Te niszczyciele zostały zbudowane w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Ltd, Newcastle-upon-Tyne w ramach programu rozbudowy 1903 - 1904 Naval Estimates. Konstrukcyjnie stanowiły powtórzenie projektu wcześniejszych niszczycieli wybudowanych w tej stoczni - okrętów podtypu DERWENT.
1735 mil morskich przy prędkości 11 węzłów (spotyka się również 1870 mil morskich przy prędkości 11 węzłów)
Opancerzenie:
Brak
Uzbrojenie:
Początkowe
1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF; 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowych (6 pdr) 8 cwt QF; 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in)
Modernizacja w 1906 r.
4 działa 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 8 cwt QF; 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in)
Ludzie:
Załoga
70 oficerów i marynarzy
Projekt
Niszczyciele typu RIVER oceniono jako bardzo udany projekt, uważany za pierwszy prawdziwy typ kontrtorpedowców brytyjskich i pierwszy na świecie udany typ pełnomorskich kontrtorpedowców. Większy kadłub poprawił nie tylko dzielność morską okrętów, ale pozwolił także na składowanie większej ilości węgla, podnosząc zasięg okrętów do ok. 2000 mil morskich. Począwszy od około 1904 roku praktycznie wszystkie wówczas powstające na świecie kontrtorpedowce w mniejszym czy większym stopniu kopiowały rozwiązania użyte w typie RIVER. Po raz pierwszy od powstania klasy kontrtorpedowców nie podporządkowano wszystkiego osiągnięciu maksymalnej prędkości, dzięki czemu powstały pierwsze pełnowartościowe jednostki, mogące służyć nie tylko jako szybkie torpedowce, ale także będące w stanie służyć jako prawdziwe okręty eskortowe dla głównych sił floty. W programie rozbudowy floty 1901 - 1902 Programme uwzględniono dziesięć okrętów. Początkowo dwa z nich miały być wyposażone w turbiny parowe Parsonsa, ale ostatecznie niszczyciel turbinowy serii "specjal" HMS "VELOX" zastąpił jednego z nich (drugim był HMS "EDEN"). Stoczniami zaangażowanymi w budowę pierwszych niszczycieli tego typu były Palmers (trzy okręty typu ERNE), Yarrow (trzy okręty typu USK), Hawthorn Leslie (dwa okręty, HMS "DERWENT" i turbinowy HMS "EDEN") i Laird (dwa okręty typu FOYLE). Nazwy wszystkich okrętów tego typu pochodziły od nazw rzek angielskich - stąd początkowa nazwa typu (ang. river - rzeka).
W ramach programu rozbudowy floty 1902 - 1903 Programme zamówiono kolejne 8 niszczycieli: dwa niszczyciele w stoczni Thornycroft (podtyp KENNET), jeden w stoczni Yarrow (HMS "WELLAND"), dwa w stoczni Palmers (podtyp CHERWELL), dwa w stoczni Laird (podtyp ARUN) oraz jeden w stoczni Hawthorn Leslie (HMS "WAVENEY"). W ramach programu rozbudowy floty 1903 - 1904 Programme zamówiono kolejne 15 niszczycieli: dwa okręty w stoczni Thornycroft (podtyp CHELMER), dwa okręty w stoczni Yarrow (podtyp GALA), dwa okręty w stoczni White (podtyp NESS),trzy okręty w stoczni Palmers (podtyp URE), trzy okręty w stoczni Laird (podtyp LIFFEY), oraz trzy okręty w stoczni Hawthorn Leslie (podtyp BOYNE). W większości te okręty stanowiły powtórzenie projektów niszczycieli zbudowanych w tych stoczniach w ramach poprzednich planów rozbudowy floty, jednak zdarzały się niewielkie różnice, głównie w wymiarach. W dniu 30 sierpnia 1912 r. Admiralicja nakazała, aby wszystkie typy niszczycieli zostały oznaczone znakami alfanumerycznymi zaczynającymi się od litery "A". Jednostki typu RIVER zostały przydzielone do typu E. Po 30 września 1913 r. te okręty były znane jako niszczyciele typu E i miały literę "E" namalowaną na kadłubie poniżej nadbudówki mostka oraz na kominie najbliższym dziobu lub rufy.
