkowania dla miłośników wraków z tego powodu, iż leży jedynie na głębokości 15-19 metrów w wodzie o przyzwoitej przejrzystości. W 1920 roku rozpoczęło się złomowanie okrętu i trwało przez kilka lat. 03.11.1962 r. trawler "ELLA HEWETT" zderzył się z wrakiem i zatonął, niemal dokładnie na krążowniku. W latach 70-tych wrak został pozbawiony amunicji i niebezpiecznych materiałów oraz zdemolowany ładunkami głębinowymi aby zapobiec podobnym zderzeniom. 1978 r. z okrętu usunięto pozostałości ropy ze zbiorników paliwa aby nie dopuścić do skażenia środowiska.

Po ponownym wcieleniu do służby okręt został przydzielony do 6. Cruiser Squadron, a później do 4. Cruiser Squadron jako wsparcie sił Rear-Admiral Sir Christophera G. F. M. Cradock'a. Admirał przeniósł na niego swoją flagę, gdyż krążownik był szybszy od jego dotychczasowego flagowca. Siły Cradock'a przeniosły się pod koniec sierpnia pod wybrzeża Ameryki Południowej aby lepiej spełniać swoje zadanie którym było polowanie na niemieckie raidery. Po nieskutecznych początkach admirał zdecydował się przenieść się pod koniec września dalej na południe (w pobliżu przylądka Horn i Cieśniny Magellana), głównie w poszukiwaniu eskadry niemieckiej pod dowództwem wiceadmirała Graf Maximilian von Spee.

Pod koniec września, Cradock rozpoczął poszukiwania w rejonie Tierra del Fuego, później wysłał jedną trzecią swoich okrętów, aby szukać w górę chilijskiego wybrzeża, sięgając Valparaiso w dniu 15 października, podczas gdy HMS "GOOD HOPE" wrócił do Port Stanley na Falklandach w celu zabunkrowania i ponownego nawiązania komunikacji z Admiralicją. Rozkazy odebrane z Admiralicji wskazywały na to, iż eskadra Spee operuje w rejonie przylądka Horn. Sam Cradock otrzymał wzmocnienie w postaci starego pancernika "CANOPUS".

Pancernik był w złym stanie technicznym i wymagał nieco czasu aby odzyskać sprawność. Nie czekając na pancernik w dniu 22 października "GOOD HOPE" wypłynął trasą wokół Przylądka Horn aby dołączyć do reszty eskadry, a "CANOPUS" i trzy węglowce wyruszyli następnego dnia, krótszą trasą przez Cieśninę Magellana.

27 października krążownik dołączył do reszty eskadry w Vallenar Roads, w archipelagu Chonos u wybrzeży Chile. Po zabunkrowaniu, wyruszyli dwa dni później zaraz po dotarciu pancernika. W związku z niezbyt dużą prędkością rozwijaną przez starego weterana, Cradock nakazał mu iść z maksymalną szybkością za resztą, a sam ruszył przodem. Nakazł lekkiemu krążownikowi HMS "GLASGOW" udać się do Coronel w Chile, aby odebrać pocztę oraz dowiedzieć się czegoś o eskadrze niemieckiej. 29 października po południu "GLASGOW" zaczął odbierać sygnały radiowe z niemieckiego lekkiego krążownika SMS "LEIPZIG", za zgodą Cradock'a opóźnił swoje wejście do portu w obawie zablokowania go tam przez niemieckie siły. W porcie stacjonował niemiecki statek zaopatrzeniowy który poinformował Niemców w chwili kiedy krążownik brytyjski w końcu wszedł do Coronel. Kiedy opuścił go 1 listopada, Spee miał już gotowy plan przechwycenia go i zatopienia.

Bitwa pod Coronelem. Brytyjski krążownik opuścił port o 09.15, zaraz po tym jak odebrał pocztę. Spotkał się z resztą eskadry cztery godziny później. o 13.50 Cradock nakazł przeformowanie eskadry w linię o odstępie między okrętami 15 mil aby zwiększyć zasięg poszukiwań. Skierował się na północ z prędkością 10 węzłów. 0 16.17 "LEIPZIG" zauważył "GLASGOW", który był najdalej na wschód wysuniętym okrętem brytyjskiej eskadry. Trzy minuty później Brytyjczycy zauważyli dymy z kominów niemieckich okrętów. O 17.10 Cradock nakazał reszcie eskadry dołączyć do HMS "GLASGOW". Okręty utworzyły linię z HMS "GOOD HOPE" na czele i z prędkością 16 węzłów ruszyły na Niemców. Cradock dążył do skrócenia dystansu, gdyż przewaga w cięższych działach była po stronie Niemców. Aby uruchomić artylerię 152 mm na podległych mu krążownikach pancernych, musiał podejść bliżej.

Jednak przy stanie morza, które nie należało do najspokojniejszych dolne działa 152 mm w kazamatach na krążownikach pancernych niestety nie mogły zostać użyte. Cradock dążąc do polepszenia swojej sytuacji taktycznej starał się zająć pozycję w taki sposób, aby zachodzące słońce oślepiło niemiecki artylerzystów, jednak admirał Spee przejrzał zamiary Brytyjczyka i dysponując większą prędkością unikał walki czekają na polepszenie własnej sytuacji. o 18.50 warunki stały się znacznie bardziej sprzyjające dla Niemców, gdyż brytyjskie okręty stały się dobrze widoczne na tle nieba, natomiast niemieckie na tle linii brzegowej były niemal niewidoczne.

Spee nie czekał już dłużej - nakazał zwrot w kierunku brytyjskiej eskadry i otwarcie ognia. O 19.04 na dystansie 11,200 m (12,300 yards) rozpoczął się pojedynek ogniowy. SMS "SCHARNHORST", flagowy okręt Niemców wziął na cel HMS "GOOD HOPE", natomiast SMS "GNEISENAU" rozpoczął pojedynek z HMS "MONMOUTH". Już trzecia salwa niemiecka zniszczyła dziobowe działo 234 mm na "GOOD HOPE", wzniecając jednocześnie rozległy pożar dziobowej nadbudówki. Cradock nakazał zmniejszenie dystansu, gdyż była to jedyna nadzieja na zaangażowanie artylerii średniej w walkę. O 19.23 dystans wynosił już tylko połowę z początkowego, z którym rozpoczęła się bitwa. O 19.35 odległość między okrętami wynosiła już jedynie 5000 m, jednak stan okrętów pancernych Cradocka niestety był już tragiczny. Siedem minut później "GOOD HOPE" skierował się bezpośrednio w kierunku eskadry niemieckiej. Spee nakazał skoncentrować ogień na szarżującym krążowniku zasypując go gradem pocisków. Aż po górne części masztów brytyjski flagowiec był ogarnięty płomieniami. O 19.50 na krążowniku eksplodował dziobowy magazyn amunicyjny odrywając dziób okrętu, który później zatonął w ciemnościach. W chwilę później resztki okrętu również skryły się pod falami.

Admirał Spee we wspomnieniach ocenia, iż jego okręt flagowy trafił co najmniej 35 razy "GOOD HOPE" w zamian inkasując jedynie dwa pociski, które oprócz tego że nie spowodowały niemal żadnych szkód to na dodatek nie zraniły ani jednego marynarza. Brytyjski okręt zatonął wraz z całą załogą - w sumie zginęło 919 oficerów i marynarzy, w tym 4 kadetów, którzy byli pierwszymi ofiarami w nowo utworzonej Royal Canadian Navy.