Success (1901)

HMS SuccessJedną ze stoczni zaangażowanych w program rozbudowy floty 1898 - 1899 Naval Estimates była stocznia William Doxford & Sons. Generalnie projektując HMS "SUCCESS" oparto się na projekcie niszczyciela HMS "LEE", jednak tym razem zamiast jednego, środkowego komina zastosowano dwa umieszczone blisko obok siebie.
Wielka_Brytania_flagaKraj: Wielka Brytania
klasa: niszczyciel
 

Specyfikacja

Nazwa okrętu Stocznia Położenie stępki Wodowanie Ukończenie budowy Los okrętu
SUCCESS Doxford 18.09.1899 21.03.1901 ?.05.1902 Rozbity w 1914 r.

Dane taktyczno-techniczne

Wymiary:

Wyporność pełna 425 ts
Wyporność normalna 380 ts
Długość całkowita 65,46 m (214 ft 9 in)
Długość pomiędzy pionami 64,01 m (210 ft 0 in)
Szerokość 6,40 m (21 ft 0 in)
Głębokość brak danych
Zanurzenie 2,69 m (8 ft 10 in)

Napęd:

Maszyny Dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania; 4 kotły wodnorurkowe firmy Normand; 2 śruby
Moc indykowana  6000 ihp
Prędkość 30 węzłów (kontraktowa 30 węzłów)
Paliwo brak danych (HMS "LEE": od 41 ton do 95 ton węgla)
Zasięg brak danych (HMS "LEE": 1530 mil morskich przy prędkości 11 węzłów

Opancerzenie:

Brak  

Uzbrojenie:

Początkowe 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF; 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowych (6 pdr) 8 cwt QF; 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in)

Ludzie:

Załoga 63 oficerów i marynarzy

Projekt

Oryginalnie program rozbudowy floty 1898 -1899 Programme nie obejmował niszczycieli, jednak w lipcu 1898 r. House of Commons zatwierdził program uzupełniający (1898 - 1899 Naval Estimates) obejmujący cztery pancerniki, cztery krążowniki i dwanaście niszczycieli. Początkowo program zakładał szybką budowę okrętów według powielonych planów wcześniejszych 30-węzłowców. Jednakże First Lord Sir George Goschen zasugerował, iż należy się skupić bardziej na silnej budowie strukturalnej okrętów niż na ich prędkości, preferując tym samym wcześniejsze konstrukcje niszczycieli 27-węzłowych. Według niego były to okręty rzadziej przebywające w doku z powodu awarii i nie ulegały im tak często jak niszczyciele 30-węzłowe. Jednak ostatecznie jego obawy zostały rozproszone, przekonano go iż konstrukcyjnie 30-węzłowce "dojrzały" już wystarczająco, iż można zaufać konstruktorom. Ostatecznie z listy przypisanych nazw z dnia 11 kwietnia 1899 r. budowniczymi kolejnych okrętów w 1898 - 1899 Naval Estimates zostały stocznie Hawthorn Leslie (trzy okręty), Palmers (trzy okręty), Fairfield (dwa okręty), Laird (dwa okręty ), Doxford (jeden okręt) i Vickers (jeden okręt).

Zakwalifikowanie niszczyciela HMS "PETEREL" do programu rozbudowy floty 1897 - 1898 Naval Estimates również rodzi nieco kontrowersji. O ile sam niszczyciel (a raczej data rozpoczęcia jego budowy) jest odbierane przez wiele materiałów źródłowych jako przydział do 1897 - 1898 Naval Estimates, to jednak w momencie jego rozpoczęcia był on prywatną inwestycją stoczni, nie powstał na zamówienie Admiralicji. Przyporządkowanie go do tego, a nie innego planu rozbudowy floty podano za "Conway's All the World's Fighting Ships 1860-1905". W rzeczywistości powinien być zaliczony do 12 niszczycieli powstałych w ramach planu rozbudowy 1898- 1899 Naval Estimates. 

