Rudolf Otto von Ottenfeld (1856–1913), w publikacjach wydawniczych często występujący pod skróconą formą "R. Ottenfeld" lub błędnie jako "Richard Ottenfeld", to austriacki malarz batalistyczny, ilustrator wojskowy i profesor Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, uznawany za jednego z najważniejszych twórców dokumentacji wizualnej mundurów i wyposażenia wojskowego okresu nowożytnego. Jako badacz i artysta Ottenfeld posiadał unikalne kwalifikacje łączące wykształcenie akademickie z pasją do historii wojskowości. Urodził się 21 lipca 1856 roku w Weronie, a kształcił się w Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu pod kierunkiem Carla Wurzingera i Leopolda Carla Müllera. Mieszkał i pracował w Monachium w latach 1883–1893 oraz w Wiedniu w latach 1893–1900. Był współzałożycielem wiedeńskiej Secesji i zasiadał w jej komitecie roboczym, a także projektował okładki dla oficjalnego czasopisma ruchu artystycznego "Ver Sacrum". Po śmierci Juliusa Mařáka w 1899 roku został mianowany profesorem Akademii Sztuk Pięknych w Pradze, gdzie pracował przez trzynaście lat aż do śmierci.
Charles Henry Owen to brytyjski oficer, profesor na Royal Military Academy, Woolwich. Autor wielu dzieł z dziedziny teorii i praktycznego wykorzystania artylerii w siłach zbrojnych Wielkiej Brytanii i na świecie. Major General Charles Henry Owen, Royal Artillery był synem Henry'ego Owena (adwokata) i Sophii Mary Owen (z domu O'Brien). Kadet w Królewskiej Akademii Wojskowej w Woolwich 9 listopada 1846 r. Wcielony do Królewskiej Artylerii 2 grudnia 1848 r. Awansowany na porucznika 19 grudnia 1848 r., na kapitana 15 maja 1855 r., na majora 2 listopada 1855 r., na podpułkownika 4 lutego 1867 r. i na pułkownika 1 października 1877 r. 8 grudnia 1851 r. poślubił Emily Linzee Hunt (córkę Warwika Augustusa Hunta (adwokata) i Emily Wooldridge Hunt (z domu Linzee) z Plymouth) w kościele św. Dunstana na Zachodzie przy Fleet Street w Londynie. Mieli pięcioro dzieci.
Brytyjski oficer specjalizujący się w artylerii. Urodził się 9 kwietnia 1839 r. jako trzeci syn wielebnego kanonika Owena z Hendrevinws, magistra sztuki, rektora Llaniestyn. sędziego pokoju, D.L. Carnarvonshire, Północna Walia. Absolwent Wyższej Szkoły Artylerii, R. M. Academy Woolwich. Pełnił obowiązki Captain Instructor, Royal Gun Factories w Woolwich, Wielka Brytania, a później Assistant Superintendent Royal Gun Factories w latach 1877-1878.
Steve Pace to współczesny amerykański autor i historyk lotnictwa wojskowego, specjalizujący się w historii amerykańskich samolotów eksperymentalnych, bombowców i myśliwców z okresu II wojny światowej, zimnej wojny oraz współczesności. Urodził się i wychował w Seattle w stanie Waszyngton, gdzie jego ojciec pracował w firmie Boeing przez ponad trzydzieści lat. Jako syn konstruktora samolotów, Pace zainteresował się lotnictwem we wczesnym dzieciństwie – zamiast kupować słodycze i zabawki, inwestował w modele samolotów. Obecnie mieszka w Tacoma w stanie Waszyngton.
Paul H. Paist (Paul Harold Paist, 21 października 1916, Portland, Oregon – 1992) to amerykański historyk marynistyki, autor i korespondent specjalizujący się w historii okrętów wojennych XIX wieku, ze szczególnym uwzględnieniem monitorów United States Navy oraz innowacji technicznych okresu wojny secesyjnej. Urodzony w Portland w stanie Oregon, Paist spędził większość życia w Tillamook w Oregonie, gdzie prowadził badania historyczne i korespondencję z periodykami specjalistycznymi. Jego zainteresowania badawcze koncentrowały się na technicznych aspektach konstrukcji okrętów pancernych, ewolucji artylerii morskiej oraz dokumentacji fotograficznej historycznych jednostek.
Autor specjalizujący się w historii wojennomorskiej, piszący m.in. dla magazynu "Okręty Wojenne". Urodzony w 1961 r. w Nowym Dworze Mazowieckim. W 1986 r. ukończył studia w Instytucie Okrętowym Politechniki Gdańskiej. Jest magistrem inżynierem mechanikiem specjalności maszyny i siłownie okrętowe. W latach 1986 - 1988 pracował jako starszy asystent w Biurze Projektowo - Konstrukcyjnym Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni. Od 1989 r. pracował w Polskiej Żegludze Morskiej w Szczecinie jako oficer-mechanik. Interesuje się flotami z początku XX wieku, głównie pancernikami i krążownikami pancernymi państw amerykańskich: USA, Argentyny i Brazylii.
