Mające spore kłopoty finansowe stocznia Earle’s Shipbuilding and Engineering Company Limited, Hull, Yorkshire była kolejną firmą zaangażowaną w rozbudowę floty niszczycieli w ramach 1896 - 1897 Naval Estimates. Problemy finansowe stoczni spowodowały że niszczyciele typu BULLFINCH zostały oddane stosunkowo późno do służby.
1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF; 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowych (6 pdr) 8 cwt QF; 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in)
Ludzie:
Załoga
63 oficerów i marynarzy
Projekt
Niszczyciele typu BULLFINCH zostały zbudowane w stoczni Earle’s Shipbuilding and Engineering Company Limited, Hull, Yorkshire w ramach 1896 - 1897 Naval Estimates. Stocznia rozpoczynając budowę tych okrętów postanowiła wzorować się na swoich wcześniejszych okrętach, niszczycielach 27-węzłowych typu SALMON jedynie częściowo. Przebudowano układ napędowy, zastosowano system odprowadzania spalin opierający się na trzech kominach, zamiast jak we wcześniejszym typie na czterech. Okręty zostały zamówione 21 kwietnia 1896 r., jednak pod koniec lat 90-tych firma popadła w poważne problemy finansowe, jak również zaczęło brakować rąk do pracy. W sporej mierze przyczyniły się do tego również oficjalne testy prędkościowe obu niszczycieli, które nie osiągnęły zakładanych 30 węzłów i nie zostały one przejęte przez Royal Navy w zakładanym czasie. W 1900 r. prominentny brytyjski stoczniowiec Charles Wilson zakupił firmę za 170 000 funtów, zachowując jej nazwę jednak czyniąc z niej filię będącą w całości własnością Wilson Line. Perturbacje finansowe spowodowały iż oba niszczyciele typu BULLFINCH zostały wykończone i oddane do służby wyjątkowo późno. 30 sierpnia 1912 r. dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należały właśnie niszczyciele typu BULLFINCH.
Konstrukcja
Kadłub
Okręty typu BULLFINCH miały wyporność pełną wynoszącą 390 ts. Długość całkowita wynosiła 65,38 m (214 ft 6 in), szerokość 6,25 m (20 ft 6 in) natomiast zanurzenie 2,39 m (7 ft 10 in). Kadłub okrętów był wykonany ze stali. Okręty te charakteryzowały się zastosowaniem trzech kominów. Środkowy komin odprowadzał spaliny z dwóch kotłów (spośród czterech). Podobnie jak większość wczesnych niszczycieli miały zakryty dziób, ukształtowany na podobieństwo skorupy żółwia (ang. "turtleback"), miał on ułatwić omywanie kadłuba przez fale przy dużej prędkości. W części dziobowej znajdowało się odkryte stanowisko działa 12-funtowego, które w dużym stopniu było zintegrowane z niewielkim mostkiem (stanowiskiem dowodzenia). Powodowało to pewne problemy (głównie dlatego, iż dla wygody oficerowie używali platformy działa jako mostka, zamiast używać stanowiska pod nią) i w późniejszych, większych konstrukcjach odseparowano te dwa elementy.
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Okręty były uzbrojone 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF, 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowe (6 pdr) 8 cwt QF i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Działo 12-funtowe znajdowało się na odsłoniętym stanowisku w części dziobowej. Dwa stanowiska szybkostrzelnych dział 6-funtowych znajdowały się zaraz za stanowiskiem dowodzenia, dwa kolejne na burtach na śródokręciu natomiast ostatnie z nich na rufie. Zarówno działo 12-funtowe jak i działa 6-funtowe były wyposażone w osłony przeciwodłamkowe, jednak mogły być one demontowane i często na zdjęciach nie są one uwidocznione. Okręty były wyposażone w dwie wyrzutnie torped umieszczone na obrotowych pojedynczych stanowiskach. Oba stanowiska znajdowały się w części rufowej, za kominami. Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm.
Napęd
Okręty te, podobnie jak w innych typach niszczycieli z tej stoczni, zostały wyposażone w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Maszyny te miały dwa cylindry niskiego ciśnienia, co generowało mniejsze drgania całego urządzenia. Parę zapewniały cztery kotły wyprodukowane przez Thornycroft były umieszczone w dwóch oddzielnych kotłowniach. Okręty posiadały trzy kominy, z których środkowy odprowadzał spaliny z dwóch kotłów. Kotły wypracowywały parę o ciśnieniu 220 - 250 psi. W opracowaniu "Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953"można znaleźć informacje na temat osiągów tych niszczycieli podczas prób. HMS "BULLFINCH" osiągnął prędkość 29,460 węzła przy 394 obrotach na minutę, natomiast HMS "DOVE" osiągnął prędkość 29,398 węzła. Okręty miały więc problemy z osiągnięciem zakontraktowanej prędkości, co spowodowało iż stocznia nie została wzięta pod uwagę podczas składania zamówień na następny rok.