Stocznia William Doxford & Sons była kolejnym beneficjentem programu 1898 - 1899 Naval Estimates. 30 marca 1899 r. zlecono zbudowanie pojedynczego okrętu, z zaleceniem wzorowania się na HMS "LEE", jednak dopuszczając drobne zmiany konstrukcyjne. Zalecenia obejmowały również takie dostosowanie kotłów, aby można było je opalać zarówno węglem jak i ropą. Zmiany zastosowane przez stocznię były niewielkie, jedną z nich można było jednak zauważyć gołym okiem. HMS "LEE" był niszczycielem należącym do serii C jako trzykominowa jednostka. W przypadku HMS "SUCCESS" konstruktorzy postanowili pójść za przykładem stoczni Palmers i zamiast jednego, szerszego komina na środku, zastosowano dwa umieszczone blisko siebie. Tak więc HMS "SUCCESS" zaliczono jako czterokominowy do serii B.

30 sierpnia 1912 r. dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu B należał właśnie niszczyciel HMS "SUCCESS".

Konstrukcja

Służba

30.03.1899 Zatwierdzenie okrętów do budowy.
11.04.1899 Zatwierdzenie nazw dla okrętów.
18.09.1899 Położenie stępki okrętu w stoczni Doxford and Sons shipyard w Pallion, Sunderland pod numerem stoczniowym 282.
21.03.1901 Wodowanie okrętu. 
05.1902 Ukończenie budowy okrętu. 
09.06.1902 Okręt został wcielony do służby z przydziałem do Portsmouth Instructional Flotilla. Załoga została przeniesiona na HMS "SUCCESS" z niszczyciela HMS "DOVE", który znajdował się w naprawie po wpadnięciu na skały. 
16.08.1902 Okręt wziął udział w Rewii Floty z okazji koronacji Króla Edwarda VII.
30.08.1912 Dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu B należał właśnie niszczyciel HMS "SUCCESS". Od 30 września 1913 r. na okrętach tego typu malowano literę "C" na kadłubie oraz na jednym z kominów.
1913 Okręt został przydzielony do 7. Destroyer Flotilla. Od momentu wybuchu wojny wraz z innymi okrętami flotylli uczestniczył w działaniach patrolowych przeciw okrętom podwodnym i minom. Od 6 grudnia 1914 r. okręt miał przydzielony numer D24 i nosił go aż do wypadku.
27.12.1914 Okręt zatonął w trakcie sztormu nieopodal Fife Ness.

Znani dowódcy (przydziały)

10.06.1902 - 20.12.1902 Commander Douglas Romilly Lothian Nicholson
20.12.1902 - 12.01.1903 Lieutenant & Commander The Hon. Hubert G. Brand
21.07.1903 - 08.1903 Lieutenant & Commander John K. Laird (na czas manewrów) - sprzeczne dane
21.07.1903 - 20.08.1903 Lieutenant & Commander Ernest Stevenson (na czas manewrów) - sprzeczne dane
18.02.1905 - 29.01.1908 Lieutenant & Commander Loftus W. Jones (wypożyczony na HMS "MERMAID" na jeden miesiąc w 1907 r.)
29.01.1908 - 09.06.1908 Lieutenant & Commander Charles C. Dix
09.06.1908 - 15.06.1910 Lieutenant-Commander Benjamin W. Barrow
15.06.1910 - 06.02.1912 Lieutenant in Command Charles G. Ramsey
08.1912 - 14.10.1912 Lieutenant & Commander Henry V. Hudson
14.10.1912 - 30.08.1914 Lieutenant-Commander Reginald B. C. Hutchinson
30.08.1914 - 27.12.1914 Lieutenant in Command William Pennefather (stracił okręt)

Galeria

Źródła:
- Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860-1905. Greenwich: Conway Maritime Press.
- Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe.
- Norman Friedman (2009). British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War. Seaforth Publishing
- Эдгар Дж.Марч. Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953. Часть 1. - "Галея Принт", 2012