Konstrukcja
Kadłub
Wyporność pełna wynosiła 615 ts, wyporność normalna 545 ts, natomiast długość całkowita 68,73 m (225 ft 6 in) ("British Destroyers..." podaje 67,44 m (221 ft 3 in)). Szerokość liczyła 7,19 m (23 ft 7 in) natomiast zanurzenie wynosiło 2,16 m (7 ft 1 in) ("Conway..." podaje 2,74 m (9 ft 0 in)). W porównaniu z wcześniejszym podtypem z tej stoczni (DERWENT), okręty te były o 5 ts lżejsze, ale jednocześnie o 1 cal szersze. Całościowo, w odróżnieniu od wcześniejszych typów brytyjskich niszczycieli, jednostki typu RIVER miały wysoki pokład dziobowy i prawdziwy mostek zamiast wcześniejszego kiosku. Były także większe, o szerszych kadłubach i nieco większym zanurzeniu. Przy ich projektowaniu maksymalny nacisk położono na ich dużą dzielność morską i zasięg, poświęcając kilka węzłów prędkości maksymalnej. Wysoki pokład dziobowy pozwał na korzystanie z umieszczonych tam armat nawet przy dużej fali, co było niemożliwe na wcześniejszych kontrtorpedowcach z bardzo mokrymi, ciągle zalewanymi podkładami typu turtle back. W porównaniu z wcześniejszymi typami brytyjskich kontrtorpedowców, bardzo podniesiono komfort zakwaterowania całej załogi. W kabinie kapitańskiej zainstalowano niespotykany wcześniej "luksus", jakim był węglowy piecyk (tzw. "koza"), a wszyscy oficerowie mieli swoje własne, osobne kabiny. W kabinach zainstalowano niewielkie składane wanny (hip bath) lub składane umywalki. Zwiększono także powierzchnię kabiny przypadającą na każdego marynarza - wszyscy mieli zagwarantowane 20 cali miejsca do siedzenia, a większość miała 18 cali zarezerwowanych na hamak (niektórzy marynarze musieli spać na korkowych materacach rozkładanych na szafkach). Jeżeli chodzi o cechy odróżniające podtyp BOYNE od innych niszczycieli typu RIVER, to w tych niszczycielach zastosowano rozwiązanie z dwoma kominami, z których każdy odprowadzał spaliny z dwóch kotłów. Kominy były szersze niż w niszczycielach podtypów ERNE i USK, gdyż musiały obsługiwać po dwa kotły. Jeżeli chodzi o wyposażenie to okręty te miały na pokładzie jeden welbot, jedna szalupę i jedną łódź składana typu Berthon.
Opancerzenie
Okręty nie posiadały opancerzenia.
Uzbrojenie
Okręty miały początkowo uzbrojenie identyczne jak niszczyciele 30-węzłowe. Były uzbrojone w 1 działo 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 12 cwt QF na podstawie P I(maksymalny kąt podniesienia lufy 30°, maksymalny zasięg 9500 yardów), 5 dział 57 mm (2,24 in) 6-funtowych (6 pdr) 8 cwt QF na podstawie Mark I (maksymalny kąt podniesienia lufy 30°, ale celownika tylko do 25°, zasięg maksymalny 4000 yardów) i 2 wyrzutnie torped 450 mm (17,72 in). Wyrzutnie torped w nomenklaturze brytyjskiej określane jako 18-calowe w rzeczywistości miały 17,72 cala, co dawało w przeliczeniu 450 mm. Uzbrojenie torpedowe stanowiły dwie pojedyncze wyrzutnie 18-calowe, jedna umieszczona pomiędzy kominami na śródokręciu, jedna na rufie. Około 1909 roku niszczyciele typu RIVER zostały wyposażone w urządzenia do ładowania torped 18-calowych, a niektóre, zapewne z myślą o przyszłości, w ładowarki dla wówczas testowanych torped 21-calowych. W 1916 wszystkie okręty tego typu uzbrojone były jednak w torpedy 18-calowe Mark VII. Niektóre okręty tego typu zostały wyposażone urządzenie Fore Bridge Firing Gear służące do odpalania torped z mostku.