Służba
HMS Bullfinch
21.04.1896
Złożenie zamówienia przez Admiralicję.
17.09.1896
Położenie stępki okrętu w stoczni Earle’s Shipbuilding and Engineering Company Limited, Hull, Yorkshire.
10.02.1898
Wodowanie okrętu.
1899
Okręt podczas prób prędkości doznał poważnej awarii. Doszło do rozszczelnienia połączenia korbowodu z cylindrem wysokiego ciśnienia, co spowodowało uwolnienie pary w dziobowej maszynowni. Zginęło 8 członków załogi, a 6 został poważnie rannych. Co więcej, zerwany z mocowań korbowód wybił dziurę w kadłubie i tylko przytomność umysłu członków załogi zapobiegło zatopieniu okrętu.
06.1901
Ukończenie budowy okrętu. Po zakończeniu budowy okręt przydzielono do Channel Fleet.
24.02.1902
Okręt został przydzielony do Portsmouth Instructional Flotilla. W późniejszym okresie okręt został przydzielony do Devonport Flotilla.
05.1902
Okręt zaholował do Queenstown swojego bliźniaka HMS "DOVE", który wpadł na skały nieopodal Kildorney.
1905
Pod koniec roku okręt został wcielony do służby w składzie Portsmouth Reserve Division.
1910
Na początku roku okręt przydzielono do Nore Reserve Flotilla, 3. Division, Home Fleet.
20.08.1912
30 sierpnia 1912 r. dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należały właśnie oba niszczyciele typu BULLFINCH. Po 30 września 1913 r. wszystkie niszczyciele typu C oznaczono taką właśnie literą namalowaną na kadłubie.
1913
Okręt przydzielono do 7. Destroyer Flotilla z bazą w Devonport, jako tender dla HMS "LEANDER", który pełnił funkcję okrętu - bazy.
15.08.1914
Okręt uległ kolizji. W wypadku zginęło 4 marynarzy z niszczyciela.
09.1914
Flotylla została przeniesiona do Humber River. Zadania flotylli obejmowały patrole przeciwminowe i przeciwko okrętom podwodnym. Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer D17, od 1 września 1915 r. numer D48, od 1 stycznia 1918 r. numer D15, natomiast od 1 kwietnia 1918 r. aż do zakończenia służby numer H04. W okresie wojny okręt chwilowo był przydzielony do Methil Convoy Flotilla. Wrócił do składu 7. Destroyer Flotilla w kwietniu 1918 r.
1919
Okręt został zdjęty ze służby i umieszczony na liście okrętów do zbycia.
10.06.1919
Okręt został sprzedany dla Young of Sunderland w celu złomowania.
Znani dowódcy (przydziały)
1901 - ?
Commander Francis G. Dineley (na czas prób)
16.07.1901 - 08.1901
Lieutenant in Command John A. Duncan (na czas manewrów)
24.02.1902 - 01.08.1902
Commander Brian Herbert Fairbairn Barttelot
21.07.1903 - 30.08.1903
Lieutenant & Commander Alexander R. Palmer (na czas manewrów)
14.07.1904 - 20.03.1905 (?)
Lieutenant in Command Ambrose M. Peck (na czas manewrów)
03.01.1905 - 02.01.1906
Commander William F. Blunt
02.01.1906 - 17.04.1906
Lieutenant & Commander Hubert S. Cardale
28.05.1906 - 09.08.1907
Lieutenant & Commander Philip S. R. Conron
09.08.1907 - 06.1908
Lieutenant & Commander Morris E. Cochrane
11.06.1908 - 08.1910
Lieutenant & Commander Gerald C. Wynter
08.1910 - 07.12.1910
Lieutenant & Commander Henry V. Hudson
11.04.1911 - 1912
Commander Frank Powell
09.01.1913 - 20.10.1915
Lieutenant in Command Joseph M. Kenworthy
20.10.1915 - 09.08.1916
Lieutenant in Command Herbert M. Hughes
09.08.1916 - 04.04.1917
Lieutenant R.N.R. in Command Lionel M. Kelly
03.06.1917 - ?