Ian Palmer to brytyjski artysta cyfrowy, ilustrator techniczny i grafik specjalizujący się w dokumentacji wizualnej pojazdów pancernych, okrętów wojennych, samolotów oraz wyposażenia wojskowego z różnych okresów historycznych, uznawany za utalentowanego twórcę wizualizacji 3D i profili barwnych w literaturze militarnej. Jako badacz i artysta Palmer posiada unikalne kwalifikacje łączące formalne wykształcenie artystyczne z ponad dwudziestoletnim doświadczeniem w przemyśle gier wideo, gdzie pracował zarówno jako artysta 3D, jak i dyrektor artystyczny (Art Director). Jego prace koncentrują się na dokumentowaniu konstrukcji, uzbrojenia i wyposażenia historycznych jednostek bojowych z okresu I i II wojny światowej, zimnej wojny oraz współczesności.
Peter F. Panzeri to amerykański historyk wojskowości, oficer United States Army i autor specjalizujący się w historii wojen z Indianami w XIX wieku oraz współczesnych operacjach sił specjalnych Stanów Zjednoczonych. Panzeri jest byłym oficerem piechoty w armii amerykańskiej, który wykładał w United States Military Academy w West Point, Royal Military Academy Sandhurst w Wielkiej Brytanii oraz w United States Army Infantry School. Służył jako instruktor w 82. Dywizji Powietrznodesantowej i odbył sześć zagranicznych misji bojowych. Przez wiele lat łączył służbę wojskową z pasją do badań historycznych, ze szczególnym uwzględnieniem konfliktów zbrojnych na pograniczu amerykańskim w XIX wieku. Mieszka i pracuje w stanie Arizona.
Witold Pasek to polski historyk i badacz dziejów wojennomorskich, ze szczególnym uwzględnieniem niemieckich okrętów podwodnych. Autor wielu artykułów i publikacji w prasie specjalistycznej.
Dr Anna Pastorek to polska historyk wojskowości, Kierownik Działu Promocji Historii Wojskowości w Wojskowym Centrum Edukacji Obywatelskiej. Wcześniej Zakład Historii Wojskowej Instytutu Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jej zainteresowania naukowe obejmują takie tematy jak: flota wojenna Republiki Zjednoczonych Prowincji w XVII wieku., wojny morskie XVI-XVII wieku., powiązania pomiędzy gospodarką a wojną na morzu., wybitni admirałowie., cechy charakterystyczne ludzi morza jako grupy społecznej, źródła ikonograficzne do historii wojen morskich oraz przedstawienie wojny w sztuce (malarstwie, rzeźbie).
Aleksiej Michajłowicz Pastuchow (Алексей Михайлович Пастухов) to wybitny rosyjski historyk wojskowości, bronioznawca i badacz specjalizujący się w historii armii oraz uzbrojenia Dalekiego Wschodu, ze szczególnym uwzględnieniem Chin epoki dynastii Qing oraz kontaktów militarnych z Rosją. Jest autorem licznych publikacji, artykułów i monografii, które cieszą się dużym uznaniem wśród specjalistów dzięki unikalnemu wykorzystaniu chińskich i mandżurskich źródeł archiwalnych, co pozwala mu na precyzyjne odtwarzanie struktur wojskowych, taktyki oraz ewolucji broni białej i palnej w tym regionie. Jego prace często koncentrują się na konfliktach granicznych, takich jak oblężenie Albazina czy rosyjsko-chińskie starcia nad Amurem w XVII wieku, a także na szczegółowej analizie wyposażenia "wojsk ośmiu chorągwi". Dzięki pasji do detali technicznych i historycznej wierności, Pastuchow jest postacią kluczową dla zrozumienia militarnego oblicza dawnych Chin i Syberii, łącząc warsztat naukowy z popularyzacją wiedzy o egzotycznym dla zachodniego czytelnika orężu.
Daniel Pastwa to współczesny polski nurek techniczny, badacz wraków i autor specjalizujący się w archeologii podwodnej oraz identyfikacji zatopionych jednostek, ze szczególnym uwzględnieniem niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej na wodach Bałtyku. Nurkuje od 2006 roku, posiada uprawnienia IANTD Trimix Technical Diver oraz jest aktywnym członkiem grupy Baltictech. Jako badacz wraków Pastwa dokonał szeregu kluczowych identyfikacji zatopionych U-Bootów na podstawie zebranych materiałów fotograficznych, wideo oraz analizy źródeł historycznych. Do jego najważniejszych osiągnięć należy ostateczna identyfikacja wraku okrętu podwodnego "U-272", który wcześniej błędnie funkcjonował w dokumentacji jako "U-346". Przeprowadził również szczegółowe badania wraku "U-670", których efektem było stworzenie wyjątkowo precyzyjnego modelu 3D tej jednostki. Współpracował przy identyfikacji wraku "U-367" spoczywającego na głębokości 67 metrów na północ od Jastarni.