Pierwszy numer rosyjskiego czasopisma «Морская кампания» (Kampania Morska) z 2012 roku (nr 1/46) to wydanie specjalne w formie 64-stronicowej monografii, w całości poświęcone unikalnej klasie rosyjskich okrętów - parowym okrętom desantowym typu "ELPIDIFOR"). Podobnie jak w przypadku innych numerów tego czasopisma, całość stanowi zwarte opracowanie historyczno-techniczne. Poniżej znajduje się szczegółowe rozwinięcie poszczególnych rozdziałów (artykułów) tworzących tę monografię, zgodnie z opublikowanym spisem treści:

1. История создания (Historia powstania) - Rozdział ten osadza genezę okrętów w realiach I wojny światowej. Autorzy opisują potrzeby Floty Czarnomorskiej Imperium Rosyjskiego, która planowała operacje desantowe (m.in. na cieśninach tureckich). Zrodziła się koncepcja budowy specjalistycznych, płytko zanurzonych jednostek desantowych, zdolnych do transportu wojsk, artylerii i koni bezpośrednio na brzeg. Nazwa typu pochodzi od zarekwirowanego cywilnego statku towarowego "ELPIDIFOR", który posłużył jako pierwowzór i dał nazwę całej serii.
2. Описание конструкции (Opis konstrukcji) - Część techniczna monografii, w której szczegółowo omówiono budowę okrętów tego typu. Zwrócono uwagę na ich specyficzny kadłub o płaskim dnie, ułatwiający operowanie na płytkich wodach przybrzeżnych, a także na rozwiązania umożliwiające szybkie wyładowywanie sprzętu i desantu. Opisano tu również specyfikę uzbrojenia (działa, karabiny maszynowe) oraz możliwości transportowe, które czyniły je jednymi z pierwszych na świecie wyspecjalizowanych okrętów desantowych.
3. Постройка и испытания (Budowa i próby) - Autorzy relacjonują proces stoczniowy, który głównie toczył się w Mikołajowie (stocznia "Russud"). Rozdział ten opisuje trudności budowy w warunkach wojennych, opóźnienia materiałowe, a także przebieg prób morskich, które weryfikowały oryginalne założenia projektowe.
4. Первые «Носители надежды» (Pierwsi "Dawcy Nadziei") - Tytuł tego rozdziału jest nawiązaniem do greckiego pochodzenia słowa "Elpidifor" (gr. elpis - nadzieja, phoros - niosący), co tłumaczy się jako "Dawca Nadziei". Rozdział opisuje wczesną służbę okrętów w carskiej Flocie Czarnomorskiej pod koniec I wojny światowej i ich pierwsze, często improwizowane, misje bojowe.
5. Превратности гражданской (Losy wojny domowej) - Jeden z najbardziej dramatycznych fragmentów książki. Autorzy opisują burzliwe czasy rosyjskiej wojny domowej na Morzu Czarnym. Okręty typu "ELPIDIFOR" zmieniały bandery, uczestniczyły w ewakuacjach (m.in. z Krymu), walkach z bolszewikami, a także w działaniach Białej Armii i interwentów, często działając w skrajnie trudnych warunkach.
6. Канонерские лодки Красного флота (Kanonierki Czerwonej Floty) - Po zwycięstwie bolszewików, ocalałe okręty zostały włączone do sowieckiej Floty Czarnomorskiej. Rozdział ten opisuje ich przekwalifikowanie na kanonierki, modernizacje uzbrojenia oraz służbę w latach 20. i 30. XX wieku, w tym działania patrolowe i wsparcie ogniowe.
7. Для мирного труда (Dla pokojowej pracy) - Część okrętów nie została zniszczona podczas wojen. Rozdział ten opisuje ich adaptację do celów cywilnych - przekształcenie w statki handlowe, towarowe, a nawet tankowce, gdzie służyły w sowieckiej flocie handlowej, dowodząc uniwersalności swojej konstrukcji.
8. Служба (Służba) - Obszerniejsze podsumowanie ich wieloletniej, wręcz rekordowej jak na tak specyficzne jednostki, kariery. Niektóre z tych jednostek przetrwały II wojnę światową i służyły jeszcze w latach powojennych, zamykając pewną epokę w historii radzieckiej żeglugi.
9. Общая оценка проекта (Ogólna ocena projektu) - Autorzy podsumowują walory bojowe i użytkowe okrętów typu "ELPIDIFOR". Zaznaczają, że były to jedne z pierwszych na świecie wyspecjalizowanych okrętów desantowych, co czyni je niezwykle ważnym epizodem w historii światowego okrętownictwa. Oceniają, na ile oryginalna koncepcja sprawdziła się w praktyce bojowej i jakie były jej mocne oraz słabe strony.
10. Тайны затонувших «Эльпидифоров» (Tajemnice zatopionych "Elpidiforów") - Bardzo ciekawy rozdział o charakterze archeologiczno-poszukiwawczym. Opisuje on losy jednostek, które zatonęły (np. na minach, od bomb lub podczas sztormów) oraz współczesne ekspedycje nurków i historyków, którzy odnajdują ich wraki na dnie Morza Czarnego, badając tajemnice ich zatopienia i identyfikując pozostałości.
11. Литература и источники (Literatura i źródła) - Bibliografia wykorzystana przez autorów, obejmująca archiwa marynarki wojennej, wspomnienia uczestników wydarzeń oraz specjalistyczną literaturę przedmiotu.
12. Перечень принятых сокращений (Wykaz przyjętych skrótów) - Standardowy dodatek techniczny, ułatwiający lekturę rosyjskich i carskich skrótów nazw stoczni, typów uzbrojenia oraz instytucji.

Podsumowując, pierwszy numer «Морской кампании» z 2012 roku to klasyczna, rzetelna monografia modelarsko-historyczna, która przywraca pamięć o okrętach typu "ELPIDIFOR" - jednostkach, które jako jedne z pierwszych na świecie zostały zaprojektowane od podstaw jako specjalistyczne okręty do prowadzenia operacji desantowych.