Lieutenant R.N.R. in Command Ronald J. Mortimer
30.04.1918 - ?
Lieutenant R.N.R. in Command Francis Tweedie
HMS Dove
21.04.1896
Złożenie zamówienia przez Admiralicję.
17.09.1896
Położenie stępki okrętu w stoczni Earle’s Shipbuilding and Engineering Company Limited, Hull, Yorkshire.
21.03.1898
Wodowanie okrętu.
07.1901
Ukończenie budowy okrętu. Po zakończeniu budowy okręt przydzielono do Channel Fleet.
24.02.1902
Okręt został wcielony do służby z przydziałem do Portsmouth Instructional Flotilla.
05.1902
Okręt wpadł na skały nieopodal Kildorney i został po ściągnięciu z mielizny zaholowany do Queenstown przez swojego bliźniaka. Następnego dnia po naprawieniu najpoważniejszych przecieków okręt został przeholowany przez jednostkę serwisową "SEAHORSE" do Portsmouth, gdzie okręt został zadokowany i poddany gruntownej naprawie.
1910
Okręt został przydzielony do 5. Destroyer Flotilla z bazą w Devonport.
30.08.1912
30 sierpnia 1912 r. dokonano klasyfikacji niszczycieli. Jeżeli chodzi o serię 30-węzłową, to wydzielono 3 typy. Niszczyciele czterokominowe zaklasyfikowano do typu B, trzykominowe do typu C, natomiast dwukominowe do typu D. Do typu C należały właśnie oba niszczyciele typu BULLFINCH. Po 30 września 1913 r. wszystkie niszczyciele typu C oznaczono taką właśnie literą namalowaną na kadłubie.
1913
Okręt przydzielono do 7. Destroyer Flotilla z bazą w Devonport, jako tender dla HMS "LEANDER", który pełnił funkcję okrętu - bazy.
11.1914
Okręt przeniesiono do Scapa Flow, gdzie jako jeden z 29 niszczycieli ochraniał bazę główną Grand Fleet. Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer D34, od 1 września 1915 r. numer D51, natomiast od 1 stycznia 1918 r. numer D28.
03.1915
Okręt został przeniesiony do North Channel Patrol Flotilla, bazująej w Larne, Irlandia Północna.
05.1916
Niszczyciel osłaniał transportowce z wojskiem wysłanym przez rząd brytyjski w celu stłumienia zamieszek w Irlandii.
11.1918
Okręt przeniesiono do Devonport Local Flotilla z bazą w Liverpool.
1919
Okręt został zdjęty ze służby i umieszczony na liście okrętów do zbycia.
27.01.1920
Okręt został sprzedany dla Maden and McKee, Porthcawl z przeznaczeniem na złom.
Znani dowódcy (przydziały)
16.07.1901 - 15.08.1901
Lieutenant & Commander Geoffrey T. Bowles (na czas manewrów)
14.02.1902 - 10.06.1902
Commander Douglas Romilly Lothian Nicholson
21.07.1903 - 08.1903
Lieutenant & Commander Archibald C. Goolden
03.11.1903 - 26.11.1903
Lieutenant in Command Osmond J. Prentis
27.11.1903 - 03.09.1904
Lieutenant in Command Anselan J. B. Stirling
06.04.1905 - 07.04.1906
Commander Alan C. Bruce
07.04.1906 - 28.05.1906
Lieutenant & Commander Duncan H. Carmichael
28.05.1906 - 01.08.1909
Lieutenant & Commander Claude P. Champion de Crespigny
01.09.1909 - 04.01.1910
Lieutenant & Commander Colin E. M. Law
08.1910 - 27.01.1911
Lieutenant & Commander Godfray Bruce Cargill
27.01.1911 - 01.03.1911
Lieutenant & Commander Thomas K. Maxwell
01.03.1911 - 24.01.1912
Lieutenant & Commander Frederic A. H. Russel
02.07.1912 - 08.1912
Lieutenant-Commander Richard B. England (na czas manewrów)
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Bullfinch
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Bullfinch
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Bullfinch
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Internetowego Katalog Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Bullfinch
Pocztówka przedstawiająca niszczyciele HMS "Bullfinch" i HMS "Peterel".
HMS Dove
Zdjęcie z 1902 r. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Dove
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Dove
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Dove
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Dove
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Dove
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
Źródła: - Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860-1905. Greenwich: Conway Maritime Press. - Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe. - Norman Friedman (2009). British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War. Seaforth Publishing - Эдгар Дж.Марч. Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953. Часть 1. - "Галея Принт", 2012