W ramach 1897-1898 Naval Estimates w stoczni William Doxford and Sons Pallion, Sunderland zbudowano kolejny niszczyciel serii 30-węzłowej. Konstruktorzy wzorowali się na wcześniejszych jednostkach z tej stoczni, niszczycielach typu VIOLET.
1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF; 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowych (6 pdr) 8 cwt QF; 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in)
Ludzie:
Załoga
63 oficerów i marynarzy
Projekt
W ramach 1897-1898 Naval Estimates zbudowano łącznie 6 kolejnych niszczycieli: 30 węzłowców i niszczycieli typu specjalnego. Jedno z zamówień spłynęło do stoczni William Doxford and Sons Pallion, Sunderland. Projektując niszczyciel HMS "LEE" konstruktorzy oparli się na poprzednich niszczycielach 30-węzłowych z tej stoczni, okrętach typu VIOLET. 30 sierpnia 1912 r. dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należał właśnie niszczyciel HMS "LEE".
Konstrukcja
Kadłub
Wyporność pełna liczyła 410 ts. Długość całkowita wynosiła 65,23 m (214 ft 0 in), szerokość 6,40 m (21 ft 0 in) natomiast zanurzenie 2,92 m (9 ft 7 in). Kadłub okrętu był wykonany ze stali. Konstrukcyjnie ten okręt bazował na typie VIOLET, jedynie przeprojektowanie części podwodnej i nieco inna aranżacja kadłuba spowodowały niewielki wzrost wyporności i zmniejszenie długości. Okręt również charakteryzował się zastosowaniem trzech kominów, z których środkowy był nieco szerszy, gdyż odprowadzał spaliny z dwóch kotłów. Podobnie jak większość wczesnych niszczycieli miał zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy.
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Okręt był uzbrojony 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręty były wyposażone w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach. Oba stanowiska znajdowały się w części rufowej, za kominami. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm.
Napęd
Okręt ten, podobnie jak w typie VIOLET został wyposażony w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Maszyny te miały dwa cylindry niskiego ciśnienia, co generowało mniejsze drgania całego urządzenia. Parę zapewniały cztery kotły wyprodukowane przez Thornycroft były umieszczone w oddzielnych kotłowniach. Z dwóch środkowych kotłów spaliny były odprowadzane przez środkowy z trzech kominów, dlatego był on nieco szerszy od pozostałych dwóch. W opracowaniu "Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953"można znaleźć informacje na temat osiągów tego niszczyciela podczas prób. HMS "LEE" osiągnął prędkość 30,049 węzła przy 378,9 obrotach na minutę. Okręt miał ogromne problemy z osiągnięciem zakontraktowanej prędkości, został przyjęty do służby dopiero w marcu 1901 r.
Służba
04.01.1898
Położenie stępki okrętu w stoczni William Doxford and Sons shipyard w Pallion, Sunderland.
27.01.1899
Wodowanie okrętu.
03.1901
Ukończenie budowy okrętu. Po zakończeniu budowy okręt został przydzielony do Channel Fleet, a w szczególności do Medway Instructional Flotilla w Sheerness.
12.1901
Okręt został zdjęty ze stanu flotylli i został zastąpiony przez niszczyciel HMS "MERMAID", załoga z HMS "LEE" przeszła na ten niszczyciel, zaś sam okręt został odstawiony do Fleet Reserve.
14.07.1907
Podczas operacji z okrętami Channel Fleet niszczyciel zderzył się z holenderskim krążownikiem pancernopokładowym "FRIESLAND" nieopodal Start Point, Devon. W wyniku zderzenia krążownik wybił dziurę w burcie niszczyciela.
05.10.1909
Okręt wszedł na skały nieopodal Blacksod Bay, na zachodnim wybrzeżu Irlandii. W wyniku tego okręt uległ zniszczeniu.
Znani dowódcy (przydziały)
21.07.1903 - 08.1903
Lieutenant & Commander Stewart A. Perry-Ayscough (na czas manewrów)
16.09.1903 - 06.11.1903
Lieutenant & Commander Colin K. MacLean
06.11.1903 - 03.01.1904
Commander Marcus R. Hill
14.07.1904 - 26.08.1904
Lieutenant & Commander Percival S. Rickcord (na czas manewrów)
26.08.1904 - 20.07.1905
Lieutenant & Commander Claude A. Rombulow-Pearse
20.07.1905 - 03.08.1905
Commander Francis G. St. John
03.08.1905 - 21.06.1906
Lieutenant & Commander William H. H. S. Thomson
26.07.1906 - 01.11.1906
Lieutenant & Commander George H. H. Holden
01.11.1906 - 05.10.1909
Lieutenant & Commander Duncan H. Carmichael (stracił okręt)
Galeria
Lee (1899) - Historia wojen
HMS Lee
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Lee
Data zdjęcia nieznana. Okręt w Tyne.
HMS Lee
Zdjęcie przedstawiające koło sterowe na niszczycielu.
Źródła: - Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860-1905. Greenwich: Conway Maritime Press. - Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe. - Norman Friedman (2009). British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War. Seaforth Publishing - Эдгар Дж.Марч. Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953. Часть 1. - "Галея Принт", 2012