Począwszy od 1906 roku (zatwierdzono tą modyfikację 23 października 1906 r.) pięć armat 6-funtowych zostało zastąpionych przez trzy skuteczniejsze armaty 76 mm (3 in) 12-funtowe (12 pdr) 8 cwt QF na podstawach G Mark I. Dwie zostały zamontowane po obu stronach mostka, ostatnia z nich na stanowisku rufowym. Modyfikacje na niszczycielach kontynuowane były aż do 1908 r. W czasie wojny z niektórych niszczycieli zdjęto dwie armaty w celu uzbrojenia ich w bomby głębinowe. Do 1920 roku na większości istniejących wtedy okrętów jedna armata 12-funtowa została zamieniona na szybkostrzelną, uniwersalną (QF HA/LA) armatę 12-funtową zdolną do prowadzenia ognia do celów powietrznych. Okręty z różnych stoczni różniły się także rozmieszczeniem części uzbrojenia artyleryjskiego - na niektórych z nich część armat była umieszczona bezpośrednio na pokładzie dziobowym, na innych armaty znajdowały się w burtowych platformach (sponsonach) z wycięciem do przodu tak, aby umożliwiać strzelanie w kierunku dziobu. Niszczyciele tego typu miały armaty umieszczone początkowo na sponsonach, a później na pokładzie, gdyż okazało się iż na sponsonach działa były zbyt narażone na bryzgi wody przy złej pogodzie.
Napęd
Niszczyciele podtypu BOYNE podobnie jak tradycyjne niszczyciele 30-węzłowe był wyposażony w dwie 4-cylindrowe pionowe maszyny parowe o cylindrach podwieszanych potrójnego rozprężania. Maszyny rozwijały moc ok. 7000 ihp. Podobnie jak w innych niszczycielach typu RIVER nowością w specyfikacjach tych okrętów było wprowadzenie zastrzeżenia, że prędkość maksymalna ma być testowana w realistycznych warunkach, z pełnym uzbrojeniem i zapasem węgla. Wcześniejsze typy osiągały maksymalną prędkość 27 czy 30 węzłów jedynie przy minimalnym obciążeniu, w praktyce ich maksymalna prędkość nie była osiągalna. Z powodu stosunkowo niskiej mocy maszyn, przy małej fali niszczyciele typu RIVER były wolniejsze od wszystkich wcześniejszych typów kontrtorpedowców brytyjskich (niszczyciele podtypu BOYNE rozwijały 25,5 węzła), ale w przeciwieństwie od nich mogły rozwijać prędkość zbliżoną do maksymalnej także na pełnym morzu i przy dużej fali. Wszystkie okręty miały po dwa wały śrubowe, po jednej śrubie na wale. Niszczyciele tego podtypu były wyposażone w cztery kotły parowe firmy Yarrow, Spaliny były odprowadzane przez dwa kominy, nieco szerszych niż w niszczycielach podtypów podtypów ERNE i USK. Zapas węgla wynosił od od 65 ton do 130 ton, co pozwalało na osiągnięcie 1735 mil morskich przy prędkości 11 węzłów (spotyka się również 1870 mil morskich przy prędkości 11 węzłów). W opracowaniu "Британские эсминцы. История эволюции. 1892-1953" można znaleźć informacje na temat osiągów tych niszczycieli podczas prób. HMS "BOYNE" osiągnął przy mocy 7457 ihp i 346 obrotach na minutę prędkość 25,720 węzła. HMS "DOON" osiągnął prędkość 25,800 węzła, przy mocy 7349 ihp oraz 349,4 obrotach na minutę. HMS "KALE" osiągnął przy mocy 7239 ihp i 349,6 obrotach na minutę prędkość 25,740 węzła.
Służba
HMS Boyne
16.02.1904
Położenie stępki okrętu w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Ltd, Newcastle-upon-Tyne.
12.09.1904
Wodowanie okrętu.
05.1905
Ukończenie budowy okrętu. Koszt okrętu wyniósł 72 500 funtów. Po wcieleniu do służby okręt został przydzielony do East Coast Destroyer Flotilla w składzie 1. Fleet z bazą w Harwich.
29.08.1905
Podczas ćwiczeń w Torbay, niszczyciel HMS "BOYNE" został uderzony przez niszczyciel HMS "LEOPARD". Na tym ostatnim uszkodzeniu uległo urządzenie sterowe i okręt uderzył w poprzedzający go HMS "BOYLE" w część rufową. Uszkodzenia były nieznaczne, jednak oba okręty wróciły do Devonport pod eskortą HMS "LIFFEY".
1906
W Sheerness Dockyard dokonano modyfikacji uzbrojenia, zdemontowano działa 6-funtowe, montując zamiast nich 3 działa 12-funtowe.
04.1909
Okręt został przydzielony do 3. Destroyer Flotilla. Baza flotylli znajdowała się w Harwich.
05.1912
Okręt został przeniesiony do 5. Destroyer Flotilla w składzie 2. Fleet. Okręt pozostawał w składzie flotylli z załogą szkieletową.
30.08.1912
W dniu 30 sierpnia 1912 r. Admiralicja nakazała, aby wszystkie typy niszczycieli zostały oznaczone znakami alfanumerycznymi zaczynającymi się od litery "A". Jednostki typu RIVER zostały przydzielone do typu E. Po 30 września 1913 r. te okręty były znane jako niszczyciele typu E i miały literę "E" namalowaną na kadłubie poniżej nadbudówki mostkai oraz na komienie najbliższym dziobu lub rufy.
1914
Na początku 1914 r. okręt został przeniesiony do 9. Destroyer Flotilla z bazą w Chatham. Pełnił funkcję tendera dla byłego krążownika HMS "ST GEORGE". Zadania flotylli obejmowały patrole przeciwko okrętom podwodnym i przeciwminowe na obszarze Firth of Forth. Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer N68, od 1 września 1915 r. numer D12, natomiast od 13 września 1918 r. numer H23.
09.1914
Okręt został przeniesiony do Scapa Flow jako tender dla pancernika HMS "ORION". Wraz z innymi okrętami lokalnej flotylli ochraniał główne kotwicowisko okrętów.
08.1915
W momencie połączenia 7. Destroyer Flotilla i 9. Destroyer Flotilla okręt zyskał przydział do 7. Destroyer Flotilla i został przeniesiony wraz z flotyllą do River Humber. Patrolował wraz z innymi niszczycielami ujście rzeki Humber do końca działań wojennych.
1919
Okręt został odstawiony do rezerwy i umieszczony na liście okrętów do zbycia.
30.08.1919
Okręt został sprzedany dla Hayes, Porthcawl z przeznaczeniem na złom.
Znani dowódcy (przydziały)
22.05.1905 - 28.05.1906
Lieutenant & Commander Cyril Asser
28.05.1906 - 09.1907
Lieutenant & Commander Ernest E. Parker
09.1907 - 15.06.1908
Commander Charles J. Collins (?)
11.10.1907 - 15.06.1908
Lieutenant & Commander Harold V. Dundas
26.06.1908
Lieutenant in Command Claude Seymour (tymczasowo, oddelegowany z niszczyciela HMS "ERNE").
05.08.1910 - 14.06.1911
Lieutenant & Commander Clive C. H. Maitland-Addison
08.08.1911 - 15.08.1911
Lieutenant & Commander Clive C. H. Maitland-Addison
15.08.1911 - 24.08.1911
Lieutenant in Command Adrian St. V. Keyes
24.08.1911 - 04.01.1912
Lieutenant & Commander Nigel K. W. Barttelot
04.01.1912 - 04.06.1912
Lieutenant & Commander Hugh C. Johnson
06.1912 - 07.1912
Lieutenant & Commander Sydney Hopkins (tymczasowo)
31.07.1912 - 12.1912 (?)
Lieutenant-Commander (I, Fr.) Harry MacL. Fraser
01.05.1913 - 09.1913 (?)
Lieutenant-Commander (I, Fr.) Harry MacL. Fraser
25.11.1913 - 11.12.1913
Lieutenant-Commander George B. Hartford
11.12.1913 - 04.12.1915
Lieutenant-Commander Robert Makin
04.12.1915 - 15.02.1916
Lieutenant & Commander Richard S. Robinson
15.02.1916 - 22.02.1916
Lieutenant-Commander Frederick A. Warner
02.04.1916 - 12.08.1916
Lieutenant in Command Vernon Hammersley-Heenan
12.08.1916 - 01.1917
Lieutenant in Command Herbert M. Hughes
11.07.1917 - ?
Lieutenant-Commander R.N.R. William B. Clementson
15.06.1918 - ?
Lieutenant R.N.R. in Command John Glen
HMS Doon
16.02.1904
Położenie stępki okrętu w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Ltd, Newcastle-upon-Tyne.
08.11.1904
Wodowanie okrętu.
06.1905
Ukończenie budowy okrętu. Koszt okrętu wyniósł 72 500 funtów. Po wcieleniu do służby okręt został przydzielony do East Coast Destroyer Flotilla w składzie 1. Fleet z bazą w Harwich.
1906
W Sheerness Dockyard dokonano modyfikacji uzbrojenia, zdemontowano działa 6-funtowe, montując zamiast nich 3 działa 12-funtowe.
07.1908
Okręt przeszedł modernizację w Sheerness, został m.in. wyposażony w nową śrubę. We wrześniu zakończył pobyt w doku i wszedł do składu Channel Fleet.
02.03.1909
W nocy z 2 na 3 marca okręt wraz z niszczycielem HMS "FAWN" stanowił eskortę królewskiego jachtu HMY "ALEXANDRA", odbywającego rejs z Dover do Calais. Nieopodal wyjścia z portu Portland okręt zderzył się z parowym trawlerem "HALCYON". Trawler zatonął (całą załogę uratował HMS "DOON"), natomiast sam niszczyciel z poważnymi uszkodzeniami dziobu skierował się do Portsmouth na remont.
04.1909
Okręt został przydzielony do 3. Destroyer Flotilla. Baza flotylli znajdowała się w Harwich.
05.1912
Okręt został przeniesiony do 5. Destroyer Flotilla w składzie 2. Fleet. Okręt pozostawał w składzie flotylli z załogą szkieletową.
30.08.1912
W dniu 30 sierpnia 1912 r. Admiralicja nakazała, aby wszystkie typy niszczycieli zostały oznaczone znakami alfanumerycznymi zaczynającymi się od litery "A". Jednostki typu RIVER zostały przydzielone do typu E. Po 30 września 1913 r. te okręty były znane jako niszczyciele typu E i miały literę "E" namalowaną na kadłubie poniżej nadbudówki mostkai oraz na komienie najbliższym dziobu lub rufy.
1914
Okręt przydzielono na początku roku (możliwe że pod koniec 1913 r.) do 9. Destroyer Flotilla z bazą w Chatham. Pełnił funkcję tendera dla byłego krążownika HMS "ST GEORGE". Zadania flotylli obejmowały patrole przeciwko okrętom podwodnym i przeciwminowe na obszarze Firth of Forth. Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer N14, od 1 września 1915 r. numer D16, natomiast od 1 stycznia 1918 r. numer D27.
16.12.1914
Okręt (wraz z HMS "WAVENEY", HMS "TEST" oraz HMS "MOY") wziął udział w starciu z niemieckimi okrętami podczas rajdu na Hartlepool. Okręt trzy razy obramowały ciężkie salwy z niemieckich krążowników liniowych. Bezpośrenio pociski nie trafiły w okręt, jednak odłamki spowodowały sporo uszkodzeń, zabiły 3 marynarzy i raniły 6 kolejnych.
08.1915
W momencie połączenia 7. Destroyer Flotilla i 9. Destroyer Flotilla okręt zyskał przydział do 7. Destroyer Flotilla i został przeniesiony wraz z flotyllą do River Humber. Patrolował wraz z innymi niszczycielami ujście rzeki Humber do końca działań wojennych.
1919
Okręt został odstawiony do rezerwy i umieszczony na liście okrętów do zbycia.
