Zabłockij Władimir P.

Władimir Petrowicz Zabłockij - w języku rosyjskim zapisywany jako Владимир Петрович Заблоцкий (transkrypcja: Władimir Pietrowicz Zabłockij), a w ukraińskim jako Володимир Петрович Заблоцький (transkrypcja: Wołodymyr Petrowycz Zabłoćkyj), przy czym w niektórych publikacjach jego nazwisko bywa podawane jako Zabołockij (Заболоцкий) - to uznany współczesny historyk marynarki wojennej, inżynier okrętownik oraz autor licznych monografii poświęconych architekturze i technice okrętowej. Jego unikalna pozycja w środowisku badaczy floty wynika z rzadkiego połączenia głębokiej wiedzy teoretycznej z wieloletnim doświadczeniem praktycznym zdobytym bezpośrednio w przemyśle stoczniowym.

Podwaliny pod jego przyszłą działalność położyło wykształcenie odebrane w prestiżowym Nikołajewskim Instytucie Korablowym (NKI) im. admirała S.O. Makarowa w Mikołajowie. Uczelnia ta, będąca kluczową kuźnią kadr inżynieryjnych dla radzieckiego budownictwa okrętowego, ukształtowała jego wysoce techniczne podejście do analizy historycznej. W strukturach państwowych Zabłockij związał się z marynarką również stopniem wojskowym, dochodząc do rangi kapitana 1. rangi rezerwy, co w polskiej nomenklaturze odpowiada stopniowi komandora.

Najważniejszym atutem publicystyki Zabłockiego pozostaje jednak jego bogata przeszłość zawodowa, związana z pracą w Czarnomorskim Zakładzie Stoczniowym (Stoczni Nr 444) w Mikołajowie. Jako inżynier był on bezpośrednio zaangażowany w procesy projektowe i produkcyjne najbardziej skomplikowanych jednostek zamawianych przez Marynarkę Wojenną ZSRR, w tym ciężkich krążowników lotniczych (lotniskowców) projektów 1143 (typu "KIJÓW") oraz 1143.5 (znanego dziś jako "ADMIRAŁ KUZNIECOW"). Stały dostęp do oryginalnej dokumentacji stoczniowej, planów technicznych oraz realiów technologicznych epoki pozwolił mu na wypracowanie stylu wolnego od powierzchownych opisów działań zbrojnych. Zamiast tego skupia się on na rygorystycznej, bezstronnej analizie inżynieryjnej, obnażającej zarówno zalety konstrukcyjne, jak i wady bądź kompromisy technologiczne opisywanych okrętów.

Po zakończeniu aktywnej służby i pracy w stoczni, mieszkający na Ukrainie Zabłockij poświęcił się całkowicie działalności naukowo-badawczej, stając się jednym z filarów wiodących periodyków i serii monograficznych poświęconych historii wojenno-morskiej. Jego opracowania regularnie ukazują się w tak cenionych wydawnictwach jak "Morskaja Kollekcyja”, "Morskaja Kampanija” oraz "Archiw Briszela”. W swojej pracy badawczej autor bardzo często zawiązuje duety autorskie z innymi wybitnymi specjalistami epoki, takimi jak W.A. Lewicki czy dr Konstantin Kulagin, co pozwala na jeszcze wszechstronniejsze ujęcie opisywanych zagadnień i weryfikację źródeł archiwalnych.

Główne obszary zainteresowań badawczych Zabłockiego koncentrują się wokół dwóch kluczowych epok: schyłkowego okresu Imperium Rosyjskiego oraz radzieckiego budownictwa okrętowego z okresu zimnej wojny. Do jego najważniejszych i najbardziej cenionych prac poświęconych flocie carskiej należy pionierska monografia "Pierwyje "Nowiki” Czernomorskogo fłota. Esmincy tipa "Dierzkij”", w której odsłonił m.in. kulisy technicznej współpracy z brytyjską firmą Thornycroft, a także techniczne analizy carskich okrętów podwodnych (np. typu "MORŻ"). Z kolei w segmencie powojennym do kanonu literatury marynistycznej weszły jego opracowania dotyczące radzieckich niszczycieli projektów 30 i 30K (tzw. Tridcatki), krążowników lekkich projektu 68 (typ "CZAPAJEW") czy ewolucji uniwersalnych dozorowców projektów z rodziny 61 (w kodzie NATO: "KASHIN"). Dzięki tak bogatemu i rzetelnemu dorobkowi, Zabłockij jest dziś traktowany przez historyków, hobbystów oraz modelarzy redukcyjnych jako absolutny ekspert w dziedzinie konstrukcji kadłubów, napędów i mechanizmów okrętowych.

Publikacje jego autorstwa: