Leander (1882)

Wyporność pełna okrętów wynosiła 4300 ts. Długość pomiędzy pionami wynosiła 91,44 m (300 ft 0 in), długość całkowita 96,01 m (315 ft 0 in). Szerokość okrętów liczyła 14,02 m (46 ft 0 in), natomiast zanurzenie średnie 6,71 m (22 ft 0 in). Okręty były wyposażone w lekkie ożaglowanie typu barkentyna, jednak szybko zostało ono zdjęte. Okręty miały podwójne dno na długości 45,72 m (150 ft), pod maszynownią i kotłownią. Ogólnie aranżacja kadłuba i jego wymiary były identyczne jak w HMS "MERCURY", jednak dolny pokład nad maszynownią i kotłownią wykonano ze stali pancernej o grubości 38 mm (1½ in). Okręt były dobrymi parowcami, jednak ich dzielność morska była niezbyt dobra, gdyż podlegały silnym przechyłom już przy niewielkiej fali.

Okręty były uzbrojone w 10 dział 152 mm (6 in) RBL, 2 lekkie działa Gatlinga, 14 kartaczownic (4 Gardner, 10 Nordenfeldt) i 4 wyrzutnie (zrzutnie) torped. Działa 6-calowe występowały w dwóch odmianach. Na HMS "AMPHION" były w wersji 89 cwt natomiast na 3 pozostałych w wersji 5-tonowej. Sześć z nich było umieszczonych na burtach, na pokładzie głównym , natomiast pozostałe cztery były umieszczone skrajnie na sponsonach, pozwalających na prowadzenie ognia w kierunku dziobu i rufy. Były chronione tarczami przeciwodłamkowymi o grubości 38 mm (1½ in). W późniejszym czasie okręty poddano modernizacji uzbrojenia, montując zamiast części kartaczownic cztery (lub w przypadku HMS "ARETHUSA") osiem dział 3-funtowych. Okręty przewoziły dwa kutry torpedowe II klasy. Do ich uzbrojenia mogły być wykorzystane działa łodziowe 7-funtowe i 9-funtowe, które również mogły być używane na lądzie.

Okręty były wyposażone w pokład pancerny nad maszynowniami i kotłowniami o długości 50.29 m (165 ft) i grubości 38 mm (1½ in). Pokład te miał skosy w kierunku burt na całej swojej długości zabezpieczając częściowo przed ogniem bocznym. Duża ilość przedziałów wodoszczelnych zapewniała okrętom spory zapas pływalności w przypadku uszkodzenia. Dodatkowo na burtach znajdowały się bunkry węglowe, które stanowiły ekwiwalent opancerzenia burtowego na obszarze maszynowni i kotłowni. Tarcze przeciwodłamkowe dla dział 6-calowych miały grubość 38 mm (1½ in).

Okręty były napędzane przez dwie 2-cylindrowe poziome maszyny parowe z normalnie prowadzonymi korbowodami, dla których parę generowało 12 kotłów cylindrycznych. Dwie maszynownie i dwie kotłownie były zaaranżowane naprzemiennie i każda z maszynowni mogła dzialać niezależnie od drugiej, co minimalizowało ryzyko pozbawienia napędu w przypadku uszkodzenia. Moc osiągana przez maszyny łącznie sięgała 5500 ihp co pozwalało na osiąganie prędkości 16.5 węzła. W porównaniu do typu "IRIS" okręty miały znacznie większy zapas węgla, co przekładało się na spory zasięg, sięgający 11 000 mil morskich przy prędkości 10 węzłów. Po próbach odbiorczych HMS "PHAETON" zdecydowano się na podwyższenie u wszystkich jednostek ich kominów o 1,83 m (6 ft) , gdyż w ich pierotnej postaci powodowały znaczne zadymianie mostka. Wszystkie okręty na próbach odbiorczych znacznie przewyższyły zakładane 16,5 węzła, osiągając nawet 18 węzłów, przy maksymalnym obciążeniu maszyn. Okręty początkowo były wyposażone w lekkie ożaglowanie typu bark na trzech masztach, jednak w póżnych latach 90-tych zostało ono zdjęte.

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)

Znani dowódcy (przydziały)