27.05.1919
Okręt został sprzedany dla Thos W Ward, Sheffield i złomowany w Rainham, Kent, on the Thames Estuary.
Znani dowódcy (przydziały)
20.06.1905 - 10.10.1905
Lieutenant & Commander Lionel G. Preston
10.10.1905 - 05.1906 (?)
Lieutenant & Commander Harry L. Boyle
28.05.1906 - 21.01.1909
Commander Edward O. Gladstone
05.1909 - 08.1909
Lieutenant & Commander Reginald C. L. Owen
03.08.1909 - 10.09.1910
Lieutenant & Commander Richard A. A. Plowden
10.09.1910 - 07.10.1911
Lieutenant & Commander Reginald Watkins Grubb
07.10.1911 - 07.10.1912
Lieutenant & Commander Ralph W. Wilkinson
15.10.1912 - 04.04.1913
Lieutenant & Commander Reginald V. Holt
15.07.1913 - 08.1913
Commander Walter L. Allen (tymczasowo, manewry)
07.1914 - 08.1914
Commander Walter L. Allen (tymczasowo, manewry)
08.1914 - 05.10.1915
Lieutenant-Commander Harry MacL. Fraser
05.10.1915 - 06.12.1915
Lieutenant in Command Edward P. U. Pender
06.12.1915 - 26.01.1917
Commander Francis A. Clutterbuck
01.1917 (?) - 02.1917 (?)
Lieutenant in Command Harry A. D. Keate
08.02.1917 - 04.1917
Commander Hamilton C. Allen
11.06.1917 - 12.1918
Acting Commander Herbert M. Denny
HMS Kale
16.02.1904
Położenie stępki okrętu w stoczni R.W. Hawthorn Leslie and Company, Ltd, Newcastle-upon-Tyne.
08.11.1904
Wodowanie okrętu.
08.1905
Ukończenie budowy okrętu. Koszt okrętu wyniósł 72 500 funtów. Po wcieleniu do służby okręt został przydzielony do East Coast Destroyer Flotilla w składzie 1. Fleet z bazą w Harwich.
1906
W Sheerness Dockyard dokonano modyfikacji uzbrojenia, zdemontowano działa 6-funtowe, montując zamiast nich 3 działa 12-funtowe.
04.1909
Okręt został przydzielony do 3. Destroyer Flotilla. Baza flotylli znajdowała się w Harwich.
05.1912
Okręt został przeniesiony do 5. Destroyer Flotilla w składzie 2. Fleet. Okręt pozostawał w składzie flotylli z załogą szkieletową.
30.08.1912
W dniu 30 sierpnia 1912 r. Admiralicja nakazała, aby wszystkie typy niszczycieli zostały oznaczone znakami alfanumerycznymi zaczynającymi się od litery "A". Jednostki typu RIVER zostały przydzielone do typu E. Po 30 września 1913 r. te okręty były znane jako niszczyciele typu E i miały literę "E" namalowaną na kadłubie poniżej nadbudówki mostkai oraz na komienie najbliższym dziobu lub rufy.
10.1912
Okręt wszedł do suchego doku w Chatham Dockyard na remont. Zakończył się w grudniu i okręt dołączył do 5. Destroyer Flotilla.
02.1913
Okręt przydzielono do 9. Destroyer Flotilla z bazą w Chatham. Pełnił funkcję tendera dla byłego krążownika HMS "ST GEORGE". Zadania flotylli obejmowały patrole przeciwko okrętom podwodnym i przeciwminowe na obszarze Firth of Forth. Od 6 grudnia 1914 r. okręt nosił numer N45, od 1 września 1915 r. numer D23, natomiast od 1 stycznia 1918 r. numer D47.
12.1913
Okręt przeszedł kolejny remont, tym razem w Pembroke Dockyard. Między innymi wyremontowano kotły. Remont zakończył się w lipcu 1914 r.
08.1915
W momencie połączenia 7. Destroyer Flotilla i 9. Destroyer Flotilla okręt zyskał przydział do 7. Destroyer Flotilla i został przeniesiony wraz z flotyllą do River Humber. Patrolował wraz z innymi niszczycielami ujście rzeki Humber do końca działań wojennych.
27.03.1918
Okręt zatonął po wejściu na minę na Morzu Północnym. Wraz z okrętem na dno poszło 41 członków załogi. Z dużym prawdopodobieństwem można stwierdzić, że mina była brytyjska. Sądowe śledztwo było bardzo krytyczne wobec dowódcy okrętu. Wykazało, iż skierował okręt sześć mil na wschód od bezpiecznego przejścia w brytyjskiej zagrodzie minowej i znajdował się w chwili katastrofy na brytyjskim polu minowym. Szczegóły strefy zamkniętej zostały ogłoszone kilka tygodni wcześniej, jednak dowódca nie był świadomy tych danych, mimo iż znajdowały się na posiadanych przez nawigatorów mapach.
Znani dowódcy (przydziały)
15.07.1905 - 02.10.1905
Lieutenant & Commander Walter L. Allen
10.10.1905 - 01.01.1906
Lieutenant & Commander Walter Hose
01.01.1906 - 28.05.1906
Lieutenant-Commander John A. Gregory
28.05.1906 - 01.10.1906
Commander Alan C. Bruce
01.10.1906 - 14.01.1908
Lieutenant & Commander Cecil H. Fox
14.01.1908 - 20.01.1909
Commander Alan C. Bruce
26.01.1909 - 23.08.1910
Commander Bernhard A. Pratt-Barlow
23.08.1910 - 30.08.1910
Lieutenant-Commander Vaughan A. E. Hanning-Lee
30.08.1910 - 27.01.1911
Lieutenant & Commander Arthur M. Lecky
27.01.1911 - ?
Commander Francis R. Scarlett
14.06.1911 - 05.07.1911
Lieutenant & Commander Clive C. H. Maitland-Addison (tymczasowo)
Zdjęcie okrętu w suchym doku, w Hawthorn Leslie, Hebburn. Zdjęcie z 1904 r. Z zasobów Tyne & Wear Archives & Museums.
HMS Boyne
Zdjęcie modelu niszczyciela z jednego z dalekowschodnich muzeów.
HMS Boyne
Model okrętu z zasobów National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.
HMS Boyne
Brytyjskie niszczyciele w szyku torowym. Prowadzi najprawdopodobniej HMS "Boyne". Data zdjęcia nieznana.
HMS Boyne
Brytyjskie niszczyciele w szyku torowym. Prowadzi najprawdopodobniej HMS "Boyne". Data zdjęcia nieznana.
HMS Boyne
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Imperial War Museums.
HMS Boyne
Data zdjęcia nieznana.
HMS Boyne
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Boyne
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Boyne
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Boyne
Model okrętu z zasobów National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.
HMS Boyne
Model okrętu z zasobów National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.
HMS Boyne
Model okrętu z zasobów National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.
HMS Doon
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Doon
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Tyne & Wear Archives & Museums.
HMS Doon
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów National Maritime Museum, Greenwich, Londyn.
HMS Doon
Zdjęcie z pocztówki. Data zdjęcia nieznana.
HMS Kale
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Ilustrowanego Katalogu Okrętów Wojennych (IKOW).
HMS Kale
Data zdjęcia nieznana. Z zasobów Tyne & Wear Archives & Museums.
HMS Kale
Zdjęcie z pocztówki. Data nieznana.
HMS Kale
Zdjęcie z pocztówki. Data nieznana.
HMS Kale
Zdjęcie z pocztówki. Data nieznana.
HMS Kale
Zdjęcie z pocztówki. Data nieznana.
Źródła: - Roger Chesneau, Eugene M. Kolesnik, eds. (1979). Conway's All the World's Fighting Ships 1860-1905. Greenwich: Conway Maritime Press. - Wikipedia, The Dreadnought Project oraz inne strony internetowe. - Norman Friedman (2009). British Destroyer - From Earliest Days to the Second World War. Seaforth Publishing - Эдгар Дж.Марч. Британские эсминцы. История эволюции. 1892—1953. Часть 1. — "Галея Принт", 2012